Hoi, Sinds 6 jaar ben ik gescheiden en hebben we co ouderschap. Volgens ons ouderschapsplan zou ik 3 weken onze dochters hebben in de zomervakantie. Echter werkt moeder dit vanaf het begin al tegen. Kom er met haar niet over in gesprek ze blokt alles af of geeft aan dat ik over haar heen loop. Weet niet meer wat ik hierin kan doen. Wil ook graag leuke dingen doen met mijn dochters maar moet steeds rekening houden dat co ouderschap regeling dan gewoon doorloopt waardoor ik eigenlijk alleen maar rekening houd met haar wanneer ze terug moeten.

Sinds een jaar heb ik een super fijne man keren kennen. Dat was best een beetje zoeken. Sinds 2006 ben ik weduwe. Ik bleef achter met een zoon van 12 en een dochter van 9. Inmiddels zijn ze volwassen en studeren. Mijn vriend heeft een dochter van net 13. Ze heeft een slecht contact met haar moeder. Hierdoor woont ze full time bij haar vader/ mijn vriend. De liefde tussen mijn vriend en mij is groot en we willen graag gaan samen wonen in een nieuw huis. Maar... zijn dochter laat een onvoorspelbaar gedrag zien. De ene keer super aardig, de andere keer mega onbeschoft. Ze zegt dan bijvoorbeeld geen goedemorgen, maakt een vreselijke troep van het hele huis, hangt de hele dag onderuit op de bank en heeft geen interesse in haar school. Zelf denk ik dat het misschien goed voor haar is om eens met iemand te gaan praten over de loop van haar leven. Het is natuurlijk nogal wat dat je moeder een nieuwe liefde tegen komt en daar mee gaat samen wonen. Het enige rustpuntje die je had was je vader en die komt dat ook nog een nieuwe vrouw tegen. Hoe groot kan de ellende in je leven zijn? De vraag van mij is dus..... wat zouden jullie doen in mijn geval? Een stap terug of doorgaan met de nieuwe liefde in mijn leven?

De kids van men vriend zij 2 en bijna 4. Hij en zn exvrouw zijn al ongeveer 2 jaar gescheiden, en hij ziet ze in x in de week een dagje en de helft van de vakanties. Nou moeten de kids hier slapen in de vakanties van zn exvrouw,maar het probleem is dat ze als ze hier moeten blijven ze niet eten en slapen. Dit probleem aangegeven bij haar maar ze dwingt de kids en wij weten ondertussen echt niet wat we moeten doen. Hij krijgt namelijk de keuze tussen of zn kids hier laten slapen en ze gewoon de vakanties normaal zien of alleen 1 x per week zien.

Mijn ex en ik zijn nu 2 jaar gescheiden, en onze zoon (nu 13 jaar) woont 50/50 bei ons allebei. Ik ben toen verhuizd omdat mijn ex al jaren drinkt, en meerdere depressies (down periodes) heefd gehad. Toen ik verhuizde is hij gestopt met drinken, en heefd dat 1 jaar vol gehouden. Nu is hij langzaam weer gaan drinken, en ik ben bang dat hij langzaam weer somberder word. Dan wordt mijn ex ook meer prikkelbaar, en zonder energie om iets te doen behalve voor de TV te hangen. Ik woon nu met een nieuwe man samen, en mijn zoon kan daar het heel goed me vinden. Hij straalt helemaal als mijn nieuwe man naar huis komt, en die twee kunnen heel goed met elkaal opschieten. Dus ik weet in ieder geval dat hij het bij mij goed heeft. Hier heefd hij ook een hobby die wij graag delen, terwijl zijn vader hem met tegenzin daar naartoe breng. Ik weet dat zijn vader wel trots op hem is, maar voor onze scheiding deed hij ook nooit vader-zoon dingen met hem. Dat heeft hij een tijd wel gedaan naa de scheiding, maar nu steeds minder. Mijn ex valt dus langzaam terug naar zijn oude patroon. Ik wil graag dat mijn zoon contact blijft houden met zijn vader, maar vooral dat hij het fijn heefd. Nu maak ik mij een beetje zorgen dat mijn zoon het bij mijn ex het steeds minder fijn heefd. Maar ik weet dat het lastig kan zijn om als 13-jarige te zeggen dat hij een andere verdeling dan de huidige 50/50 . Hoe kan ik achter komen, hoe hij het echt beleefd bij zijn vader? En hoe kan ik hem helpen om aan te geven als hij het anders wil. Ik wil dit ook niet dwingen en iedere week vragen, want misschien vind hij mijn vragen ook niet fijn? Hebben jullie enige advies voor mij?

Ik vind het zo moeilijk om het kort te beschrijven. We zijn nu inmiddels meer dan 3jr gescheiden. Na 2wkn had mijn ex al een jieuwe vriendin en 1wk later moesten onze 4kinderen gezellig met haar en haar 2 kinderen, gezellig gourmette op 2de kerstdag. We kende haar allemaal al verschillende jaren waardoor zei dit allemaal heel normaal vonden zonder te vragen aan de kinderen wat zei ervan vonden. Uiteindelijk zijn er in een 6mnd tijd onschuldige maar ook wel akelige dingen gebeurt waardoor de oudste amper nog contact heeft. De tweede heeft 1,5jr bij haar vader en vriendin gewoont (wilde toen geen contact met mij omdat ik een poging tot zelfdoding had gedaan wazrvoor ik 1wk ben opgenomen op een psychiatrische afdeling) maar ook zij heeft nu al meer dan 1jr geen contact meer met haar vader. Beide meiden hebben alles geprobeerd om het contact te herstellen. Maar vader wil geen kant uit. Ik mag ook geen contact meer met hem opnemen sinds mijn opname. Deze keuze werd in die tijd gemaakt omdat dit toen beter zou zijn. Nu bijna 2jr later blijft hij dit argument gebruiken zodat ik niet persoonlijk met hem kan spreken. Ons derde kind gaat ook steeds minder naar hem toe omdat hij zich niet thuis voelt bij hem en haar. Hij ging om het weekend en al snel ging hij dan in dat weekend ook 1x logeren bij een vriend om niet daar te hoeven zijn. De jongste gaat alleen om de week op zondag van 2 tot 8uur. Dit omdat er hier in huis iets was voorgevallen tussen de twee jongste en na dit te hebben besproken met hem en haar, zijn vriendin besloot dat onze dochter daar niet meer mocht slapen. Over dit voorval is nooit meer gesproken of navraag over gedaan en tot op heden heeft zij daar dus ook nooit meer geslapen. Wat dat voorval betreft, wie hier fout in zou kunnen zijn is nooit bekend geworden dus de geruchten dat ze onze jongste niet graag zou mogen werd toen bevestigd. Ik wilde zelf al jaren scheiden van hem. Maar dit puur uit liefde. Ik kon hem niet geven wat hij verdiende en wat de opvoeding betreft lagen we ook niet op een lijn. We hebben samen voor onze 4 prachtige kinderen gekozen en tijdens het opstellen van het ouderschapsplan zouden we samen voor hen blijven zorgen. Maar nog voor de handtekening werd geplaatst door de rechtbank klopte er al weinig van al die gemaakte afspraken. Ik wil zo graag dat onze kinderen zich net zo thuis voelen bij hem als hij mij. Dat ik problemen of andere zaken die de kinderen aangaan kan overleggen met hem. Maar ik weet niet hoe dit aan te pakken. En of ik er überhaupt iets aan kan doen. Door dit alles wordt er in mijn huis vaak genoeg negatief over vader gesproken. Ik ga hem in dit gedrag ook niet goed praten maar sluit wel altijd af met, ik weet zeker dat hij veel van jullie houdt? De kinderen geven zijn vriendin de schuld van zijn gedrag wat ik tot op zekere hoogte ook wel weet. Maar dat hij zijn nieuwe vriendin kiest voor zijn eigen kinderen vind ik zo raar zo ongelofelijk. En dat zou ik voor de kinderen nou zo graag duidelijk willen hebben hoe of wat dit veroorzaakt. Nu zegt hij tegen de 2 oudste bv dat het hun eigen schuld is? En als ze daarover uitleg willen dan is zijn antwoord dat weten jullie wel. Ik kan voorbeelden blijven aanhalen maar wat doe ik eraan. Ik kan bij hem geen verhaal halen want hij wil geen contact. De kinderen zeggen laat het maar zo, maar ik zie hun pijn?

10 jaar terug ben ik gescheiden wegens zijn nieuwe liefde. Paar nieuwe liefdes later is hij getrouwd en samen kregen ze nog een kindje. Nu de kinderen pubers zijn ( 14 + ) hebben ze geen zin meer om naar hun vader te gaan . Mijn oudste gaat al niet meer de " verplichte" weekenden en de andere twee hebben laten weten ook geen zin meer te hebben Er is geen klik met zijn vrouw en de kleine daar krijgt veel aandacht van hun vader. De kinderen mogen ook niet mee op vakantie want dat is te duur. Ondertussen worden er wel vakantiefoto's online gedeeld met de kinderen. Elke keer als het papa weekend is zijn de jongens op donderdag al verdrietig en gestressd en ze komen dan zondag van slag thuis en dit duurt ook een paar dagen voor het over is. Ik heb al een keer aan de bel getrokken en na een interventie van maatschappelijk werk ging het even wat beter maar voor korte duur. Het is dus niet dat ze geen contact meer willen maar dat ze niet verplicht zijn om te MOETEN gaan. Zelf heb ik al die tijd geen partner gehad. Ik zit er erg mee en het maakt me erg verdrietig dat ze zich niet thuis voelen daar. Ze hebben het gevoel dat ze op visite zijn. Zelf heb ik wederom aan de bel getrokken en via maatschappelijk werk komt er weer een gesprek met de jongens en hun vader. Dit hele gebeuren zorgt voor bijzonder veel slapeloze nachten bij mij en dat ik me echt beetje ziek voel ervan. Als ik er wat van zeg ben ik een jaloerse ex .. als ik niks zeg val ik mijn kinderen af. Ik heb het lang volgehouden dat ze MOESTEN gaan maar ik kan het niet meer opbrengen. Ze worden groter en hebben steeds meer hun eigen leven. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet...

Sinds 6 weken is duidelijk dat mijn vrouw en ik uit elkaar gaan. Onze zoons van 4 en 7 weten dit nu 4 weken. Ik woon niet meer thuis en mijn zoons zie ik minder, maar wel met meer aandacht. De reden dat we uit elkaar gaan is dat de relatie met mijn vrouw niet meer voedend bleek, de patronen waar we inzaten waren onprettig voor beiden. Ik ga mijn leven ga delen met een nieuwe vrouw (die al 2 jaar in mijn leven is, zonder dat dit een relatie was trouwens). De kinderen weten dat ik niet meer verliefd ben op mama, maar niet van het bestaan van mijn nieuwe liefde. Nu vind ik dat ik eerlijk moet en wil zijn over het bestaan van deze vrouw. In het dorp waar we wonen weet iedereen van deze situatie en ik wil niet dat mijn zoons van andere kinderen horen dat er een andere partner in het spel is. Ze moeten dat van mij/ons horen. Ik wil ook dat ze me kunnen blijven vertrouwen (de scheiding heeft al genoeg schade aangericht op gebied van vertrouwen). Ik zie mijn nieuwe liefde vaker, ben regelmatig bij haar en wil niet liegen tegen mijn kinderen als ze me vragen waar ik ben (aan de telefoon, of via beeldbellen). Mijn oudste zoon voelt ook iets aan, hij heeft al 3x in 2 weken gevraagd of er een stiefpapa en stiefmama komen. Mijn idee is dat het tijd is hen te vertellen dat dit speelt, eerlijk te zijn. Ook al is dit pijnlijk voor mijn vrouw, die de klap van de scheiding nog aan het verwerken is (het was mijn initiatief nl. en niet haar wens), als onze zoons gaan vragen wie de nieuwe vrouw is, foto willen zien, mee willen om haar te ontmoeten (geen idee of ze zo enthousiast zullen zijn, maar dat zou kunnen gebeuren en dat is dan misschien wel nog pijnlijker voor mij ex-vrouw. Mijn dilemma: eerlijkheid boven alles en het mijn zoons na 6 wekn het nu vertellen of nog even wachten (en waarom dan?)? Wat is jullie mening hierover?

We zijn intussen bijna zes jaar uit elkaar. Mijn drie kinderen zijn op dit moment op ski vakantie met hun vader. Mijn dochter geeft aan er zin in te hebben, maar zegt tegen een vriendin dat ze het verschrikkelijk vindt en helemaal geen zin heeft in de vakantie. Ze is 13 jaar. Ik weet niet goed wat ik hier mee moet.

Mijn zoon van 14 wil geen contact met zijn vader. In het ouderschapsplan staat ook dat hij aangeeft of hij contact wil. Zijn vader respecteert deze keuze helaas niet. Na meer dan 3 jaar niets van zich gehoord te laten hebben wil hij nu mijn zoon dwingen om bij hem te komen. Mijn zoon heeft weer aangegeven dat absoluut niet te willen. De vader verkondigd dat ik als moeder het contact tegenwerk. Maar ik ben steeds met mijn zoon in gesprek geweest over wat hij met zijn vader wil. Mijn zoon heeft al bijna 3 jaar de wens om zijn achternaam te veranderen. Maar de vader zal dit tegenhouden helaas. Wat kan mijn zoon ondernemen om zije vader zij n standpunt voor eens en altijd duidelijk te maken? Hij heeft het hem persoonlijk laten weten en via de rechter en bij meer instanties waar hij dat zelf verklaard heeft en waar dus zwart op wit staat dat hij geen contact meer wil. Er is nogal wat gebeurd wat de reden is dat hij geen contact meer wil. Wat is voor hem de beste manier ?

Ik ben sinds 3 jaar gescheiden. Al die tijd leek het redelijk goed te gaan met mijn dochter van nu 10 jaar. Maar ze krijgt steeds meer moeite met het feit dat we gescheiden zijn. Ze gaat om het weekend naar haar vader, dat afscheid op de zondagavond is hartverscheurend! Ze loopt nu bij een kindercoach, maar dat is meer voor haar onzekerheid/faalangst. Voor een buddy is ze nog te jong. Ik merk dat ze het er graag over wil hebben maar liever niet met mij (wil mij er niet mee "lastig" vallen), ze is geen prater, dus ik moedig dat aan door te zeggen dat ze haar verdriet/vragen gerust kan delen met haar vriendin of misschien zelfs met haar juf. Iemand een idee waar ik met haar naar toe zou kunnen gaan? In heb begin is ze een tijdje bij een kinderpsycholoog geweest, maar dat leverde eigenlijk niks op. Of gewoon tips zijn ook zeer welkom!