Hoe kan ik onze zoon helpen?

Dag Anoniem, wat ontzettend goed dat je je vraag met ons wilt delen op het forum, en wat een vervelende situatie. Bij mij zijn mijn ouders gescheiden toen ik 9 was, en ik heb op mijn 12e met een kinderrechter gepraat om aan te geven dat ik graag week om week bij beide mijn ouders wilde wonen. Toen ik 15 was had mijn vader een vriendin waar ik het totaal niet mee kon vinden, en daar deed mijn vader ook vrij weinig tegen, wat het wonen daar ook niet helemaal prettig maakte. Ik weet dat ik bij niemand bekend zal staan als een driftkikker, maar zij kon zo erg het bloed onder mijn nagels vandaan halen dat ik soms trillend van woede bij mijn moeder in de auto zat als ze me kwam ophalen. Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het voor mijn moeder moet zijn geweest om dat te zien :( Nou zijn er twee dingen waar ik wat over kan zeggen: mijn ervaring met de kinderrechter en wat mijn moeder heeft gedaan en had kunnen doen om de situatie voor mij wat makkelijker te maken. Toen ik op mijn 12e naar de kinderrechter moest vond ik dat enorm spannend, en ergens snapte ik niet waarom, want ik mocht eindelijk laten weten wat ik nou wou. Ik vond het enerzijds spannend omdat ik bang was voor de reactie van mijn ouders, net als je zoon. Niet alleen omdat ik een van beide ouders boos zou maken, maar ook omdat ik heel bang was om een kant te kiezen, en daarmee de ander te verraden. Ik kan bijna niet in woorden uitdrukken hoe groot die angst is om een van mijn ouders te verraden... De loyaliteit die ik naar beide mijn ouders heb is zo sterk en ingebakken, ik kan nog steeds de gedachte niet verdragen dat ik degene ben die hen zou kwetsen. En dat is ook een van de belangrijkste redenen dat ik naar mijn vader bleef gaan, ondanks dat ik daar heel veel ruzie had met zijn vriendin. Nou weet ik nu nog steeds niet welk gevoel ik erger had gevonden, de boosheid door de ruzies die ik had, of het gevoel dat ik mijn vader zou verraden. Linksom of rechtsom, het is allebei ontzettend moeilijk. Wat ik heel erg fijn vond aan wat mijn moeder deed is dat ze heel goed naar mij luisterde, en mijn boosheid heel erg erkende. Ze gaf me een schouder om op te huilen als het nodig was, en dit was nog wel het allerbelangrijkste: Het lukte haar om daarbij geen kwaad woord over mijn vader te spreken. Ik realiseer me pas heel kort hoe belangrijk dat laatste is geweest. Op andere onderwerpen zei ze soms wel slechte dingen over mijn vader, en ik weet nu dat dat mij enerzijds nog veel meer in de war bracht en me nog veel verdrietiger maakte. Anderzijds zorgde elk kwaad woord over mijn vader ervoor dat de erkenning die ze me ook gaf minder oprecht klonk. Alsof ze het moment aangreep om mijn vader zwart te maken, en niet om mij te troosten. Veel knuffels, tranen en liefde, en helemaal niks negatiefs, daar had ik behoefte aan! Misschien vindt je zoon het ook wel een fijn idee om met een jongere te kletsen die ook gescheiden ouders heeft, om ervaringen te delen. Dit is natuurlijk niet hetzelfde als een psycholoog, maar zeker een plek waar hij zijn ei kwijt kan, en naar hem geluisterd wordt :) (Hier is de link: https://www.villapinedo.nl/zoek-een-buddy/) Nu begrijp ik dat niks van wat ik hier heb opgeschreven jou in staat stelt om de situatie voor je zoon op te lossen, en dat de machteloosheid hiermee dus niet helemaal verholpen is. Toch wil ik je laten weten dat mijn moeder, in ongeveer dezelfde situatie, heel belangrijk voor me is geweest, ook al kon ze niks voor me veranderen! En ik denk dat ik het heel erg had gewaardeerd als mijn moeder dezelfde vraag op het Villa Pinedo forum had geplaatst :) (helaas bestond het toen nog niet!). Liefs, Arne