Kinderen vragen of niet?

Beste ouder, Bedankt voor uw bericht op het forum, fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen! Zelf heb ik zo'n situatie nog nooit meegemaakt, maar ik kan natuurlijk wel vertellen hoe ik erover op basis van mijn eigen ervaring en ideeën. Allereerst krijg ik uit uw verhaal het idee dat het, zoals het nu gaat, vrij harmonieus verloopt bij jullie en dat is erg fijn om te lezen! U vraagt hoe wij denken over zo'n grote verandering en ik kan me aan de ene kant best voorstellen dat jullie daar misschien niet zo op zitten te wachten als jullie nu eigenlijk wel tevreden zijn. Aan de andere kant vind ik het ook wel weer begrijpelijk en eigenlijk vooral erg fijn dat vader zijn kinderen graag wat vaker ziet. Dat het een lastige situatie is, is in ieder geval zeker. Een verandering brengt altijd spanning met zich mee, ook als het goed uitpakt en er komt inderdaad best wel wat bij kijken. Hoe breng je zoiets ter sprake, hoe geef je het vorm en wat voor gevolgen zou het kunnen hebben. Super om te lezen dat u er zo goed over nadenkt! Ik kan me voorstellen dat u deze vraag liever niet aan uw kinderen stelt, want het zal wel wat onrust met zich meebrengen, maar aan de andere kant vraag ik me af of het een oplossing is om het ze niet te vragen. Wordt er dan een beslissing gemaakt zonder hen daarbij te betrekken? Als ik bij mezelf na ga wat ik zou willen, zou ik wel graag willen dat mij gevraagd wordt wat ik fijn zou vinden. Dat heb ik zelf vroeger nog weleens gemist. Ik zou echter niet willen dat mij gevraagd wordt ook echt een keuze te maken. Het lijkt me ontzettend moeilijk als ik de vraag krijg 'wil je ook voor de helft bij papa gaan wonen of wil je liever vooral bij mama blijven?' Ik denk dat het goed kan zijn om met zijn allen eens te bespreken wat voor gevolgen die verandering met zich meebrengt. Welke positieve maar ook welke negatieve gevolgen heeft het? Meer tijd met papa, maar minder tijd met mama. Meeslepen van spullen etc. Als ik dat allemaal weet, kan ik aangeven wat ik van die dingen vind en dan kunnen mijn ouders dit meenemen bij het maken van de beslissing, want dat blijft in mijn ogen de taak van de ouders! Aangezien ik in uw verhaal sterk het lastige thema 'veranderingen' herken, wil ik u nog graag meegeven dat de module over veranderingen uit de online training van Villa Pinedo misschien iets voor u zou kunnen zijn. Meer informatie vindt u hier: https://workshop.villapinedo.nl/aanmelden/veranderingen/. Ik denk echt dat dit heel behulpzaam kan zijn in het leren kijken door de ogen van uw kind! Ik hoop dat u iets aan mijn verhaal en/of de online workshop hebt. Heel veel succes in ieder geval! Liefs, Zoë

Lieve, Dankjewel voor je berichtje! Ik snap dat je het een moeilijke situatie vindt, dat vind ik ook, maar ik zal je proberen zo goed mogelijk advies te geven dmv mijn eigen ervaringen! Wat fijn dat het nu goed gaat! Vinden je kinderen dat ook, zijn ze tevreden nu? Ik denk dan inderdaad dat het niet een super goed idee is nu alles gelijk heel erg te veranderen. Zou het ook nog even kunnen wachten? Ik vind dat daarna je kinderen wel recht hebben om te weten wat er speelt, want wat willen zij? Misschien zijn ze tegen die tijd van gedachte veranderd, en willen ze hun vader toch vaker zien. Maar dit hoeft natuurlijk helemaal niet, als ze dit niet willen vind ik dat ze daar vrij in moeten zijn en je ex dit ook moet goedkeuren. Ik zou de situatie nog even zo laten, maar daarna vooral goed communiceren over hoe het nu verder moet. Ik hoop je iets geholpen te hebben! Sterkte en succes, Emmeline

Lieve ouder, Wat fijn dat u deze vraag met ons deelt. Ik vind het fijn om te lezen dat jullie zo goed met de scheiding om gaan. Bij mij thuis zijn mijn ouders ook goed uit elkaar gegaan toen ik 10 jaar oud was. Zij kunnen, nog steeds, in dezelfde ruimte zijn en overleggen over belangrijke beslissingen. Ook hebben wij altijd co-ouderschap gehad. Mijn vader is na de scheiding verhuisd naar een dorp 10 km verder op. Ik vond het heel fijn om allebei mijn ouders even veel te zien. Aan het heen en weer reizen en alle nieuwe omstandigheden was ik al snel gewend. Toen mijn vader een nieuwe vriendin kreeg vond ik dit wel lastig, omdat zij er vaak bij was. Maar ook dit iets waar ik aan moest wennen en ook deed doordat de nieuwe situatie met de tijd 'gewoon' werd. Mijn vader wilde al snel bij haar intrekken en heeft dit met mij en mijn 5 jaar jongere broertje overlegd. Beide vonden wij dit geen goed idee omdat wij het nog niet aankonden om de situatie die nu normaal was, te wijzigen. Mijn vader heeft hier dan ook mee gewacht tot wij hier wel klaar voor waren. Doordat ik mijn mening kon geven, er gecommuniceerd werd en er naar mij geluisterd werd heb ik de scheiding nooit als erg ervaren. Vanuit deze ervaring wil ik ook mee geven dat ik het juist belangrijk vind om dingen te overleggen met de kinderen! Ik hoop dat u hier wat aan heeft! Liefs, Misha