Goedemiddag :) Mijn ex en ik zijn u 3 jaar uit elkaar en ons prachtige ventje van inmiddels 5 jaar weet naar mijn weten niet beter dan dat papa en mama apart wonen en niet samen zijn. Ik heb nu ruim een jaar een nieuwe partner, het contact met de kinderen (hij heeft een jonge dochter) is langzaam opgebouwd, waarbij de kids elkaar de ander maar ook elkaar na een paar maanden ontmoette en ook steeds iets langer/vaker. Nu heeft zijn vader vlak voor de vakantie iemand ontmoet. Zij is vlak na de zomervakantie bij hen thuis, met haar kinderen, komen eten en dus ook voorgesteld aan onze zoon. Sindsdien zie ik regelmatig dat ex en zoon ook bij de nieuwe partner van mijn ex zijn. Deze week hebben ze zelfs bijna de hele week bij haar geslapen. Natuurlijk hoop ik voor alle partijen dat ze elkaar helemaal gevonden hebben en dit ook de 'definitieve' partner is. Maar het is nog zo vroeg en snel dat zij en haar kinderen al zo geïntroduceerd worden in het leven van mijn zoon. Toen ik vorige week aan mijn ex vroeg of hij wel goed na wilt denken over de gevoelens van onze zoon stuitte ik op een hoop commentaar en 'gaf ik hem alleen maar op zijn kop' Maak ik met teveel zorgen of kan het geen kwaad dat hij nu al zo veel te maken heeft met een hele verse nieuwe liefde? Ik zou het voor die kleine heel erg vinden als hij door dit soort dingen nog meer hechtingsangst krijgt dat hij door de scheiding überhaupt al heeft.. alvast heel erg bedankt voor het reageren!

Goedenavond, Afgelopen week heb ik het webinar mbt 'steun' gekeken, en heb nog een concrete vraag. Ruim een jaar geleden zijn we gescheiden, en onze kinderen (nu 10 en 8) leken daar in eerste instantie een weg in te vinden. Sinds de zomer, en twee verhuizingen verder, merken we (beide ouders) veel verdriet bij met name onze oudste. Aangeven dat er verdriet is lukt, ook dat het met de scheiding te maken heeft. Er verder woorden aan geven lukt niet. En het liefst wordt alles weggestopt. Op welke manier kunnen we hem een opening bieden om hier over te praten en/of de 'juiste' vragen stellen en/of op welke manier voor hem er te zijn. Hebben jullie tips cq handvatten hoe hier mee om te gaan? Alvast bedankt!

Hoi! Sinds een paar maanden ben ik gescheiden. Dat is mijn keuze. Er was geen ruzie oid, maar mijn ex en ik zijn uit elkaar gegroeid, kort gezegd. Behalve mijn ex, hebben mijn prachtdochters van bijna 12 en 14 jaar het er moeilijk mee. Naar mij willen ze niet of nauwelijks praten over hun gevoelens over de scheiding. De oudste van 14 zoekt de confrontatie steeds meer op met mij. Als jij mij pijn doet, dan doe ik jou pijn, zijn letterlijk haar woorden. Dat betekent geen contact op de dagen dat zij bij haar moeder is, overal Nee op als ik met haar thuis ben en/of negeren, schelden op mij en verwijten maken. Ik begrijp dat dit uitingen zijn van haar verdriet en boosheid, maar het maakt de verwijdering tussen ons snel groter. En dat is het laatste wat ik wil. Ik heb hulp gezocht bij een psychologe, maar ik hoor ook graag jullie ervaringen en tips. Hoe kan ik haar de ruimte bieden voor haar emoties, zonder dat dit ten koste van gaat van respect of een constructieve houding?

Mijn man en ik liggen in scheiding. Met kinderen in puber leeftijd is dat echt vreselijk. Voor hen vooral, maar natuurlijk ook voor ons. Nu ben ik de boksbal van onze oudste dochter. Ze schreeuwt me dingen toe, echt vreselijk. Heel persoonlijk kwetsende dingen, echt buiten alle grenzen. Ik voel haar onmacht, maar het lukt me niet om mijn mond te houden. Ik kan het niet accepteren, maar weet ook dat ik olie op het vuur gooi. Wat kan ik doen om die situaties niet te laten escaleren en hoe krijg ik haar zover om er met iemand over te praten. Ze zegt ook verontrustende dingen over wat ze wil of gaat doen… het maakt me zo machteloos om haar verdriet, boosheid en machteloosheid te zien en voelen.

Hai, Sinds een paar maanden ben ik gescheiden. Dat is mijn keuze gemaakt vanuit een innerlijk proces niet vanuit een liefdeloze of naar huwelijk. Mijn beide zonen, 22 ,en 26 jaar hebben het er moeilijk mee. De oudste voelt afstand naar mij toe, ziet op tegen de feestdagen en geeft aan dat hij niet meer een 'gezin' heeft. Ik geef hem ruimte om zijn gevoelens en gedachten te uiten. Ik verander de situatie niet...wat kan ik doen of niet doen om hem te steunen. Want mijn hart breekt iedere keer als ik zijn pijn of afstand voel. We hebben goed en liefdevol contact alleen nu is er tegelijkertijd ook afstand. Hij zei: ik kan je niets kwalijk nemen. En ergens doet hij dat wel. Het laatste wat je als ouders wilt, is je kind pijn doen. En toch doe ik het door mijn keuze. En ...hebben jullie ideeën voor de feestdagen? Zijn broer van 22 is er dan niet. Dus zit hij alleen met deze kwestie . Jongvolwassenen die dit misschien ook lezen: wat hadden jullie nodig van je moeder /ouders om dit te verwerken? Vast bedankt voor jullie reacties. Warme groet Simone

Hoi Allemaal, Ik ben al 6 jaar gescheiden, mijn dochter is nu 8 jaar. Wij hebben co ouderschap, dus om de week. Sinds ruim een half jaar geeft ze aan dat ze niet meer naar papa wil, of eerder weg wil, en ze er echt niet wil zijn. Ze kan het niet goed vinden met haar stiefmoeder en zusjes.. Haar vader wil alles zo houden, want hij wil haar gedrag niet belonen hoe ze daar doet.. maar ze is duidelijk ongelukkig .. ik praat met haar, luister naar haar Maar wat kan ik nog meer doen?

Hoi, Ik ben op zoek naar advies. Mijn dochter wordt tiener en haar vader en ik zijn gescheiden toen ze heel klein was. Zij heeft een goede relatie met haar vader en met mij, en we doen een paar keer per jaar iets samen, wonen bij elkaar in de buurt en de situatie is stabiel en rustig. Destijds bij de scheiding heb ik in een blijf-van-mijn-lijf-huis gezeten vanwege huiselijk geweld. Ik heb in die tijd diverse aangiftes gedaan van geweld en stalking. Mijn dochter weet hier allemaal niets vanaf en heeft er gelukkig geen herinneringen aan. Ze weet nog wel dat we in het bvml-huis zaten, ze kan het gebouw nog aanwijzen als we erlangs komen, maar ze weet niet wat voor plek het is. Ik vond het heftig om daar te wonen, maar zij vond het supergezellig en dat weet ze nog wel. Nu komt de vraag: wat vertel ik haar? Niets? Ze kan op een gegeven moment zelf googlen wat dat voor gebouw is, ontdekken dat je daar niet zomaar komt te wonen. Mijn motto is om geen geheimen te hebben, maar jarenlang heeft ze lekker haar eigen relatie met haar vader kunnen opbouwen zonder mijn bagage en dat wilde ik graag zou houden. Als ik haar iets vertel, kan ik het niet meer terughalen. Wat wil zij weten, denken jullie? Als ik het vertel snapt ze wel waarom hij nooit verder mag komen dan de voordeur, dat ze haar huissleutel niet mag meenemen naar hem, etc. Ik ben wantrouwig en trek bepaalde grenzen heel strak. Ik hou er niet van dat ik smoesjes verzin, ze voelt heus wel aan dat het smoesjes zijn.

Hoi, Ik heb co-ouderschap over mijn dochter van bijna 3. Als ze 3 jaar wordt moeten haar vader en ik een school voor haar kiezen. We hebben goed contact en eten nog een keer in de week samen dus ik heb er vertrouwen in dat we er samen uit gaan komen. Ik vind het wel een lastige keuze, we wonen inmiddels allebei aan de andere kant van de stad, zo'n half uur fietsen van elkaar vandaan. Ik zou graag jullie ideeën willen horen over het kiezen van een school bij één van ons in de buurt of juist in het midden. Wat zou jullie voorkeur zijn? Altijd wat verder moeten fietsen naar school en vrienden of toch liever soms vrienden dichtbij en soms ver weg? Wat zou voor jullie nog meer belangrijk zijn in deze keuze? Ik hoor het graag, Groetjes, Daniek

Mijn zoon van 12 krijgt steeds meer verdriet over de scheiding. Wij zijn sinds zijn 5e al uit elkaar en wonen dicht bij elkaar en het contact tussen papa en mij is best goed. We hebben onregelmatige wisselmomenten maar wel co-ouderschap. Hoe kan ik mijn zoon steunen in zijn verdriet?

Ongeveer een jaar geleden heb ik de relatie met de vader van mijn kinderen beëindigd. Dit heeft voor veel spanning, verdriet en moeizame communicatie gezorgd en we zijn er nog niet doorheen helaas. Mijn dochter van 13 is een meisje met harde buitenkant maar heel gevoelig en wil het graag goed doen. Ze laat weinig merken over hoe ze zich bij de scheiding voelt. Ze vertelt wel dingen die ze vervelend vindt maar het echte voelen gaat ze uit de weg. Nu is ze de laatste tijd flink grenzen op aan het zoeken. Zowel thuis als op school. Ze is altijd mondig geweest maar ze lijkt nu op deze manier om te gaan met de emoties die er van haar niet mogen zijn. Denk aan pestgedrag, alcohol uitproberen, broertje belachelijk maken en stoer doen. Dit past eigenlijk helemaal niet bij haar dus ik maak me zorgen. Het maakt niet uit of ik rustig naar haar luister, vragen stel of boos wordt. Ze lacht alles weg. Hebben jullie een tip hoe ik hiermee om kan gaan?