Ondanks spanning blijven zoeken naar samenwerken?

Hi Martijn,

Ik vind heel mooi om je bericht en vraag te lezen. Mijn ouders zijn inmiddels 20 jaar uit elkaar, zijn door een soortgelijke situatie gegaan en ik had het geweldig gevonden als mijn vader deze vraag voor had gelegd op een forum als deze.

Ik was zelf ook 9 toen mijn ouders uit elkaar gingen. Eigenlijk is er vanaf het begin weinig contact geweest tussen mijn ouders en was er een groot verschil in hoe het bij mijn moeder en vader thuis ging. Als mijn vader ons ophaalde bij mijn moeder, gedroegen wij ons al direct anders, gespannen vanwege de overgang tussen de twee huizen. Mijn ouders zijn ook zelden tot nooit bij elkaar binnen geweest en we werden altijd op de hoek van de straat opgehaald.

Tot mijn 18e vierden we geen verjaardagen samen. Grote momenten zoals diploma uitreikingen waren vaak zonder een van de twee, en in zeldzame gevallen dat ze er beiden waren, waren mijn broers en ik meer bezig met mijn ouders dan genieten van het moment. Ik heb het altijd vreselijk gevonden, en naarmate de tijd verstreek eigenlijk alleen maar erger. Elke keer die angst of ze wel samen in een ruimte kunnen zijn, terwijl het niet om hen gaat maar om ons als kinderen. Om ons diploma, onze verjaardag, ons grote moment. Inmiddels zijn we op het punt van kleinkinderen beland, en zelfs dan weer de vraag: kan ik het tegelijkertijd vertellen? Kunnen ze dat aan of komt er ruzie? En wie vertel ik het dan eerst zonder dat de ander zich achtergesteld voelt?

Daarnaast had ik er als puber denk ik ook veel aan gehad als mijn ouders samen hadden gewerkt waar mogelijk. Ik heb teveel misbruik gemaakt van het feit dat ze toch amper contact hadden. Mijn vader had geen idee wat er speelde in mijn leven, en ik denk dat dit een enorme invloed heeft gehad op onze relatie.

Ik hoop dat uit mijn verhaal je de continue interne strijd leest. Als je het mij vraagt: werk aan de relatie met je ex-partner voor zover mogelijk is. Het is voor ons het grootste pijnpunt van de hele scheiding geweest dat mijn ouders niet met elkaar door één deur konden of kunnen, zelfs na al die jaren niet. Ze hoeven van mij geen vrienden te zijn, maar voor ons had ik het zo fijn gevonden als ze in ieder geval samen trots naar ons kunnen kijken.

Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal. Misschien kun je ook eens naar de open brieven kijken op deze website? Die raken mij vaak nog steeds omdat ze zo mooi de woorden geven die ik als kind niet kon vinden.

Liefs, Sanne

Hi Martijn,

Wat mooi om te lezen hoe bewust jij bezig bent met het welzijn van je kinderen. Dat je hier zo over nadenkt en zo zorgvuldig probeert te handelen, laat zien hoeveel liefde en verantwoordelijkheid je voelt als vader.

In een ideale wereld kunnen ouders ook na een scheiding goed met elkaar door één deur. In de realiteit lukt dat niet altijd, en dat mag er ook zijn. Voor kinderen is het belangrijker dat er rust en duidelijkheid is, dan dat ouders geforceerd samen dingen doen terwijl er spanning voelbaar is.

Samenwerken kan ook betekenen: ieder op zijn eigen manier een veilige basis bieden, zonder dat de kinderen het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen of iets moeten dragen wat niet van hen is. Je doet al veel goed door hun gevoelens serieus te nemen en hen niet te belasten met de situatie tussen jullie.

Liefs van Marilla