Dochter 16 wil liever bij mij wonen

Hoi Karen,

Wat goed dat je ons forum hebt gevonden!

De situatie die je schetst komt mij bekend voor. Ik heb vroeger ook wel eens wat bij de ene ouder verteld over de andere ouders als ik iets lastig of niet zo fijn vond.

Wat ik hier heel moeilijk aan vond is dat het soms voelde alsof ik daarmee het beeld van een van m’n ouders over de andere ouder voedde en daarmee mezelf eigenlijk in de voet schoot. Als je zegt ‘precies de zaken waarom ik van hem gescheiden ben’, dan doet me dat een beetje aan die situatie denken. Als een van mijn ouders dit soort dingen zei, voelde ik me altijd direct heel schuldig over dat wat ik had verteld. Ik weet natuurlijk niet of dat voor jouw dochter ook zo is, maar dit is hoe ik het destijds heb ervaren en wilde dat toch even delen.

In het verlengde hiervan, vond ik het ook lastig als ik druk ervaarde om ergens iets aan te doen. Zoals een gesprek voeren met de andere ouder, omdat de en ouder dat wil omdat dat ‘het beste voor mij was.’ Hoewel vast met de allerbeste bedoelingen, maakte dat het juist lastiger voor mij om een gesprek aan te gaan.

Daarentegen vond ik het juist heel fijn als mijn ouders mij een neutraal luisterend oor boden voor mijn zorgen, zonder dat ze druk zetten op wat ik met die zorgen moest doen. Natuurlijk kon een eenmalig, neutraal advies, van ‘misschien is het ook fijn voor (ene ouders)… om dit te weten.’ Prima. Maar ik vond het fijn om zelf een keuze te maken wanneer ik dat gesprek dan aanging. En ik vond het fijn als mijn ouders aan mij vroegen welke steun ik daarin fijn vond.

In ieder geval wilde ik vooral niet tussen m’n ouders in komen te staan of wilde ik niet dat mijn zorgen werden gebruikt om iets negatiefs over de ander te zeggen. Daarom vind ik het ook mooi om te horen dat jouw dochter haar zorgen met jou durft te delen. Hopelijk heb je wat aan mijn ervaring in hoe je hiermee om kunt gaan.

Groetjes en veel succes!