Mijn kleding

Beste Marjolein, Bedankt voor je vraag op het forum, wat fijn dat je deze stichting gevonden hebt. Nadat mijn ouders gescheiden waren (ik was toen 8) hebben ze nooit meer normaal met elkaar kunnen communiceren. Ik werd altijd op de hoek van de straat afgezet, mijn ouders hadden nog nooit mijn slaapkamer gezien in het andere huis en als ik naar mijn vader ging moest ik mijn oude kleren aan, want het werd toch wel vies bij hem zei mijn moeder. Vervolgens klaagde mijn vader dan weer over de hoeveelheid alimentatie en dat mijn moeder normale kleding moest kopen. Het gevoel dat ik hierdoor kreeg, en nog steeds heb, is dat ik mij altijd schaamde voor wie ik was en altijd bezig was met mijn ouders. Mijn moeder verdedigen tegenover mijn vader en andersom. Mijn ouders waren altijd zo met elkaar bezig dat ik dat ook maar deed. Voor mijn identiteit was eigenlijk geen ruimte voor mijn gevoel. Hoe ouder ik werd hoe onzekerder ik mij ging voelen, want het ging nooit over mij maar over de andere ouder. Hun relatie als ex-partner vonden zij belangrijker dan hun rol als mede-ouder. Wat ik heel graag had gewild was dat die eeuwige strijd stopte tussen ze, dat ik niet werd ingezet als middel om de andere dwars te zitten maar juist dat zij hun haat naar elkaar voor mij opzij konden schuiven. Prima als ik een ander setje kleding bij mijn vader had maar dit had wel MIJN keuze moeten zijn in plaats van dat mijn moeder dit zei om hem te dwarsbomen. Wat heel belangrijk is, is dat jullie als ouders weer normaal met elkaar leren communiceren in het belang van jullie zoontje. Ik snap helemaal jouw idee van geen kleding meer meegeven maar voor mij voelde dat soort momenten dan dus alsof ik wéér tussen mijn ouders in stond. Jullie kunnen hulp vragen vanuit jullie netwerk bijvoorbeeld, gewoon laagdrempelig. Een goede vriend/vriendin bijvoorbeeld die als neutrale partij kan bemiddelen. Ik weet namelijk heel zeker dat jullie niet willen dat jullie zoontje over 15 jaar met net zoveel verdriet zit als dat ik zo lang heb gehad. Jullie zijn samen zijn ouders en moeten dus samen met elkaar kunnen communiceren. Heb je het filmpje van Isa eens gezien die onze Open Brief voorleest? Misschien zouden jullie deze eens kunnen kijken. Hierin staat namelijk precies beschreven wat wij als kinderen met gescheiden ouders voelen. https://www.villapinedo.nl/open-brief-voor-ouders/ Als je nog meer vragen hebt ben je altijd heel erg welkom op ons forum, wij zijn er altijd om te helpen:). Liefs

Lieve Marjolein, Dank voor je vraag. Ik zat in dezelfde situatie als jouw kinderen, en word er weer boos van als ik dit lees. Altijd als ik bij mijn vader kwam, kreeg ik kleren van daar aan. Dit was altijd heel netjes, en totaal niet mijn stijl. Wanneer we dan naar onze moeder gingen, bracht hij ons weg in kleren van bij hem. Bij mama thuis wachtte hij dan, kleedden wij ons om, en nam hij de kleren van hem weer mee. Die moesten daar blijven namelijk. Toen ik ouder werd heb ik me een lange tijd ontzettend aangepast aan hun stijl. Ik koos kleren van bij mama uit die nog een soortvan bij hun stijl pastte als ik hierheen ging, en vond het fijn om dan complimenten te krijgen hierover. Er werd namelijk ook wat van gezegd als ze mijn kleding een beetje "raar of armoedig" vonden. Als we naar een verjaardag gingen werd gevraagd of ik wat feestelijks aan wilde trekken, terwijl ik voor mijn gevoel juist iets leuks aan had. Los van dat het vervelend was om steeds gedoe te hebben, heeft dit mijn zelfvertrouwen een onwijze knauw gegeven. Ik vond mijn kleren van bij mama wel leuk, en werd hier toch op afgekeurd. Daarbij is het toch mijn kleding, waarom moet het gescheiden gehouden worden? Bij mij was dit een meningsverschil tussen mijn ouders, waar ik vooral last van had. Inmiddels draag ik lekker wat ik wil, en koop ik al lang mijn eigen kleding. Toch merk ik dat iets in mij een beetje blijft nadenken over de kleding die ik aandoe als ik naar mijn vader ga.. Ik zou willen dat dit niet zo was maar dit blijft zachtjes in mijn hoofd aanwezig. Ik denk dat dit voorkomen had kunnen worden als kleding nooit een big deal was geweest, en er geen scheiding was geweest tussen mijn garderobe bij mama en papa. Ik hoop dat jullie een manier vinden die voor jullie alledrie fijn is! Heel veel liefs, Madelief ps. het doet me ontzettend goed dat je erover nadenkt!