Hoe kan ik hem helpen?

Hallo Helene, bedankt voor je berichtje op het forum. Fijn om te lezen dat je zo begaan bent en het beste voor hebt met je zoon. Toen mijn ouders gingen scheiden en gescheiden waren, vond ik het heel fijn om daar met mensen (mijn oma/vader/vriendinnen) over te kunnen praten, maar mijn broertje deed dat niet. Hij is meer een binnenvetter en zou zomaar hetzelfde gezegd kunnen hebben als jouw zoon, dat het niet helpt om erover te praten. Mijn ouders hebben dat zo gelaten en hem de keuze daarin gegeven. Ik merk nu heel af en toe dat mijn broertje wel bezig is met dingen die met onze ouders te maken hebben. Zo had ik laatst mijn diploma-uitreiking en mijn broertje was toch wel bezig met hoe dat zou verlopen, aangezien mijn ouders elkaar toen pas weer voor het eerst in zo'n situatie zagen na de scheiding (5 jaar geleden). Dat je zoon er dus niet direct over wil praten, wil niet zeggen dat hij er niet mee bezig is. Het zal hem echt wel bezighouden, maar het heeft geen zin om het te forceren om erover te praten. Dat zou mijn broertje ook niet gedaan hebben. Als jouw zoon er aan toe is of de behoefte heeft om er over te praten, zal hij dat echt wel doen. Hij weet vast bij wie hij terechtkan en dat is het belangrijkste. Ik zou het voor nu laten rusten, wie weet komt hij over een tijdje zelf wel mee. En zo niet; Dan is het ook goed. Jongens zijn meestal niet zulke praters ;) Dat zie ik bij mijn broertje ook nog steeds, maar als hij er behoefte aan heeft, weet hij ons te vinden. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Liefs, Nadine

Beste Helene, Wat fijn dat je een berichtje hebt geplaatst op ons forum. Ik kan mezelf en mijn grote broer goed herkennen in uw zoontje. Ik heb zelf tot op 2 jaar geleden nooit heel veel over de scheiding, die al weer 12 jaar geleden is, gepraat en vond dit verder niet een groot probleem. Mijn familie heeft mij hier veel ruimte in gegeven en heeft mij toch voorzichtig hier en daar ondersteund door er soms een beetje naar te vragen. Soms praatte ik met mensen erover zonder zelf te realiseren waar we het over hadden. De laatste paar maanden praat ik er veel met mijn broer en zus over en het voelt erg fijn om te weten dat er andere mensen zijn die jouw "last" soort van delen. Natuurlijk is uw zoontje een stukje jonger dan mijn broer en ik, maar op zo'n kraken je hersens al genoeg over dit soort onderwerpen. Mijn advies voor u is dan ook om uw zoontje goed te ondersteunen. Vraag zo nu en dan is hoe het gaat of vraag uw ex om dit te doen. Thema's zoals de groep 8 musical zijn natuurlijk ook handige hulpmiddelen hierbij, omdat hij degene is die hier de keuze over moet maken. Probeer uw zoontje dus ruimte te geven, maar laat wel merken dat u er bent als hij het er wel over wil hebben. Ik hoop dat u iets aan mijn berichtje heeft. Groetjes, Luc

Dank voor jullie reacties. Lastig hoor, maar ik snap dat ik hem niet moet pushen om te praten. Voor hem zou ik het zo fijn vinden als hij weer goed kan slapen en ook alleen kan slapen. Maar wellicht is praten niet de oplossing en moet ik het op z'n beloop laten.