Lieve allemaal, Ik heb 2 prachtige kinderen, wegens een gewelddadige relatie ben ik ruim 7 jaar terug uit elkaar met de andere ouder. De andere ouder wil per se co-ouderschap, naar mijn idee vooral om mij dwars te zitten. Ik loop er tegen aan dat de andere ouder vreselijk negatief over mij en mijn nieuwe partner en kinderen spreekt. Ook vertelt hij leugens over dingen die de kinderen betreft(zoals dat ik ze niet wil bellen als ze daar zijn, terwijl hij me het onmogelijk maakt). Ik wil de kinderen niet belasten met ouderproblematiek, maar ik wil ze ook niet voorliegen of mezelf in een kwaad daglicht laten stellen. Wat zijn jullie ervaringen, wat helpt hierin voor de kinderen? Ze zijn 7&8.

Hoi! Vier jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. Samen hebben we 2 dochters (10 en 12). Al vier jaar lang is de situatie erg complex. Mijn ex wordt snel boos, waardoor mijn kinderen bang van hem zijn en dus niet graag naar hem toe gaan. (Er is geen fysieke agressie). Ondanks meldingen bij Veilig Thuis en dat de kinderen bij de rechter hebben aangegeven niet graag bij hem te zijn, heeft deze vorig jaar toch besloten dat ze een extra dag en nacht in de week naar hun vader moeten. Mijn dochters (en dan vooral de oudste), gaan met steeds meer tegenzin naar hem toe. Vanaf het moment dat ze weer bij mij zijn, kijken ze op tegen het moment dat ze weer weg moeten. Ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik ze nu het beste help. Wanneer ik mijn ex aanspreek op zijn gedrag, weet ik uit ervaring dat hij dit afreageert op mijn dochters en wordt hij boos op hun. Maar mijn dochters zelf durven ook niet aan te geven dat ze niet graag bij hem zijn, omdat ze bang zijn dat hij dan nog bozer wordt. Wat hebben mijn kinderen van mij nodig? Wat kan ik voor ze doen?

Ik heb 2 kinderen, een dochter van 5,5 jaar en een zoon van 3 jaar. Ik heb 5 weken geleden een mail gehad van mijn ex (vader van kinderen) dat de 2,5 jaar ik alles verkeerd heb gedaan en doordat we bij de rechter moeten zijn voor de alimentatie voor de kinderen, dat ik het er naar gemaakt heb dat hij het heeft opgegeven en de kinderen niet meer wil zien. De ruzies gingen over onenigheid over opvoeding echt kleine dingen. We hebben hulp gehad met de communicatie en ging dan weer een tijd goed en daarna hielt hij zich niet aan de afspraken en ging communicatie weer niet goed. En ik weet ook ik zal niet alles goed hebben gedaan, maar van mij mocht hij de kinderen wel gewoon zien en hield ik dat ook niet tegen want zelfs zouden ze in de vakantie gewoon 3 weken naar hun vader gaan. Maar dat wilde hij ineens niet meer en ik moet dat nu aan mijn kinderen gaan vertellen ze zijn nog zo jong. Ik heb speltherapie aangevraagd maar van de gemeente is er een wachtlijst van 4 maanden voor dat wij hulp kunnen krijgen. Ik weet niet hoe ik die tijd moet overbruggen want mijn dochter vraagt wel naar haar vader en ik weet niet hoe ik hun er mee moet helpen. Weet iemand hoe ik hun hier mee kan helpen en hoe het te vertellen aan hun?

Goedemiddag, Mijn zoon is net in juni 10 jaar geworden. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Mijn zoon heeft zijn vader ongeveer een jaar niet gezien en ook bijna niet gesproken. Deze keuze maakte zijn vader destijds. In maart 2025 wilde zijn vader weer contact en gaf aan er weer voor zijn zoon te willen zijn. Hij had zijn leven meer op orde. De afgelopen weken is mijn zoon regelmatig bij zijn vader geweest en geslapen. Dat ging best goed. Afgelopen week appte ik met zijn vader over de openstaande alimentatie. Waarop hij reageerde geen contact meer te willen. Hij heeft het geprobeerd maar het lukt hem niet om er voor zijn zoon te zijn en te zorgen. Hij vertelde dat hij het contact gaat verbreken en heeft mij inmiddels ook geblokkeerd. Ik moest opnieuw mijn zoon het slecht nieuws vertellen dat zijn vader op dit moment geen contact wilt. Uiteraard heb ik aangegeven bij me zoon dat dit absoluut niet zijn schuld is en dat papa problemen heeft en het allemaal (even) niet aankan. Maar dit is nu de tweede keer dat zijn vader het contact met zijn zoon verbreekt. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn zoon hierin kan helpen/begeleiden, wat kan ik wel zeggen en wat niet. Ik kan hem ook geen perspectief geven of een stip aan de horizon wanneer het wel weer goed gaat met zijn vader. Dat maakt het onzeker. Ik ben benieuwd naar jullie advies hierin. Alvast bedankt!

Ik zit midden in een complexe scheiding, zie mijn oudste 2dochters nu al een maand niet meer. Een dochter (12) kwam al een aantal maanden niet meer om de week bij mij volgens ouderschapsplan zonder echt duidelijke oorzaak en met vage redenen. Vader heeft nooit voornemens geleken hier aan contactherstel mee te werken. Sterker nog, hij heeft mij niets mee gedeeld en het zo gelaten. Oudste dochter (16) woonde tot voor kort fulltime bij mij en helaas hebben we in de paar maanden samen wat heftige ruzies gehad. Ongeveer een maand geleden kwam ik twee dagen voor tijd er achter dat beide dochters met vader zouden mee verhuizen naar Rotterdam , waar vader eerst in naburig appartement hier in Vlaardingen woonde. Ik kwam er achter doordat vader mailde mijn toestemming nodig te hebben voor verkoop gezamenlijke woning om optie huurhuis te krijgen. Ik was zo boos op mijn oudste dochter dat ze dit geheim voor me had gehouden dat ik heb gezegd dat ze haar spullen maar moest pakken en naar haar vader moest gaan. Ik heb haar daarbij gezegd geen akkoord te geven voor verkoop woning. Jongste dochter appte me later dat ze niet meer met me wilde praten. Ondanks dat is de verhuizing blijkbaar toch gelukt. Dochters willen geen contact meer met me, denk ik. Ik laat ongeveer wekelijks in een vorm wat van me horen, ik krijg tot nog toe niets terug. Vader wil niet meewerken aan iets. Heeft mediation vanuit twee partijen afgewezen. Nu in afwachting van datum zitting. Wat kan ik tot die tijd doen?

Mijn dochter weigert naar haar vader te gaan sinds dit weekend Er is al veel gebeurd waardoor ze het vertrouwen kwijt is in hem maar nu wil ze helemaal niet meer Ze is 12 wat kan ik doen

Wij gaan scheiden, vader heeft de keuze gemaakt. Dat weten de kinderen ook. Onze zoon van 15 is erg gekwetst en voelt zich beschaamd en verlaten door vader. Eigenlijk heeft hij gezegd het geen behoefte aan contact te hebben. Als vader contact wilt dan vindt hij dat vader maar naar hem moet komen in ons ouderlijk huis. Vader gaat binnenkort verhuizen. Ik probeer als moeder te luisteren, er geen oordeel aan te geven. De tijd te geven voor rouw en herstel. Maar eigenlijk vind ik het heel lastig, omdat het mij belangrijk lijkt om met beide ouders goed contact te houden. Dat stimuleer ik ook. Hoewel de kinderen ook wel mijn verdriet voelen en dat de scheiden niet mijn keuze is, daar zijn we open en eerlijk over. We zijn inmiddels 8 maanden verder na het besluit van vader. Ik zou zo graag willen weten of er jong volwassen zijn die tijdens/ na scheiding van hun ouders dit gevoel ook hadden. En hoe dat heeft uitgepakt? Een bezorgde moeder.

Beste kinderen, jongeren, Mijn ex-partner en ik hebben 2 prachtige jongens, een van 7 jaar en een van 15 jaar. Wij zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan en hebben beiden inmiddels nieuwe partners. Onze jongens kunnen het goed met de nieuwe partners vinden. Vader en zijn nieuwe partner hebben echter besloten om over 2 jaar te verhuizen naar de woonplaats van de nieuwe partner. Dit betekent dat er geen co-ouderschap meer kan zijn en vader kan onze jongens dan alleen nog om het weekend zien. Als moeder vind ik dit heel erg moeilijk, ik vind hier ook het mijne van. Ik maak me erg druk om hoe dit voor de jongens zal zijn. Het maakt mij ook erg verdrietig. Want voor mijn gevoel laat vader zijn kinderen in de steek. Hoe denken jullie over deze situatie, welk gevoel krijgen jullie hierbij, hebben jullie dit zelf misschien ook meegemaakt? Liefs van een bezorgde moeder. En alvast dankbaar voor het meedenken. Nathalie

Ik had een tijdje weer wekelijks contact (laatste half jaar) met mijn kinderen (twee meiden van 13 en 14 jaar) die nu tijdelijk (speelt een jaar) bij hun vader en zijn vriendin zijn gaan wonen. We hadden afspraken om het contact weer op te bouwen. Maar ik pushte weer teveel en stelde ze telleur nu willen ze niet meer. Omdat ze vinden dat ik mij niet aan de afspraken hou. Aan mijzelf denk, ze zijn weer op de rem gaan staan naar mij toe. Wat kan ik doen, zeggen waardoor ze hierin van gedachten veranderen? Of moet ik ze met rust laten? Het is steeds erg fragiel, en als ik iets ''fout'' doe is het weer klaar.

Hallo ..... Ik ben moeder van een prachtige dochter van 16 jaar. Sinds een maand heb ik relatie met haar vader verbroken. Haar vader maakt het ons erg moeilijk in alle opzichten. We wonen momenteel niet thuis omdat hij sloten van huis vervangen heeft en hij niet mentaal stabiel is nu. Ze is is boos op hem, hij dwingt haar dat ze contact met hem moet opnemen, dat ze blijft slapen, verschijnt ongevraagd op haar werk om haar te zien en wordt dan boos. Ze heeft duidelijk aangegeven op deze manier geen contact met hem wil. Heeft hem dit ook zelf in gesprek gezegd. Ik zie dat ze het moeilijk heeft hiermee. Roept nu dat ze geen vader meer heeft. Heb haar geprobeerd te stimuleren om met iemand te gaan praten. School en huisarts zijn op de hoogte. Bieden ook hulp aan. Via maatschappelijk werk ( die ik heb ingeschakeld voor ondersteuning) kan ze ook ondersteuning krijgen. Ze zegt nu als ik erover begin "Dat bepaal ik zelf wel uit of ik met iemand praat" Hebben jullie tips of iets hoe ik dat het beste kan aanpakken? Welke ondersteuning sluit goed aan bij een meisje van 16. Groetjes Marielle