Sinds augustus '25 woon ik met mijn zoontje van 5,5 jaar in een nieuw dorp en gaan we naar een nieuwe basisschool. Door omstandigheden zorg ik nu 80% van de tijd voor hem, hij geeft aan dat ie papa mist en graag naar papa wil. Vooral als hij 'nee' hoort van mij of hij moet iets doen wat ie niet wil. Zijn vader heeft sinds kort een nieuwe partner en kiest duidelijk voor zichzelf (op vakantie waardoor hij nog meer bij mij is, weekendjes weg met vrienden waarbij hij mijn zoontje bij zijn moeder brengt). Zijn vader zegt dat ie co-ouderschap wil als hij in hetzelfde dorp woont. Ik zie een vader die vooral voor zichzelf kiest, dat doet me onmenselijk veel verdriet. Hoe zorg ik ervoor dat hij meer kiest om bij zijn zoontje te zijn? Hoe ondersteun ik mijn zoontje in het gemis van zijn vader? Hoe zorg ik dat mijn zoontje zelf tegen papa zegt dat ie graag bij papa is? Want vader neemt niet veel van mij aan. Daarnaast ben ik op zoek naar een kies-training voor hem maar dat is pas vanaf 7 jaar. Is er iets voor zijn leeftijd waar hij lotgenootjes kan treffen? Dat zou ik hem gunnen.

Ik mis mijn zonen en houd zielsveel van hen. Ik heb alles gedaan wat ik kan bedenken, maar contact lukt nitlet. Wanneer kan ik van hen bericht verwachten?

Hallo allemaal, Hier heb ik een dochter die haar vader mist. Maar vader is heel onvoorspelbaar en zorgt niet voor stabiliteit. Ze gaat nu om het weekend met haar broers en zus naar hem toe. Maar elke keer gebeurdt er wel iets waardoor ik ze op moet halen. Of vader zegt af. Nu besloten dat ze vader voorlopig niet ziet. Maar doe ik hier goed aan of niet. Ze mist hem wel maar kan nu ook niet de spanning en de onvoorspelbaarheid aan. Waardoor ze nu al een aantal dagen ook bijna tot niet naar school is geweest.

Hoi, Vorig jaar maart heb ik een punt achter gezet in een huwelijk van 14 jaar. Mijn ex deed laatste 3 jaar niks meer met ons als gezin, en dronk iedere dag. Ik zei nog zoek hulp deed hij niet. Nu is hij echt boos op mij. Scheiding was/is een vechtscheiding geworden. Ik heb gekozen om hem met het huis te laten zodat mijn kinderen van 12 & 7 hun thuis basis nog hebben. Maar hij praat alleen slecht over mij met hun. Ik vind hij verwaarloosd ons dochtertje van 7 Er word vaak tegen haar geschreeuwd, hij laat haar alleen naar school lopen, in de zomer bracht haar broer haar naar een speeltuin en daar mocht ze alleen blijven (om te spelen) soms alleen en dan haal haar broer haar weer op aan de einde van de dag. We hebben co-ouderschap maar ik denk of dat gevoel heb ik dat hij dit expres doet tegen haar. Ze wil niet naar hem gaan. Ik probeer haar vaak bij mij te houden. Ik praat heel veel met haar. En zeg ook tegen haar dat ik heeel veel van haar (hun) houd. Maar dit doet mij pijn dat zij dit alles moet meemaken. Heb het gemeld bij veilig thuis maar word niks mee gedaan. Dus weet niet hoe ik mijn dochter moet helpen.

Hallo! Vijf jaar geleden ben ik scheiden. De scheiding was turbulent. We hebben co ouderschap voor onze 3 kinderen (16, 14 en 12 jaar). In de week dat de kinderen niet bij mij zijn, is er nauwijks contact. Als ik een interesse vraag stuur dan komt er meestal kort een antwoord. Vanuit de kinderen komt er geen info over wat ze doen of meemaken in die week. Het voelt als trekken aan een dood paard. Alleen als ze iets nodig hebben of iets willen plannen in de week dat ze bij mijn zijn, wordt er een berichtje gestuurd. Ik mis de verbinding/contact. Het maakt me verdrietig, omdat het voelt of ik parttime moeder ben. Wat zijn jullie ervaringen? Is het normaal? Wat kan ik anders doen?

Lieve allemaal, Ik heb 2 prachtige kinderen, wegens een gewelddadige relatie ben ik ruim 7 jaar terug uit elkaar met de andere ouder. De andere ouder wil per se co-ouderschap, naar mijn idee vooral om mij dwars te zitten. Ik loop er tegen aan dat de andere ouder vreselijk negatief over mij en mijn nieuwe partner en kinderen spreekt. Ook vertelt hij leugens over dingen die de kinderen betreft(zoals dat ik ze niet wil bellen als ze daar zijn, terwijl hij me het onmogelijk maakt). Ik wil de kinderen niet belasten met ouderproblematiek, maar ik wil ze ook niet voorliegen of mezelf in een kwaad daglicht laten stellen. Wat zijn jullie ervaringen, wat helpt hierin voor de kinderen? Ze zijn 7&8.

Hoi! Vier jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. Samen hebben we 2 dochters (10 en 12). Al vier jaar lang is de situatie erg complex. Mijn ex wordt snel boos, waardoor mijn kinderen bang van hem zijn en dus niet graag naar hem toe gaan. (Er is geen fysieke agressie). Ondanks meldingen bij Veilig Thuis en dat de kinderen bij de rechter hebben aangegeven niet graag bij hem te zijn, heeft deze vorig jaar toch besloten dat ze een extra dag en nacht in de week naar hun vader moeten. Mijn dochters (en dan vooral de oudste), gaan met steeds meer tegenzin naar hem toe. Vanaf het moment dat ze weer bij mij zijn, kijken ze op tegen het moment dat ze weer weg moeten. Ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik ze nu het beste help. Wanneer ik mijn ex aanspreek op zijn gedrag, weet ik uit ervaring dat hij dit afreageert op mijn dochters en wordt hij boos op hun. Maar mijn dochters zelf durven ook niet aan te geven dat ze niet graag bij hem zijn, omdat ze bang zijn dat hij dan nog bozer wordt. Wat hebben mijn kinderen van mij nodig? Wat kan ik voor ze doen?

Ik heb 2 kinderen, een dochter van 5,5 jaar en een zoon van 3 jaar. Ik heb 5 weken geleden een mail gehad van mijn ex (vader van kinderen) dat de 2,5 jaar ik alles verkeerd heb gedaan en doordat we bij de rechter moeten zijn voor de alimentatie voor de kinderen, dat ik het er naar gemaakt heb dat hij het heeft opgegeven en de kinderen niet meer wil zien. De ruzies gingen over onenigheid over opvoeding echt kleine dingen. We hebben hulp gehad met de communicatie en ging dan weer een tijd goed en daarna hielt hij zich niet aan de afspraken en ging communicatie weer niet goed. En ik weet ook ik zal niet alles goed hebben gedaan, maar van mij mocht hij de kinderen wel gewoon zien en hield ik dat ook niet tegen want zelfs zouden ze in de vakantie gewoon 3 weken naar hun vader gaan. Maar dat wilde hij ineens niet meer en ik moet dat nu aan mijn kinderen gaan vertellen ze zijn nog zo jong. Ik heb speltherapie aangevraagd maar van de gemeente is er een wachtlijst van 4 maanden voor dat wij hulp kunnen krijgen. Ik weet niet hoe ik die tijd moet overbruggen want mijn dochter vraagt wel naar haar vader en ik weet niet hoe ik hun er mee moet helpen. Weet iemand hoe ik hun hier mee kan helpen en hoe het te vertellen aan hun?

Goedemiddag, Mijn zoon is net in juni 10 jaar geworden. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Mijn zoon heeft zijn vader ongeveer een jaar niet gezien en ook bijna niet gesproken. Deze keuze maakte zijn vader destijds. In maart 2025 wilde zijn vader weer contact en gaf aan er weer voor zijn zoon te willen zijn. Hij had zijn leven meer op orde. De afgelopen weken is mijn zoon regelmatig bij zijn vader geweest en geslapen. Dat ging best goed. Afgelopen week appte ik met zijn vader over de openstaande alimentatie. Waarop hij reageerde geen contact meer te willen. Hij heeft het geprobeerd maar het lukt hem niet om er voor zijn zoon te zijn en te zorgen. Hij vertelde dat hij het contact gaat verbreken en heeft mij inmiddels ook geblokkeerd. Ik moest opnieuw mijn zoon het slecht nieuws vertellen dat zijn vader op dit moment geen contact wilt. Uiteraard heb ik aangegeven bij me zoon dat dit absoluut niet zijn schuld is en dat papa problemen heeft en het allemaal (even) niet aankan. Maar dit is nu de tweede keer dat zijn vader het contact met zijn zoon verbreekt. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn zoon hierin kan helpen/begeleiden, wat kan ik wel zeggen en wat niet. Ik kan hem ook geen perspectief geven of een stip aan de horizon wanneer het wel weer goed gaat met zijn vader. Dat maakt het onzeker. Ik ben benieuwd naar jullie advies hierin. Alvast bedankt!

Ik zit midden in een complexe scheiding, zie mijn oudste 2dochters nu al een maand niet meer. Een dochter (12) kwam al een aantal maanden niet meer om de week bij mij volgens ouderschapsplan zonder echt duidelijke oorzaak en met vage redenen. Vader heeft nooit voornemens geleken hier aan contactherstel mee te werken. Sterker nog, hij heeft mij niets mee gedeeld en het zo gelaten. Oudste dochter (16) woonde tot voor kort fulltime bij mij en helaas hebben we in de paar maanden samen wat heftige ruzies gehad. Ongeveer een maand geleden kwam ik twee dagen voor tijd er achter dat beide dochters met vader zouden mee verhuizen naar Rotterdam , waar vader eerst in naburig appartement hier in Vlaardingen woonde. Ik kwam er achter doordat vader mailde mijn toestemming nodig te hebben voor verkoop gezamenlijke woning om optie huurhuis te krijgen. Ik was zo boos op mijn oudste dochter dat ze dit geheim voor me had gehouden dat ik heb gezegd dat ze haar spullen maar moest pakken en naar haar vader moest gaan. Ik heb haar daarbij gezegd geen akkoord te geven voor verkoop woning. Jongste dochter appte me later dat ze niet meer met me wilde praten. Ondanks dat is de verhuizing blijkbaar toch gelukt. Dochters willen geen contact meer met me, denk ik. Ik laat ongeveer wekelijks in een vorm wat van me horen, ik krijg tot nog toe niets terug. Vader wil niet meewerken aan iets. Heeft mediation vanuit twee partijen afgewezen. Nu in afwachting van datum zitting. Wat kan ik tot die tijd doen?