Wat helpt hierin voor de kinderen?

Hoi Jasmijn,

Wat een moeilijke situatie. Ik kan me goed voorstellen dat dit je raakt en veel van je vraagt. Als kind vond ik het zelf heel verwarrend als ouders verschillend over elkaar spraken. Wat mij toen hielp, was dat ik bij één ouder gewoon kind kon zijn en niet hoefde mee te doen in de strijd.

In jouw verhaal voel ik heel sterk hoeveel je je kinderen wilt beschermen en hoe belangrijk hun welzijn voor jou is. Dat vind ik heel mooi om te lezen.

Liefs van Marilla

Hey Jasmijn,

Wat een lastige situatie. Ik was iets ouder dan jouw kinderen toen mijn ouders uit elkaar gingen. Mijn vader die sprak toen altijd heel negatief over mijn moeder. Ik wist dat de dingen die hij zei niet klopte. Nu ik ouder ben en op de scheiding terugkijk, waardeer ik het dat mijn moeder dit niet terug heeft gedaan. Zij is altijd neutraal gebleven en heeft nooit uitgesproken naar ons hoe vervelend ze het vond dat mijn vader zo over haar sprak. Dat vond ik heel fijn. Als mijn vader over mijn moeder zo naar sprak voelde dat namelijk echt niet fijn en werd ik er verdrietig van. Ik wilde dan mijn moeder verdedigen, maar voelde tegelijkertijd dat hij dan heel boos zou worden, dus durfde ik dat niet. Dat is echt een nare situatie om in te zetten als kind. Gelukkig had ik dit dus bij mijn moeder niet en kon ik daar tot rust komen. Mijn tip vanuit mijn eigen ervaring zou dus zijn om te focussen op een fijne, rustige en vertrouwde plek voor je kinderen te blijven creëren en niet mee te gaan in wat de andere ouder doet. Hem daarop aanspreken is natuurlijk wel wat je kan doen, van ouder naar ouder, en daarbij ook echt aangeven hoeveel schade dit bij de kinderen aanricht. Richting de kinderen denk ik dat het vooral fijn is dat je vooral moeder voor ze blijft en ze blijft steunen.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt!

Groetjes,

Lara

Hoi Jasmijn,
Wat goed en dapper dat je je zorgen uitspreekt en wat een lastige situatie! Mijn thuissituatie was vroeger ook niet gezond en mijn ouders zijn 7,5 jaar geleden uit elkaar gegaan. Dat loste voor mij veel dingen op, het werd rustiger in huis en ik zag papa (de aanleiding voor de onveiligheid thuis) niet meer zo vaak.
Ik kreeg zelf vaak, op jonge leeftijd al, de ruzies en kleine irritaties tussen mijn ouders mee terwijl zij dit helemaal niet door hadden. Dit zorgde voor veel verwarring en een gevoel van onmacht bij mij.

Ik had heel graag betrokken willen worden in de keuzes die er rondom mij werden gemaakt en een stem hebben in de gesprekken die over mij gingen of invloed op me hadden. Wat je zegt, je wilt je kinderen niet belasten met jullie problemen, is wat er bij mij na de scheiding helaas juist wel is gebeurd, ik moest altijd maar aanhoren hoe mijn ouders over elkaar dachten, dit was heel vervelend en ik ging daardoor een mening over een ouder vormen die niet terecht was.
Ik had het heel fijn gevonden om niet betrokken te worden in de problemen die tussen mijn ouders speelde, maar ik had wel graag mijn mening en gevoel willen delen en kunnen zeggen wat ik er nou echt van vond. Wat voor mij wel fijn voelde was dat ik de kans heb gekregen om een gesprek te hebben bij de rechtbank om zo ook mijn stem te kunnen laten horen zonder dat ik direct werd geconfronteerd met alles wat er tussen mijn ouders speelde.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik wil je veel liefs wensen!
Liefs Leanne