Zoon helpen in contact met vader

Hi nicole, Poeh zeg! Wat een vervelend situatie. Mijn vader en ik zijn nu al 7 jaar nauwelijks in contact. Ik ben bij hem weggegaan en hij heeft daarna de gehele familie geblokkeerd of regeerd hij niet meer op het contact. Dus ik kan me herkennen in deze situatie. Dat de vader de zorg van jullie zoontje niet op zich kan dragen, IS NIET JOUW FOUT. Mijn moeder probeert mij en mijn vader nogsteeds in contact te brengen. Dat doet zij uit liefde. Dat is begrijpelijk maar ook stressvol als kind. Natuurlijk wil jij als ouder het allerbeste voor je kind. Maar forceer het contact niet. Over de allimentatie, mijn moeder heeft een jarenlange strijd gehad samen om er voor te zorgen dat ik allimentatie zou krijgen. En dat is gelukt. Het is het waard. Ik weet natuurlijk niet wat er allemaal precies speelt. Maar wat ik wel weet is dat jullie zoontje nu extra veel liefde nodig heeft. Voor mij hielp dat vanuit mijn moeder het allermeest. Vertel hem dat het allemaal goed komt, dat je heel veel van hem houdt, doe leuke dingen samen als je ziet dat ie verdrietig is, laat hem weten dat hij altijd mag praten over alles en dat hij geliefd en meer als genoeg is. Papa heeft problemen, maar die heeft hij niet. Heel veel succes en het komt echt goed! Liefs Noor!

Hoi Nicole, Wat een lastig pakket waar je in zit, en wat ontzettend naar voor jouw zoon. Ik heb ook een ervaring met contact verlies, mijn vader besloot dat het contact op zijn manier moest, en anders niet. Dit werkte niet voor mij, waardoor ik sindsdien geen contact heb met mijn vader. Ik was toen 18 jaar, zeker een andere leeftijd dan jouw zoon nu is. Ik denk dat het heel goed is om hierover open te communiceren met hem en er met hem over te praten. Inderdaad te benadrukken dat hij niks fout heeft gedaan, dat het niet aan hem ligt, en dat volwassen mensen ook keuzes maken die niet altijd goed/fijn zijn voor een kind. Ik heb lange tijd last gehad van schuldgevoel en het gevoel dat ik niet goed genoeg was, of leuk genoeg was om als kind te hebben. Wat je kan doen om hem zo goed mogelijk hierin te ondersteunen is in mijn ogen proberen, dit gevoel zoveel mogelijk op te vullen met liefde en bevestigende woorden. Daarnaast kan je hem begeleiden op het moment dat zijn vader weer contact zoek. Misschien vallen er afspraken te maken met vader, om opnieuw teleurstelling voor jullie zoon te voorkomen. Natuurlijk is dit niet zo zwart/wit, maar je kan hem zeker zeggen wat deze keuzes met een kind doen en dat je dat liever niet nog een keer wilt, ook al is het fijn als hij weer het contact terug wilt. Ik zou dan ook bij je zoon navragen, of hij hier voor open staat, of hij eraan toe is om dit weer te gaan proberen. Ik denk wat je doet, al heel goed is. Ik hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt. Veel succes en sterkte! Liefs, Myra

Hi Nicole, Wat een vervelende situatie, voor jou en je zoon. Ondanks dat ik een andere situatie zelf heb meegemaakt, herken ik wel punten uit je verhaal. Mijn ouders scheidden rond dezelfde leeftijd en ik heb op 9-jarige leeftijd zelf gekozen om niet meer naar mijn vader te gaan. Er werden wel pogingen gedaan voor contactherstel (via bijv familie en de kinderpsycholoog die ik destijds zag) maar daar stond mijn vader eigenlijk niet voor open. Het voelde voor mij toen onbewust zo alsof ik niet de moeite waard was om voor te 'vechten'. Ik had eigenlijk na dat kinderpsycholoog traject niemand meer om daarover te praten en had daar achteraf juist behoefte aan gehad, gewoon een luisterend oor, zonder oordeel en iemand die zelf af en toe bij mij had ingecheckt of ik er (veel) mee bezig was en wat er dan in mijn omging. Ik denk dat het mij niet per se ging om wat er werd gezegd (al zou ik wegblijven van gedetailleerde uitleg over alimentatie etc omdat ik dat destijds echt geen fijne onderwerpen vond), maar ik heb er last van gehad dat er juist niet meer over gepraat werd bij mijn moeder thuis/familie (of alleen maar op een negatieve manier of gerelateerd aan dingen met mijn broertje die er nog wel heenging). Ik lees wel in jouw berichten dat je netjes praat over je exman tegenover je zoon, dat is in ieder geval heel fijn waardoor je zoon geen gekleurd beeld krijgt en beter zelf kan beslissen of hij zijn vader in de toekomst weer zou willen zien, als die tijd/optie weer zou komen. Dat is ook iets wat je zou kunnen bespreken, dat hij ook altijd een keuze heeft om wel of niet zijn vader weer te willen zien als die tijd komt. Hopelijk helpt dit alvast iets, ik wens jullie veel sterkte! Liefs, Carly