Dochters willen geen contact met me

Dag Sylvia, Pfoe, dat is een hele lastige situatie waar je in zit. Ook voor je dochters kan ik mij voorstellen dat dit niet makkelijk is. Wat goed van je dat jij je verhaal wil delen op het Forum. Je laat zien echt het beste te willen voor je dochters ❤️ Je schrijft dat jij en de vader van je kinderen in een complexe scheiding zitten. Toen mijn ouders scheidden, was dit hetzelfde geval. Ik verhuisde mee met mijn moeder, en volgde trouw het ouderschapsplan waarbij ik om een aantal dagen wisselde tussen mijn ouders. Dit heb ik 6 jaar vol gehouden, maar ik vond het zwaar. Mijn oudere zus kwam vrijwel nooit, ondanks dat in het ouderschapsplan stond beschreven dat ook zij langs zou komen. Mijn zus zat erg met zichzelf in de knoop en kon de wisselende thuissituatie niet aan. Mijn moeder respecteerde dit, en nam mijn zus regelmatig mee op uitstapjes, zoals een drankje in de stad. Op deze manier kon zij mijn moeder zien zonder tussen twee woningen in te zitten. Je schrijft dat de vader van je kinderen met beide dochters zal verhuizen. Ik kan me voorstellen dat dit voor jou als moeder heel moeilijk is om te horen. Helaas is er hierdoor ruzie ontstaan met je oudste dochter. Ik begrijp goed dat het op dat moment voelt alsof zij daar een aandeel in heeft. Het is daarbij belangrijk te onthouden dat je dochter nog een kind is, en dat de verhuizing een keuze is van haar vader. Ikzelf heb ook regelmatig ruzie met mijn ouders gehad door beslissingen van de andere ouder. Voor mij was dit erg frustrerend; ik begrijp niet waarom mijn vader of moeder boos op mij werd door iets dat mijn andere ouder had gezegd of gedaan. Een langere tijd heeft het invloed gehad op mijn band met mijn ouders, waarbij ik hen even niet meer wilde zien. Ik verbleef dan bij de andere ouder, en hierdoor kon de boosheid rusten en kon ik nadenken over wat ik nodig had. Zo nu en dan stuurde mijn ouder mij een berichtje, zoals: ‘Hey lieverd, ik denk aan je. Heb je een leuke dag gehad?’ Hierdoor kreeg ik het gevoel dat er ruimte was om weer naar elkaar toe te groeien. Maar dit had tijd nodig. Soms reageerde ik niet, en soms voerde we hele gesprekken. Je stelt de vraag wat je kunt doen tot de datum van de zitting. Voor mij was het belangrijk dat mijn ouders mij de ruimte gaven die ik op dat moment nodig had. Toen ik wegtrok bij mijn moeder, wilde ik dat ze mij even met rust liet. Ik hield nog steeds ontzettend veel van haar, dus betekende dit niet dat dit voor altijd zou zijn. Hierom denk ik dat je er goed aan doet door je dochters even de ruimte te geven, en zo nu en dan iets liefs naar je te sturen. Dit kan wekelijks, maar het kan ook vaker. Dit ligt er aan wat voor jou goed voelt. Ik hoop dat jullie elkaar de ruimte en rust kunnen geven, om elkaar daarna weer te vinden. Ik wens je heel veel sterkte en liefs! Als je nog meer kwijt wil, dan ben je altijd op het forum welkom! ❤️

Hoi Sylvia, Wat een heftig verhaal… het lijkt me ontzettend lastig om je dochters op deze manier te moeten missen. Ik weet nog dat toen mijn ouders uit elkaar gingen, ik het moeilijk vond om alles tegen ze te zeggen. Ze zaten allebei in een lastige periode en ik wilde ze niet nog extra belasten. Daardoor hield ik juist dingen voor me, terwijl ik diep vanbinnen hoopte dat het contact goed zou blijven. Wat mij hielp, was dat mijn vader bleef laten merken dat ik welkom was, ook als ik even geen behoefte had aan contact of het lastig vond om iets te zeggen. Een simpel berichtje, iets kleins wat liet zien: ik ben er nog voor je. Misschien zeggen ze nu niks terug, maar het feit dat je van je laat horen, kan later veel betekenen. Sterkte in deze moeilijke tijd! Liefs, Marilla