Contact verbreken

Hallo Patricia, fijn dat je het forum hebt weten te vinden. Het klinkt als een ingewikkelde situatie en mooi dat je bewust vraagt naar het kinderperspectief. Wat ik heb geleerd, als kind van gescheiden ouders, is dat je als kind vaak een blijvend loyaliteitsconflict hebt richting beide ouders. Dat betekent dat je altijd loyaal blijft aan allebei, ook als sommige dingen niet helemaal lekker lopen.

Je bent als kind immers 50% je moeder en 50% je vader. Wanneer één van de ouders negatief praat over de ander, raakt dat dus ook die 50% van het kind. Dat is goed om in gedachten te houden als er over vader wordt gepraat: probeer te voorkomen dat er negatief over elkaar gesproken wordt. Ken je de Open Brief: 'Aan alle gescheiden ouders met wie wij het contact (even) zijn verloren'? Ik denk dat deze ook helpend kan zijn om in het hoofd en hart te kijken van jullie kind. Wellicht kan vader deze ook lezen?

Weet je waardoor ze al een paar dagen niet naar school is geweest? Dat lijkt me juist belangrijk. School kan haar misschien wat afleiding bieden en contact met klasgenootjes kan steunend zijn. Is er iemand op school die haar kan begeleiden of bij wie ze terechtkan voor een luisterend oor?

Hebben jullie samen besloten dat ze voorlopig niet naar haar vader gaat, of heb jij dat zelf bepaald? Als ze hem mist, kan het fijn zijn om toch enig contact te houden. Ik weet natuurlijk niet wat mogelijk is, maar ik had zelf bijvoorbeeld een periode waarin het te intens was om mijn moeder vaak te zien. Toen spraken we wat korter af: zo bleef het contact er wel, maar kostte het me minder energie. Misschien is zoiets ook een optie voor jullie?

Ik hoop dat je iets kunt met mijn perspectief. Als je nog vragen hebt, beantwoord ik die graag vanuit mijn eigen ervaring.

Groetjes, Lisa

Hi Patricia,

Wat een vervelende en moeilijke situatie. Fijn dat je ons forum hebt gevonden.

Ik herken wel een aantal zaken uit je verhaal. Mijn vader was niet zo zeer onvoorspelbaar met de omgangsregeling, maar vooral heel erg qua gedrag, hij kon erg opvliegend zijn. Ik voelde me eigenlijk vrij snel na de scheiding (toen was ik 6) al helemaal niet fijn daar, ook omdat hij mijn broertje vooral heel leuk vond en ik mij vooral als een last voelde. Toen ik 8-9 was, werd ik hierin steeds resoluter en duidelijker dat ik niet meer naar hem wilde. Achteraf vind ik het fijn dat ik deze keuze (ook met hulp van een kinderpsycholoog) vooral zelf heb kunnen maken. Hierdoor heb ik ook geen boosheid gehad naar mijn moeder. Ik denk dat het erg zou helpen door vooral uitleg te geven en bevestiging van ieders gevoel te geven. Bijvoorbeeld dat ze haar vader ook mag missen maar dat je ook duidelijk verteld waarom je hiervoor kiest.

Ik kan uit je berichtje niet helemaal opmaken of de keuze om haar vader niet meer te zien ook (deels) bij je dochter/andere kinderen lag of alleen bij jou. Ik had het in het hele scheidingsproces en later ook het proces van mijn vader niet meer zien, heel fijn gevonden als ik daarin was meegenomen en veel meer gesprekken en uitleg had gekregen. Hoe jong ik ook was, kinderen snappen heel veel natuurlijk als het maar op hun niveau wordt uitgelegd.

Hopelijk helpt dit je een beetje op weg. Veel sterkte, Liefs, Carly