Na een venijnig laatste stuk van de relatie en een complexe scheiding heb ik na anderhalf jaar een nieuwe partner gevonden waar ik veel plezier mee heb. Mijn oudste kind, bijna volwassen, is helemaal oké met hem. Mijn jongste kind, net een tiener, was in het begin heel enthousiast, maar vindt hem de laatste weken het ene moment leuk en gezellig, en het volgende moment is er geen vertrouwen in hem. Vandaag na een spontane knuffel aan hem bij het afscheid zei mijn kind 's avonds dat ik het uit moest maken: hij kan niet vertrouwd worden, mijn kind heeft er een naar gevoel bij. 'Dat is altijd al zo geweest.' Ik weet niet wat ik moet doen: mijn familie en vrienden kijken mee of deze man niet dezelfde trekjes heeft als mijn ex-partner, iedereen inclusief ikzelf en mijn oudste kind, is mega-alert en niemand kan iets ontdekken wat alarmerend is. Mijn kinderen staan op nummer 1, maar wat moet ik als de één voor en de ander tegen is en ik echt veel lol heb met hem en we gek zijn op elkaar?

Ik ben een moeder van 32 jaar. Mijn zoontje is bijna 6. Zijn vader en ik zijn gescheiden sinds hij 3 is. Het contact tussen mij en zijn vader is goed. We hebben co-ouderschap: mijn zoontje is dus één week bij mij en één week bij hem. De belangrijke momenten zoals verjaardagen en zwemdiploma's, vieren we samen. We wonen dichtbij elkaar in de buurt. Inmiddels zijn er ook alweer nieuwe partners in zowel mijn leven als in het leven van zijn vader. Bij mij was die partner er al vrij snel: dus mijn zoontje is heel erg gewend en gesteld op mijn nieuwe partner. Soms denk ik er samen met mijn nieuwe partner over na om een tweede kindje te krijgen. Ik vind dit een erg lastig vraagstuk: ik vraag me namelijk af hoe dat voor mijn zoontje zou zijn. Er zou dan een tweede kindje zijn dat altijd bij mij is en hij is er maar om de week. Bij zijn vader komt er zeker weten een tweede kindje bij (nu nog niet maar binnen nu en twee jaar verwacht ik wel). Ik voel me al snel schuldig en ik wil mijn zoon niet tekort doen. Ik wil mijn zoontje vooral het gevoel geven dat er héél veel van hem gehouden wordt en dat er áltijd een veilige haven bij mij voor hem is, ongeacht of er een tweede kindje komt. Zijn er mensen hier waarbij er een tweede kindje is gekomen nadat de ouders zijn gescheiden? Hoe is/was dat voor jou? Of hoe zou je het vinden?

Hallo, Ik zou graag wat ervaringen willen horen over hoe jullie het hebben ervaren als papa en mama iets verder uit elkaar wonen. Mijn ex en ik wonen op 7 autominuten van elkaar maar doordat ik een woning kan kopen zou dat straks misschien 15 minuten worden. Voor nu is dat geen probleem, onze dochter is 7, zit op school in het dorp waar haar vader woont en ik rij met liefde heen en weer als ze daar bij een vriendinnetje wil spelen. Maar kleine meisjes worden groot en straks zal ze het misschien fijner vinden om zelfstandig heen en weer te gaan. Ik ben bang dat de afstand dan te groot wordt. Vanuit waar we nu wonen zou ze er 20-25 minuten over doen met de fiets en als ik zou verhuizen zou dat 45-50minuten worden. Het huis waar ik nu woon is vrije sector en aangezien de huurprijs steeds verder omhoog gaat zou ik graag willen kopen. In het dorp van haar vader zijn de huizenprijzen te hoog maar verdien ik weer teveel voor een sociale huurwoning. En in de stad waar ik nu woon liggen de betaalbare woningen ook niet voor het oprapen dus nu ik de mogelijkheid heb zou ik het wel heel fijn vinden. Alleen wil ik voor mijn dochter dat ze zonder al teveel obstakels straks ook naar haar vader kan als ze daar behoefte aan heeft of weer naar mij. Graag hoor ik hoe jullie dat hebben ervaren. Uiteraard wil ik haar ook als ze ouder is heen en weer rijden maar ik snap dat je daar als puber ook niet heel blij van wordt! Groetjes, Laura

Mijn kinderen zijn 4, 8 en 11. Het contact tussen mij en mijn ex-partner gaat helaas niet goed. Mijn dochter wil graag dat ik kom kijken bij haar wedstrijd. Ik weet dat mijn ex-man dit niet wil en geef dit bij haar aan. Ze besluit dat ze dit alsnog zelf te vragen. Mijn ex-man zegt het volgende: Dat ik het aan hem had moeten vragen. Dat ik weet dat zijn antwoord nee is en dat kinderen inzetten een no-go is. Alleen ik zet mijn kinderen niet in. Mijn dochter doet dit op eigen beweging. Moet ik mijn dochter vertellen dat ze dit soort dingen niet meer kan/mag vragen? Of heeft ze altijd het recht om aan te geven wat ze graag wil? Ik hoor het graag.

Mijn zoontje is 8 jaar oud. De scheiding loopt net. Zijn vader wil graag verder Stel dat hij snel een nieuwe partner vindt, een man, hoelang wachten tot samenwonen in belang zoontje?

Mijn dochter(13) wil graag een baantje. Folder kranten wijk. Nu begint mijn ex man dat ik moet overleggen met hem. Contact is slecht. Zelf ben ik van mening dat dit haar ding is. Ze gaat ons los laten...en werken is beter in mijn ogen dan achter een beeldscherm hangen. Moet ik dit echt overleggen? Of mag zij dit zelf uitmaken?

Ik ben op zoek naar een boek om samen te lezen met mijn zoontje van bijna 8 jaar. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar niet meer samen als partners. Hij laat steeds vaker weten dat hij mij en papa wel als gescheiden ziet, maar ook dat we nog samen zijn. Zijn wens dat we nog samen dingen doen kunnen we niet altijd waarmaken helaas. Ik zou daar graag met hem het gesprek over aangaan om te begrijpen hoe ik hem kan steunen. Iemand een goede boekentip om samen te lezen en daarna over in gesprek te gaan?

Hallo allereerst wil ik jullie laten weten dat ik dit forum fantastisch vind. De adviezen die er gegeven worden zal ik zeker ten harte nemen. Laat ik vertellen dat ik een trotse Oma ben van 2 fantastische kleinkinderen van 8 en 6 jaar oud. Mijn man en ik passen regelmatig op hun. Nu merken wij dat de kinderen dat de kinderen moeite hebben met het wisselen van huis. Wij horen dat de kinderen het bij beide ouders leuk hebben.Bij Mama omdat die van knuffelen houdt en de nieuwe vriend is geaccepteerd. Bij Papa die opnieuw getrouwd is en een baby heeft. Dat vinden de kinderen leuk. Een broertje erbij. Dus het contact met de kinderen en ouders zit wel goed naar mijn mening. Een kind heeft immers recht op zowel vader als moeder. En het is fijn dat dit kan. Nu merken wij dat de kinderen moeite hebben met de overgang van de ene ouder naar de andere ouder. Eerst zijn zij 3 dagen bij de één en vier dagen bij de ander en de week. En de week er op andersom. Dit komt de ouders het beste uit. Nu horen wij steeds vaker van de kinderen waarom zij niet zelf mogen beslissen. Die van 8 weet wat zij wil. Meer bij mama en een weekend bij Papa. De jongste wil liever bij Mama zijn en soms bij Papa. Nu gaan de ouders daar niet in mee. Wij hebben woensdag de ene week en de andere week donderdag. Ik heb het al eens aangegeven bij de Mama, maar het is niet haalbaar. Wat is nu wijsheid en wat kun je als grootouders het beste zeggen en doen? Wij merken duidelijk de "Moodswing" bij de kinderen. Dank je

Mijn zoontje van 4 heeft mega faalangst na dat we uit elkaar zijn. Wat zou hierbij helpend zijn?

Hallo, helaas zijn mijn vrouw en ik op een punt in ons huwelijk gekomen dat ik heb besloten te gaan scheiden. Mijn vrouw heeft hier veel moeite mee. We willen dit aan de kinderen vertellen alleen verschillen we van mening enof inzicht. Ik denk dat het goed is dat we steeds "we" benoemen in het gesprek: we zijn niet meer verliefd, en we scheiden. Mijn vrouw wil juist zeggen dat we gaan scheiden en als de kinderen erom vragen zeggen dat papa niet meer verliefd is. Zij is bang dat het liegen ook niet verantwoord is, en wat het met het vertrouwen doet als ze later als ze ouder zijn zouden horen dat mama nog wel verliefd was. Kortom lastig. De kinderen zijn 11 en 9. We zijn het er echt beide over eens dat we het beste moeten doen voor de kids, dus het geen wat de minste keuzestress, angst, onzekerheid of wat dan ook veroorzaakt. Alvast bedankt