Hallo, ik heb 2 kinderen (6 en 9 jaar) en ben sinds 1,5 jaar gescheiden. Het contact is inmiddels goed. Heel af en toe doen we iets met z'n vieren of komt het zo uit dat we even met z'n vieren bij elkaar zijn. De kinderen vinden dat heel fijn en genieten daarvan. De jongste heeft het er nadien zichtbaar moeilijk mee, is dan erg verdrietig en mist de ouder die dan weer weg is heel erg. Meer dan bij een regulier wisselmoment. Ik worstel met waar ik goed aan doe, wel of niet van dit soort momenten. Maken we het haar in haar verwerking moeilijker zo en moeten we het even laten, of blijft dit gewoon een lastig iets voor een kind en is het ook een afweging met wat het oplevert (bij elkaar zijn en genieten)? Ik ben benieuwd naar eigen ervaringen. Dank jullie wel! Groet, Sandra

Beste lezer, Mijn partner heeft aangegeven te willen scheiden. We hebben 3 kinderen van 3, 5 en 6. Omdat er geen strijd is tussen ons en we denken dat de kinderen happy zijn in de huidige omgeving (school, vriendjes etc) willen we living together apart nastreven. Kinderen in het huis. De ouders een verdeling wie wanneer thuis is en bijv. 2 dagen samen. Zodat zij dan beide ouders ter beschikking hebben. Hebben jullie hier ervaring mee en denken jullie dat dit werkt op de langere termijn? Groetjes

Beste lezer, Mijn vriend heeft twee lieve kinderen van 10 en 7 jaar oud. Ik ben 2,5 jaar samen met mijn vriend en nu 1,5 jaar in het leven van de kinderen. Sinds afgelopen januari wonen we samen met z'n vieren (dus nog maar kort). Het gaat heel goed met ons: de band is sterk. Afgelopen jaar heeft de oudste aangegeven te willen stoppen met een bepaalde sport. Hun moeder is trainer in deze betreffende sport en werkt daar dan ook 4 of soms 5 dagen in de week. Gedurende het jaar heeft de oudste dit al een paar keer aangegeven (stoppen en wat anders doen), maar er wordt niet geluisterd door beide ouders. Die indruk krijg ik erbij althans. Ik hou mij buiten de beslissingen van hun ouders en probeer alleen maar te ondersteunen en een klankbord te zijn (voor zowel mijn vriend als de kinderen) wanneer daar behoefte aan is. Mijn vraag is als volgt: Doe ik er goed aan om alleen te luisteren? Kan ik nog op een andere manier de oudste ondersteunen? De oudste gaf aan dat een keertje tennissen wel leuk zou zijn, zou het dan fijn zijn als ik dat faciliteer (in overleg met hun ouders natuurlijk) of dat alles via hun ouders loopt? Hebben jullie wel eens zo'n situatie gehad? Wat had je toen gewild? Alvast bedankt voor het lezen in ieder geval! Vriendelijke groet, Lies

Hoi hoi, als kind van gescheiden ouders èn gescheiden moeder (d13 en meerv geh z11) ben ik erg zoekende naar wat het beste is voor de kinderen. De afgelopen jaren lukte het me, oa na intensieve traumatherapie, steeds beter om het contact met de vader van mijn kinderen weer te hebben, we konden zelfs samen koffie drinken en hij is hier afgelopen zomer zelfs met zn 2e vrouw en hun zoontje een keer een broodje wezen eten na het thuisbrengen van onze dochter. Een aantal weken geleden is er weer een behoorlijk trauma opengetrokken, wat is ontstaan in onze verkeringstijd, nu ruim 15 jaar geleden. Hierdoor reageert mijn lichaam momenteel weer heel fysiek met duizeligheid, kotsmisselijk worden (ben toen in de situatie flauw gevallen vd pijn) etc. Ik wil graag dat de contacten weer normaal kunnen verlopen maar momenteel is dat dus weer heel moeilijk. Komende maandag is er weer een fysiek gesprek op school waar we als ouders én kind en mentor met elkaar in gesprek gaan over de vervolgkeuzes voor haar 3e leerjaar maar de paniek slaat eigenlijk weer toe om fysiek met hem in 1 ruimte te zijn, toen ik hem vd week over de telefoon hoorde moest ik letterlijk weglopen omdat ik begon te kokhalzen... ik wil dit niet voor mijn dochter, absoluut niet, maar het lukt momenteel echt niet... mn dochter weet van het trauma, maar niet dat het door haar vader komt... hebben jullie tips/adviezen voor maandag? Traumatherapie weer oppakken wordt aan gewerkt... En tips /advies wat wel en niet vertellen?

Hoi, ik zit met iets waarvoor jullie misschien een advies kunnen geven. Hoe en wanneer vertel ik mijn 2 kinderen (leeftijd 9-11) dat ik een huis koop met mijn nieuwe vriendin, waarin we met haar 2 kinderen (leeftijd 9-11) en mijn kinderen gaan wonen? De kinderen kennen elkaar en ons natuurlijk wel al.

Mijn ex en ik zijn uit elkaar toen onze dochter nog een baby was, de omgangsregeling is toen vastgesteld dat ze bij mij woont en om het weekend naar haar vader gaat. Toen mijn dochter 11 was begon ze aan te geven niet meer elke keer om het weekend daarheen te willen. Ze had last van dingen die daar gebeurde (slaan door stiefkind bijv) of juist niet gebeurde (beloftes werden niet nagekomen, vader kwam vaak te laat). Ze is hier met haar vader in gesprek over gegaan en ook aangegeven meer 1 op 1 momenten te willen. Ik heb haar hierin ondersteunt en als ze niet wilde dan heb ik hem binnen gelaten zodat ze konden praten en afspraken konden maken en ik probeerde haar ook altijd te motiveren. Totdat hij haar verjaardag vergat, toen lukte dit niet meer en gaf ze aan gewoon af en toe met hem af te willen spreken. Ik als moeder heb mij flexibel opgesteld en gezegd dat ze altijd kunnen afspreken als het uitkomt, ook op andere momenten dan de vastgestelde omgang. Helaas heeft vader moeite met maken van afspraken, vraagt het last-minute en is eigenlijk buiten de omgangs weekend niet beschikbaar. Uiteindelijk is er iets gebeurd (ik weet niet precies wat) waardoor mijn dochter voelde dat ze daar moest zijn en in opstand kwam tegen mij, heel onverwachts. Ze is weggelopen naar hem en wil nu niet meer naar huis. Vader motiveert haar niet terug naar huis en houdt haar daar. Wat kan ik als ouder doen? Ik mis haar

Hoi, mijn/onze zoon van 7 heeft sinds een aantal weken heel erg last van; het missen van de andere ouder. Vanaf zijn 2de zijn wij uit elkaar en ongeveer een jaar na de scheiding is zijn moeder 70km verhuist . Zijn moeder en ik gaan goed met elkaar om en doen een wisselmoment altijd binnen rustig met een "bakkie" en doen op zijn verjaardag (en nog een aantal momenten)altijd iets samen. Nu is hij dus sinds kort regelmatig ontroostbaar. We videobellen, praten knuffelen, zeggen dat het er mag zijn en het helemaal niet erg is om het te laten lopen en vragen wat hij nodig heeft of wat we voor hem kunnen doen. Wij denken omdat hij nu misschien echt het besef heeft wat een scheiding is?! Vraag is eigenlijk wat wij nog meer kunnen doen om hem te helpen en wat ervaring van anderen is?

Hebben jullie ervaring met ouderverstoting? En hebben jullie een tip voor een ouder die hier mee te maken heeft?

Hi, Ik ben een moeder met twee pubers en zou graag duidelijkheid willen scheppen door een Familie plan op te stellen. dit om te voorkomen dat afspraken/opvoeding verkeerd word geïnterpreteerd en de kinderen daardoor tussen ouders in komen te staan. Wat zouden jullie goeie/fijne afspraken vinden om verschillen te minimaliseren en regels (zonder dat het een ellendig lange lijst word) opstellen om eenduidige opvoeding en afspraken bij beide ouders te ervaren. Hartelijk Dank!

Ik ben sinds afgelopen zomer in een relatie met een lieve man. Hij heeft ook kinderen, zijn kinderen vinden het niet echt leuk dat hun papa weer iemand heeft ontmoet. Kinderen zijn 8 en 10 jaar. Scheiding is 2,5 jaar geleden. Hoe lang zouden jullie het fijn vinden als je ouder wacht om een nieuwe relatie voor te stellen? Zouden jullie ook lang boos blijven omdat je je ouder niet meer altijd helemaal alleen hebt, maar soms ook een beetje mag delen?