Binnenkort gaan mijn (nu nog) man en ik vertellen dat we gaan scheiden. We leven al jaren langs elkaar en slapen zelfs al een jaar niet meer samen(onder het mom van “snurken”. We hebben absoluut geen ruzie, maar weten ook dat we gewoon niet gelukkig zijn als partners. Ik vindt het lastig om de kinderen 17&15 jaar uit te leggen waarom we gaan scheiden. Eigenlijk puur omdat we nooit ruzie hebben. Ik vermoed dat ze de reden van “ uit elkaar” niet begrijpen omdat we al zolang zo leven(als broer en zus) Hoe kan ik ze dit nu het beste vertellen? Kan ik zeggen dat we beide weer gelukkig willen worden? Want dat klinkt in mijn ogen egoïstisch (ik denk dan niet aan hun. )

Hallo, mijn kinderen zijn 8 en 6 jaar. Ik ben sinds een aantal maanden uit elkaar met hun vader. Hun vader komt al vanaf begin de afspraken niet na, komt de omgangsregeling niet na (vanwege zijn nieuwe relatie), belooft ze dingen en zegt later toch weer af enz. Hun vader heeft narcisme. Ik vraag me af of er jongeren zijn, waarvan hun ouders ook op jongere leeftijd zijn gescheiden, en waarvan 1 van de ouders narcisme heeft. Ik maak mij zorgen over de toekomst van de kinderen en vraag me af hoe zich dat geuit heeft nu jullie wat ouder zijn? Met vriendelijke groet, Denise

Goedemiddag, ik heb een vraag waar ik hulp bij nodig heb, zodoende kwam ik op dit forum. Mijn expartner en ik hebben vorig jaar mei besloten om uit elkaar te gaan. Wij wonen nog samen. We zijn op hele goede voet samen. Niemand weet dat wij ook officieel uit elkaar zijn. Wij hebben 2 kinderen in de leeftijd 11 en 14. Vorig jaar zijn we ook gewoon met zn 4en op vakantie geweest en er is voor niemand een vuiltje aan de lucht. Nu heeft mijn ex eindelijk een huis gevonden en krijgt eind april de sleutel. Wij gaan eind april ook weer met z'n 4en op vakantie. Nu dacht ik eraan om het de kinderen pas te vertellen als het huis redelijk af is, maar iemand wees mij erop dat dat misschien niet zo handig is. Mijn vraag is, wanneer vertellen wij de kinderen dat we uit elkaar gaan. Moet ik dan zeggen dat wij vorig jaar al gescheiden zijn? Moet ik dit voor de vakantie doen of pas na de vakantie (wil op de e.o.a. manier niet hun vakantie verpesten) Alles in dit proces ging zo makkelijk, gewoon omdat we goed bevriend zijn met elkaar, maar tegen dit punt kijk ik heel erg op. Wie kan me vertellen wat de beste aanpak is hierin ?

Hallo, Ik heb een vraag en hoop dat iemand goed advies heeft. Mijn partner heeft een dochter van 11 jaar. Ik noem haar Nina. Nina heeft altijd goed contact gehad met haar vader en zijn familie. Ook is het contact tussen Nina en mij leuk en ongedwongen. Nina kwam tot verkort om het weekend en elke dinsdag bij haar vader. Dit waren fijne momenten. Helaas heeft Nina 2 weken geleden besloten niet meer op dinsdag te willen komen. Haar vader en ik vinden dit jammer maar respecteren haar keuze. Liefdevol loslaten noemen wij dat. Nu lijkt de situatie weer te veranderen. Van de moeder van Nina horen we dat ze niet meer de school vakantie regeling wil nakomen en dat ze ook twijfelt of ze de weekenden nog wel wil komen. Zoals elke keer gaan de vader en moeder van Nina netjes in gesprek met Nina er bij. Nina lijkt dan dicht te klappen. Later horen wij (Nina haar vader en ik) dat Nina met allerlei gevoelens zit die ze niet wil delen met haar vader. Maar het bijzondere is dat haar vader en ik dit totaal niet herkennen. Wij zien een meisje dat vrolijk is,vriendelijk, zich makkelijk aanpast en veel van haar vader en familie houd. En andersom Hoe kan dit zo ineens veranderen? Nina haar vader en ik hebben het gevoel/ vermoeden dat we in een situatie zitten waarin ouder verstoting plaats vind. Nina haar moeder kent haar eigen vader ook niet omdat haar moeder ook voor afstand heeft gezorgd. Het lijkt een patroon te zijn. Wij zitten klem. Wat moeten we doen? Tips?

Mijn ex heeft kort geleden onze relatie verbroken en is meteen uit huis vertrokken. We hebben nu een co-ouderschapsregeling maar ik heb het gevoel dat mijn zoontje van 7 jaar zich in ons oude 'gezinshuis' minder fijn voelt door de leegte die zijn vader heeft achtergelaten. Hoe kan ik het in dit huis weer fijn maken voor hem?

Mijn zoon (12 jaar) heeft het er heel moeilijk mee dat hij zijn vader niet kan zien. Hij ziet zijn vader nu al 11 maanden niet meer omdat vader geen begeleide omgang wil terwijl de gezinsvoogd dit wel nodig acht. Vader heeft psychische problematiek en zoon heeft cptss. Mijn zoon heeft het gevoel dat hij de enige is en wil eigenlijk niet verder leven zo. Hoe kan ik mijn zoon het beste steunen? Hij heeft een Ambulant begeleider, maar volwassenen vertrouwen is heel moeilijk voor hem. Hulp vanuit een therapeut hebben we ook al geprobeerd, maar zoon vertrouwt therapeut niet. Mijn zoon gaat er aan onderdoor als hij zijn vader niet ziet, maar ook als hij zijn vader wel ziet. Hoe kunnen wij hem helpen om te accepteren dat zijn vader niet zal veranderen en dat het nu even is zoals het is?

Als je als kind van gescheiden ouders bij opa en oma op bezoek gaat en je wil je vader (voorlopig) niet meer zien. Hoe vind je het dan als er bij opa en oma foto’s hangen van papa met zijn nieuwe vrouw? Mogen de foto’s daar hangen tijdens je bezoek of doet dat teveel verdriet?

Mijn ex kan heel snel heel boos worden (vaak om niks) en daar worden mijn drie (puber) dochters nu vaak de dupe van. Ik krijg de indruk dat hij soms moeite heeft om alle ballen in de lucht te houden. De boosheid reageert hij af op hen, gelukkig alleen met woorden, maar dat kan net zo schadelijk zijn voor mijn lieve, zachtaardige dochters. Wat kan ik hieraan doen? Hoe kan ik hen helpen hier beter mee om te gaan? Of hoe kan ik dit bespreekbaar maken? Want als ik dit zeg tegen mijn ex, dan wordt hij boos omdat ze dit met mij bespreken. Ik heb aangegeven dat ze dit zelf moeten bespreken met hun vader, maar dat vinden ze heel moeilijk en ook zijn ze bang dat hij dan weer boos wordt. Ik hoop dat iemand een goede tip heeft....

Goedenavond, Mijn zoon van 13 heeft net tegen mij gezegd dat hij liever niet meer naar zijn vader gaat, omdat die zo snel boos wordt. Ik herken dat gedrag wel. Er is verder totaal geen angst van mij dat mijn kinderen iets overkomt wanneer ze bij mijn ex zijn. Maar ik weet echt niet wat ik nu moet met deze opmerking. Ik wil zeker voor mijn zoon opkomen en ook als ouders samen op blijven voeden. Heeft iemand de tip voor me?

Mijn zoon is 11 jaar oud, sinds zijn 1e zijn zijn vader en ik niet meer samen. Als ouders kunnen we goed met elkaar opschieten en praten, we hebben geen ruzie. De kinderfeestjes en schoolbezoeken doen wij samen met onze zoon. Hij woont 50/50 bij ons en zijn vader. De laatste tijd verteld hij steeds meer over conflicten die hij heeft met zijn vader en stiefmoeder. Hij heeft het idee dat zijn halfzusjes anders behandeld worden dan hij en krijgt veel straf. Hij wordt ook steeds brutaler tegen zijn vader en stiefmoeder. Hij durft daar geen vriendjes uit te nodigen omdat hij zich schaamt voor de regels daar. Vandaag vertelde hij dat hij er gestrest van wordt. Afgelopen week voelde hij zich slecht en heeft alleen zitten huilen op zijn kamer. Hij wilt niet dat ik deze signalen met zijn vader bespreek omdat hij bang is voor de reactie. Toch ben ik bang dat het een keer explodeert. Daarnaast ben ik bang dat dit mijn zoon beschadigd en de band tussen hem en zijn vader en stiefmoeder. Ik weet me hiermee geen raad, hebben jullie tips?