Ze roept dat ze geen vader meer heeft

Hi Marielle, Dat klinkt als een erg moeilijke situatie. Ik heb dit zelf meegemaakt met mijn vader alleen op een jongere leeftijd, ik was 9 toen ik niet meer naar mijn vader wilde. Hij was mentaal ook niet erg stabiel en gaf mij absoluut niet de veiligheid die ik nodig had, ookal kon ik dat op die leeftijd nog niet anders aangeven dan door mijn emoties te tonen ipv met woorden. Voor jullie beide is deze situatie lastig. Waarbij het inderdaad lijkt dat er voor haar ook geen andere mogelijkheid lijkt dan het contact te verbreken, en dat waarschijnlijk voor nu ook zelfs gezonder is. Ik vraag me af: heb je (op een rustig moment) al eens gevraagd wat je dochter echt als behoefte heeft? Wat zij er zelf over kwijt wil en hoe zij het graag zou zien? Wellicht kan jij ook al heel wat bij haar 'lospeuteren'. En in ieder geval haar meegeven dat ze met elke twijfel/verwarring/gedachte bij jou terecht kan. Je kunt daarbij ook duidelijk toelichten waarom jij maatschappelijk werk/school etc graag zou betrekken, wat dat voor haar kan betekenen. Mijn moeder heeft mij toen ik 9 was ook een periode meegenomen naar een kinderpsycholoog, dat heeft mij echt enorm geholpen om nog meer achter mijn keuze te gaan staan. Natuurlijk kon ik op dat moment nog niet zo zelf meebeslissen als jouw dochter maar uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het praten met een derde persoon buiten mijn ouders, waar ik alles open en eerlijk kwijt kon erg heeft geholpen mij door die tijd heen te slepen. Hopelijk helpt dit al met wat inzicht/ervaringen. Ik wens jullie veel sterkte. Liefs, Carly