Wat kan ik nog meer voor de kinderen betekenen?

Hoi hoi, wat een moeilijke situatie. Ik vind het ontzettend mooi om te lezen dat je er zo mee bezig bent en dat je de weg naar ons forum hebt gevonden. Hopelijk heb je iets aan mijn ervaring. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ongeveer zeven jaar oud was. Tussen mijn ouders liep het (helaas) ook heel stroef wat ook tot de nodige juridische procedures heeft geleid. Ik woonde destijds bij mijn moeder en had twee keer per week contact met mijn vader. Mijn vader praatte altijd negatief over mijn moeder. Ik heb bij mijn vader ook ervaren dat ik niet mocht huilen of ergens mee mocht zitten. Op een gegeven moment heeft mijn vader ook de keuze gemaakt om het contact met ons te verminderen. Wat ik altijd ontzettend heb gewaardeerd in mijn moeder is dat zij overal eerlijk over is geweest, maar nooit mijn vader zwart heeft gemaakt. Ik weet nu op latere leeftijd dat er veel boosheid bij haar zat, maar zij heeft dit altijd goed verbogen gehouden. Ook heeft zij, ondanks haar eigen gevoel, altijd het contact tussen mij en mijn vader gestimuleerd. Mijn moeder probeerde ook vaak leuke dingen met mij te doen zodat het niet alleen maar zou gaan over de problematiek rondom mijn vader. Als ik mij even niet goed voelde, gingen wij regelmatig naar de speeltuin, een ijsje halen of iets anders in die richting doen. Concreet denk ik dat je altijd moet laten merken dat je kinderen alles bij je kwijt kunnen, maar ook niet heel hun leven om moeilijke gesprekken moet laten draaien en hun ook gewoon 'kind' moet aten zijn. tot slot heb ik rond mijn twaalfde ook, op initiatief van en in overleg met mijn moeder, een brief naar mijn vader gestuurd. Ik heb hierin aangegeven waar ik tegenaan liep in ons contact, waar ik behoefte aan had en natuurlijk ook dat ik hem heel erg miste. Dit heeft in mijn geval helaas niet geleid tot contactherstel, maar het was voor mij wel fijn om mijn gevoel op papier te zetten naar mijn vader. Misschien geeft dit voor jouw kinderen ook net zo' n fijn en opgelucht gevoel! Hopelijk heb je iets aan mijn ervaringen. Mocht je nog vragen hebben, dan hoor ik het graag. Heel veel succes!

Hi D, je bent er voor ze door hun verhalen aan te horen, en écht te luisteren. Naar de ervaringen van je kinderen, maar vooral ook naar de onderliggende behoefte te kijken. Had ik zelf maar zo'n ouder gehad in mijn jeugd <3 Dat het contact tussen jullie stroef loopt, daar zijn 2 mensen mee gemoeid, en hoe erg jij ook je best doet het kan zo zijn dat het nooit wederkerig wordt. Ik wil wel adviseren: pas daardoor jouw gedrag nooit aan. Blijf op een aardige manier de ander benaderen. Blijf met de intenties van je kinderen het contact behouden en spreek daarin telkens uit dat jouw intenties zijn dat je het voor hen goed wil doen. Dat is het enige wat je kan doen in relatie tot je expartner, niet verbitteren naar de ander maar open blijven. Daarnaast geven je kinderen dus al (mondjesmaat) aan dat ze niet meer naar de andere ouder toe zouden willen. Ik heb dit vroeger zelf ook aangegeven en besloten op 9 jarige leeftijd. Mijn moeder heeft mij in die keuze ondersteund, en samen met mij hulp gezocht 'zodat ik dit niet alleen hoefde te beslissen. Ik ben een tijd met een kinderpsycholoog gaan praten om mijn gedachten en gevoelens meer op een rijtje te krijgen. Mijn conclusie bleef echter heel sterk: ik wilde niet meer naar mijn vader en hij wilde de band ook niet verbeteren. Ik heb nooit spijt gehad van die keuze, nog tot op de dag van vandaag niet. Het was het beste voor mij, omdat mijn vader mij niet kon bieden wat ik nodig had. Het is dus niet per se het ergste scenario om daar wat meer in te verdiepen. Wat je kinderen willen is het belangrijkste. Veel sterkte en succes. Liefs, Carly