Goedemorgen, drie maanden geleden zijn mij ex en ik gescheiden en we hebben met de kinderen (12 en 14) gekozen voor co-ouderschap. De ene week wonen de kinderen bij hun moeder en de andere week bij mij. De jongste geeft nu aan dat hij niet kan wennen aan deze situatie en dat hij gewoon bij mij wil wonen in zijn oude huis en af en toe naar zijn moeder wil in de nieuwe flat. Wat nu? Moeten we hem langer de tijd geven om te wennen en dit voorjaar evalueren? Of nu serieus nemen en bij mij laten wonen. Wie heeft ervaring of raad?

Hoi ! Inmiddels zijn de vader van Sylke en ik al 6 jaar gescheiden. Sylke is nu 9 en wil niet naar haar vader. Niet omdat het een nare man is maar omdat ze " niks met hem heeft " zoals ze het zelf zegt. Iedere 2 weken wordt het erger. Huilen , zichzelf verstoppen en nachten wakker liggen. Haar vader vindt het aanstellerij en wil niet over een andere regeling praten. Sylke heeft zelf al contact gezocht met contact persoon op school en kindertelefoon. Deze kunnen niks voor haar doen. Ik weet het ook niet meer....

Hallo, ik ben op zoek naar ervaringen van kinderen die van vader hun moeder niet meer mochten/konden zien. Terwijl ze altijd een fijn contact hadden en hebben met moeder en terwijl er wederzijds veel liefde is. Maar ze zijn enorm tegen moeder opgezet. Hoe was het voor hun toen moeder een rechtzaak aanspande? Wat is terecht gekomen van een eventuele omgangsregeling? Ik twijfel of ik een rechtzaak zal gaan aanspannen. Jeugdzorg RvK kunnen niets doen omdat vader geen gezag heeft en omdat de kinderen al boven de 12 zijn. Vader is onbereikbaar voor iedereen. Hij plaatst zijn kinderen op een voetstuk en vind zichzelf een hele goede vader. Mijn overwegingen zijn: - met een rechtzaak wordt zichtbaar dat ik voor ze vecht. Nu laat ik ze weten/merken dat ik er ben en van ze houdt. Maar contactmogelijkheden worden steeds minder. Ik wil ze niet in de steek laten. - het wordt duidelijk dat t heel natuurlijk is dat je je moeder nodig hebt. Vader negeert die behoefte en dat is heel schadelijk. Ik moet iets doen om ze te beschermen tegen diepe schade. - er komt meer onrust..vader zal weer enorm gespannen worden. Waarschijnlijk zal dat juist ten koste van het contact tussen mij en mijn kinderen gaan. Sowieso zullen ze veel van zijn spanning gaan merken. Er is ook gevaar voor escalatie. - weer meer stress voor de kinderen. En wat dan met schoolprestaties en hun verdere ontwikkeling?? - Is t dan zo dat ze beter zonder hun moeder leven? Heel ver op de achtergrond? In een situatie waarin ze beschadigt worden. Het is een hele complexe situatie. Alle ervaringen tips en ideeen van kinderen zijn welkom. Ik hoop zo tot een weloverwogen keuze te kunnen komen.

Mijn dochter vindt het de laatste tijd niet leuk als mijn vriend met zijn dochter komt. Ze is al een keer op haar kamer gebleven. Ik vind het vervelend voor haar, maar ook voor de dochter van mijn vriend. Hoe kan ik hier goed mee omgaan? Alvast bedankt!

Hallo "jongeren", Fijn dat jullie willen meedenken. Sinds bijna een jaar zijn de vader van mijn kinderen en ik uitelkaar. Sophie, 13 en Emiel, 11 jaar vinden dit moeilijk. Ze zijn inmiddels wel redelijk gewend aan de situatie, ze wonen bij mij en gaan regelmatig naar hun vader. Sinds een tijdje heb ik een vriend met een zoontje van 10. Heel rustig bouwden we eerst samen aan onze relatie. Na een paar maanden kwam hij ook bij ons thuis en nog later zijn zoon ook. Tussen de jongens klikt het goed, Emiel vindt mijn vriend ook ok. Sophie heeft er meer moeite mee. Ze vind het snel gaan en wat haar betreft hoeft hij niet zo vaak te komen (hij is hier 2 avonden per week en in het weekend 1 dag en nacht met zijn zoontje). Ze moet erg aan hem wennen omdat hij heel anders is dan haar vader. Ze ziet hem nog haast als een vreemde. Hij bemoeit zich niet met de opvoeding, heeft wel belangstelling voor haar en laat ons ook samen dingen doen en doet dan zijn eigen ding. ( wat Sophie soms opvat als desinteresse ). Ze wil niet alleen met hem thuis zijn als ik weg ben. Sophie en ik praten hier wel over, ik geef ook aan dat hij nooit haar vader zal worden maar wel mijn partner is. Haar vader heeft een vriendin waar ze goed mee kan opschieten, dit komt ook omdat zij een vrouw is denkt Sophie zelf. Mijn vraag is; hoe kunnen we ervoor zorgen dat Sophie zich op haar gemak voelt als mijn vriend hier is. Is het alleen een kwestie van tijd geven of kunnen we ook andere dingen doen om het voor haar makkelijker te maken? Ik ben benieuwd naar jullie reactie, Groet, Hanneke

(korte voorgeschiedenis) Wij zijn als ouders 6 jaar geleden gescheiden. Omdat ik (vader) na de scheiding te maken kreeg met allerlei beschuldigingen die de moeder van mijn zoon (toen 5j) de politie vertelde in proces-verbalen en daarop mijn zoon verhinderde mij nog te zien moest ik een kort geding aanspannen om haar te dwingen de omgang te herstellen. Mijn zoon leed eronder dat hij mij niet meer kon zien. De politie heeft haar verhalen nooit geloofd en ik ben nooit verhoord. De rechter besloot ondertoezichtstelling (OTS-jeugdbescherming) in te stellen om de omgang vader-zoon te garanderen. Dit ging goed tot dit kort geleden. Mijn zoon (nu 11) is een lieve jongen die om de week bij me is. Wij lachen veel en kunnen goed met elkaar overweg maar ben soms streng als hij zijn huiswerk niet wil maken. Het gaat niet goed op school, hij loopt achter en nu hij in de laatste klas L.O. zit moeten ouders een school kiezen. Moeder wil geen overleg over school, opvoeding, sport of wat dan ook. Zij besluit alles alleen en weigert contact met mij. Mijn zoon zegt nu dat hij naar de internationale school gaat omdat moeder dat zegt. Vorige week was hij bij mij en zei dat hij vrijdagavond naar een feestje bij moeder's buren wilde gaan. Ik heb hem gezegd dat het goed is mits hij s'avonds terug wordt gebracht maar hij wilde tot zaterdagavond blijven. Later bleek dat hij het feestje had verzonnen om met moeder uit te gaan. Ik heb zijn moeder en hem diezelfde avond nog tel. gesproken en beiden gezegd dat hij van zijn moeder tegen mij moest liegen. Ik schaam mij hiervoor, het kwam er spontaan uit. Hij is de dag erop met moeder naar de politie gegaan om aangifte te doen van kindermishandeling. Zijn moeder zegt nu dat hij bang voor mij is en niet wil komen. Dit hoorde ik van moeder toen ik hem de volgende dag wilde ophalen. Ik heb hem sindsdien niet meer gezien of gesproken. Nu denk ik eraan om hem vrij te laten en hem niet meer te zien omdat het te moeilijk voor hem is geworden. Hij is slachtoffer èn betrokkene geworden. Ik denk er nu aan om hem een afscheidsbrief te geven als hij 18 is geworden om uit te leggen waarom ik hem niet meer wilde zien. Nu zijn mijn vragen: Wat als hij me daarvoor weer wil zien? Is dit de enige weg om hem te sparen voor nog meer ellende? Moet ik ook mijn gezag opgeven? (wij hebben beide gezag).

Is het mogelijk, dat mijn kleinzoon een buddy krijgt? Hij is 12 en zijn ouders zijn bezig met een vechtscheiding. Hij belt mij voor advies en uiteraard ben ik er voor hem, maar ik ben 76 en hij heeft, denk ik behoefte aan contact met een jonger iemand.

Beste jongeren, Mijn vriend wil verschrikkelijk genoeg uit elkaar. We hebben een heel lief zoontje van 10 maanden. Mijn vriend zijn familie woont in de ene stad, mijn eigen familie woont in een andere stad (30 kilometer van elkaar vandaan, ruim een half uur met de auto). Toen ik zwanger was zijn wij dus gaan wonen in een dorpje precies tussen deze 2 steden in. Mijn vriend is nu op zoek naar een woning in de stad waar zijn familie woont. Ik moet ook op zoek naar een andere woning, want ik kan dit huis niet betalen in mijn eentje. Nu weet ik niet waar ik het beste kan gaan wonen voor ons zoontje. Aan de ene kant wil ik in dit dorp blijven wonen omdat dan beide families en zijn papa redelijk in de buurt zijn. Aan de andere kant ben ik, als ik alleen aan mezelf denk, gelukkiger in de stad waar mijn familie woont. Maar een kind wil toch zijn eigen vriendjes en sportclubs in de buurt hebben? En niet de ene keer in de ene stad en de andere keer in de andere stad wonen? Het beste lijkt mij het als mijn vriend ook hier in de buurt blijft wonen, maar dat is onmogelijk qua woningprijzen. Of moet ik dan naar zijn stad verhuizen? Hoe denken jullie over het opgroeien in 2 steden? Is het misschien minder erg dan ik denk? En scheelt het dan als we iets minder ver van elkaar wonen? (Dus ik in het dorp en hij in de stad). Er zit wel een hele fijne basisschool in dit dorp.

Ik ben een moeder van twee jongens (14 en 9 jaar oud). Mijn ex-man komt zijn afspraken niet na die we bij de mediator meerdere malen hebben vastgelegd. We zijn al meerdere keren bij de rechter geweest maar en hij blijft zijn afspraken niet nakomen. Ik kan het niet meer betalen om nog een zaak te starten. Helaas speelt mijn ex-man het over de kinderen waardoor ik nu mijn zoon van 14 niet meer zie. Dit is voor mij erg moeilijk. Wat kan ik nu doen met deze situatie?

Hoi adviseurs, Ik ben sinds 3 jaar gescheiden van de moeder van mijn zoontje en de situatie is alleen maar slechter geworden. In eerste instantie verbleef onze zoon grotendeels bij mij en dat vond zijn moeder prima want dan kon ze op stap met haar nieuwe vriend. Maar na een goed jaar wilde ze een co ouderschap en dat heeft ze min of meer afgedwongen. Morrison is nu 10 jaar en woont officieel bij mij in het huis waar hij is opgegroeid. Hij gaat ook bij mij in de stad naar school en daar heeft hij ook zijn vriendjes. Hij heeft meerdere keren aangegeven dat hij bij mij wil wonen en ging zich zelfs verstoppen of erg boos en verdrietig worden als zijn moeder hem kwam ophalen. Zijn moeder woont in een dorp op 20 km afstand en Morrison heeft daar geen vriendjes dus hij zit zich daar vaak te vervelen. Soms gaat er wel eens een vriendje mee maar ze willen liever met elkaar in hun eigen vertrouwde omgeving spelen. Ik voel dat onze zoon zijn moeder niet wil afvallen en zich steeds meer lijkt neer te leggen bij zijn situatie. Ik merk alleen dat hij steeds passiever wordt en minder met vriendjes speelt omdat hij steeds een week weg is en eigenlijk nergens echt thuis is en rust heeft. Zijn vrienden kwamen eerst ook veel vaker langs om hem op te halen maar omdat hij er vaak niet is wordt dit steeds minder. Inmiddels zijn we in een rechtszaak beland maar ik merk dat ik als vader minder sterk staat dan een moeder. Ik zou graag zien dat onze zoon nog lekker kind kan zijn zolang hij op de lagere school zit voor zover dat nog kan door alle scheidings ellende. Maar zijn moeder wil dat het week om week blijft. Als ik voet bij stuk blijf houden zal het de komende tijd een zwaar gevecht gaan worden tussen vader en moeder en zal zoon daar het slachtoffer van worden. Ik zit er daarom aan te denken om te wachten tot hij 12 jaar is en als hij dan nog liever bij mij wil wonen dan opnieuw naar de rechter te gaan als zijn moeder niet wil meewerken. Denken jullie dat dit verstandig is? En wordt het gemakkelijker voor een kind als hij 12 jaar is om bij mij te kunnen wonen? Af en toe weet ik niet goed meer waar ik goed aan doe. Ik snap dat een moeder haar kind ook graag wil zien maar als dat ten koste gaat van het kind lijkt me dit niet goed. Als onze zoon liever bij zijn moeder wil wonen zou ik dit zelf met pijn in mijn hart niet tegen houden maar daar denkt zijnnmoeder anders over. Ik hoop dat jullie mij wat tips kunnen geven om uit deze dramatische situatie te komen.