Teruggetrokken

Beste Sandra, Wat een vervelende situatie. Eerst wil ik zeggen dat je dochter gewoon in het begin van de puberteit zit. Mijn zusje is precies hetzelfde. Nooit echt een prater geweest en nu 13 . Maar het enige wat zij doet is zichzelf terugtrekken op haar kamer ook als we op vakantie zijn en het liefst zo min mogelijk contact. En ik moet zelf toegeven dat ik dat zelf ook echt heb gehad. Dus daar zou ik je geen zorgen over maken. Wel is het goed om te laten merken dat ze kan praten met je over het voorval wat er is gebeurd en misschien er ook eens een keer een gesprek over beginnen maar het zou heel goed kunnen dat ze het er dan niet over wil hebben. Daarom zeg ik dat je het haar beter duidelijk kan maken dat ze het er met je over kan hebben. Want dan komt ze zelf naar jou toe erover als ze er moeite mee heeft. En misschien moet ze er ook een beetje aan wennen dat haar moeder nu met een vrouw samenwoont. Heel veel succes! Groetjes Nicoline

Beste Sandra, Klinkt als een nare ervaring, voor u, maar ook voor uw nieuwe partner en kinderen. Ik denk inderdaad, net als Nicoline, dat uw dochter ook vooral nu in haar puberteit zit. Waarschijnlijk zal ze hier over een langere tijd weer helemaal klaar mee zijn. Maar, naar mijn mening is het altijd goed om het met haar er over te hebben. U zou een dag kunnen plannen met al uw kinderen waarin u vraagt of zij allemaal een brief willen schrijven, over hoe zij de situatie hebben ervaren. Het is belangrijk dat u daar dan zelf aan mee doet, en eventueel uw nieuwe partner ook. Wanneer dit allemaal gedaan is, wissel deze brieven dan onderling uit, of heb het er gezamenlijk over. Het is altijd goed als u uw kinderen daarbij meegeeft dat alles opgeschreven mag worden en vooral dat niets fout is. Zo betrekt u alle kinderen erbij, en heeft uw dochter van 13 niet het idee dat u alleen op haar gefocust bent, en u krijgt gelijk alle verhalen te horen. Dit kan heel erg helpen in de openheid naar elkaar. Mocht dit geen goed plan zijn voor uw gezin, geef dan duidelijk aan dat alles altijd besproken mag worden en neem vooral de tijd wanneer dit ook gebeurt. Mijn laatste tip: schaf voor al uw kinderen een soort dagboekje aan, vraag ze deze te gebruiken. Misschien vinden ze het in het begin een dom of kinderachtig idee, maar ze zullen er veel aan hebben als ze hun gevoelens opschrijven maar niet willen bespreken. Zo raken ze het toch een beetje kwijt. Veel succes met uw situatie, Veel liefs, Robin