Dag allemaal, Ik heb een stiefzoon die net naar de middelbare school gaat en (gelukkig) graag en veel bij zijn vader en mij verblijft. Tot op heden lijkt hij hij het allemaal prima te vinden en maar toch ben ik bang dat het voor hem erg belastend is om steeds tussen zijn ouder heen en weer te verhuizen. Hij laat er zelf niet veel van merken maar ik kan me gewoon voorstellen dat het niet niets is. Om het hem te vergemakkelijken hoeft hij geen spullen mee te verhuizen want alles hebben we dubbel (kleding, schoolboeken, etc). Deze spulletjes mag hij ook meenemen naar zijn moeder (dus niet dat hij zou moeten omkleden als hij terug gaat). Ook heb ik een mandje gemaakt waarin hij spullen kan doen die wel terug moeten als hij naar zijn moeder terug gaat (eerder lagen die spullen dan steeds te zwerven door het huis). Dit natuurlijk naast een door hem zelf ingerichte eigen kamer. Ook proberen we zo veel mogelijk aan te sluiten bij de regels die ook bij zijn moeder gelden, zodat hij daar ook niet mee in de knoop zit. hebben jullie nog meer tips hoe wij het voor hem het heen en weer gereis minder belastend maken? Hoeft niet alleen praktisch te zijn (zoals hierboven besproken) maar mag ook op het emotionele vlak. Ik merk gewoon nog vaak aan hem dat hij (zijn vader en hij zijn in mijn huis ingetrokken) zich heel netjes opstelt en niks fout wil doen. Dit laatste is natuurlijk helemaal niet nodig, ik wil juist graag dat hij zich thuis voelt en zichzelf kan zijn. Alvast heel erg bedankt!

Dit is geen vraag. Dit is een ervaring. Dit weekend hebben mijn dochter, 13 jaar, en ik, voor de eerste keer , samen het weekend doorgebracht. Toen ik haar vanmiddag terugbracht naar haar moeder, mijn ex, en wij bij de lift afscheid namen, zag ik dat ze tegen haar tranen vocht, waardoor ik ook brak. Ik vond het moeilijk haar verdrietig te zien en ik weet niet of ik goed heb gehandeld. Ik heb haar een knuffel gegeven, gezegd dat ik haar woensdag weer kom halen voor haar sporttraining en dat ze me altijd kan bellen....

Hallo, Al sinds de scheiding, 7 jaar geleden heb ik het erg moeilijk. Onze zoon (nu net 12) woont sinds het begin bij mij. In het begin ging hij elke week naar zijn vader maar later hebben we dit omgezet naar om het weekend en elke woensdag omdat onze zoon het erg moeilijk had met het feit steeds te wisselen. Hij zei wel eens; mama, ik heb het gevoel dat ik steeds aan het logeren ben. Dit raakte mij tot in het diepste van mijn hart. Papa heeft een eigen zaak en werkte altijd al erg veel...dus logischerwijs nam ik in grote lijnen de verzorging op mij. Ook heeft papa veel verschillende relaties gehad, hierin heeft onze zoon zich steeds weer aan moeten passen. Ook ik heb vrijwel direct na de scheiding een nieuwe relatie gekregen, nog steeds wonen wij samen en zijn we inmiddels erg aan elkaar gehecht. De kinderen noemen elkaar ook broer en zus en we wonen nog steeds in hetzelfde dorp. De afstand tot zijn vader is een km, dus hij gast vaak vanuit school eens langs of tijdens het buitenspelen oid. Alle familie en ook de meeste vrienden wonen hier. Nu is het zo dat vader opnieuw sinds 1.5 jaar een nieuwe relatie heeft. Hier zijn tevens 2 zoons aanwezig...welke allebei een andere vader hebben en ook op hun manier veel moeite hebben met hun situatie. Papa wil nu gaan samenwonen in en ommenabij het dorp waar de nieuwe vriendin vandaan komt.(35 km) Onze zoon vindt het verschrikkelijk dat papa dus het ouderlijk huis verkoopt en verder weg gaat wonen. Over het samenwonen zegt hij dat hij dat wel leuk vindt want dan is papa niet meer eenzaam. Papa wil nu een co-ouderschap, week hier, week daar. Straks gaat onze zoon naar de middelbare school...moet een baantje gaan zoeken...heeft hier zijn vrienden, familie, sport en herinneringen. ...ik zie dit helemaal niet zitten. Hoe??? Ik heb altijd gezegd dat zijn papa de beste papa is...ik heb hem nooit bij zijn vader vandaan willen houden..nog steeds niet, maar net nu het allemaal wat rustiger en geaccepteerd is, komt dit. Ook belemmering in schoolkeuze en vrije tijd. Hij is nog maar 12 en ik ben bang dat hij alleen vanuit gevoel reageerd....het us gewoon eerlijk dat jullie mij 50/50 delen. Dat is qua gevoel ook zo....maar alle praktische zaken dan? En het gevoel weer een "zwervend" bestaan te hebben?? Ik kan nog veel meer schrijven maar hopelijk begrijpen jullie mijn situatie. Iemand ervaring?? Hoor het heel graag. Dank jullie wel!

Ik wil graag weten hoe jullie over het volgende denken. Ik ben moeder van een jongen (7jaar) en een meisje (9 jaar) en de papa van de kinderen is ruim twee jaar geleden hertrouwd met een hele lieve bonus moeder voor de kinderen. Ze hebben vorig jaar dec een kindje gekregen dus een leuk broertje voor de kinderen. Nu gaat hun vader met hun bonusmoeder en broertje (en hun opa en oma) in februari op vakantie naar Aruba voor twee weken. Mijn zoon en dochter mogen niet mee. Ik vraag me nu af hoe jullie dit zouden vinden? Ik vind het persoonlijk lastig, maar wil jullie antwoorden nu niet beïnvloeden door mijn mening. Dankjewel alvast Gr moniek

---

---

hallo mijn zoon van 9 wilt bij zijn vader gaan wonen omdat hij daar letterlijk alles mag. en geen regels heeft. op school vertelt hij dat als hij boos is hij na papa mag gaan en dan een spel mag spelen voor 18+, ik weet niet wat ik hiermee moet doen. graag wat tips.

Hallo. Ik ben nu 4jaar gescheiden. Heb ook mijn 2 kinderen zo'n 4 jaar niet gezien. Het werd mij op alle fronten onmogelijk gemaakt om ze te kunnen spreken laat staan te zien. Nu heeft de rechter besloten dat het na 4 jaar wel eens tijd werd dat de vader de kinderen krijgt te zien want het had lang genoeg geduurd. Mijn jongste wilt gewoon komen maar mijn zoon van 16 niet. Hij zegt hij haat pap en wilt mij nooit meer zien. De moeder heeft opgelegd gekregen van de rechter om de zoon te blijven stimuleren dat hij naar z'n vader kan ten alle tijde. Maar daar komen de gebreken, ik hoor niets ik zie niets weet zelfs niet hoe het met hem gaat. Hoe het op school gaat, niets. Ik word totaal niet op de hoogte gehouden over alles wat hem betreft. Van de jongste weet ik meer daar de jongste iedere keer ook naar mij toekomt. Hier zit duidelijk een loyaliteitsconflict in naar zijn moeder toe. Dit word ook toegegeven door advocaat en raad van kinderbescherming en begeleidingscoach. Graag zou ik hem willen spreken en praten over alles. Wil hem weer vasthouden zoals voorheen. Wil hem in de ogen kijken en zeggen ik hou van jou. Nu weet hij alleen maar die dingen via kaarten die ik hem elke maand stuur. Hier komt nooit een reactie op terug. Wat kan ik het beste doen? Of moet ik me op de achtergrond houden en wachten tot hij zelf eens een keer komt? Een radeloze vader, die van ze allebei houd.

Ik ben een mama van 4 kinderen en maak mij zorgen om mijn oudste dochter van 10 (bijna 11).. Door de scheiding, die niet echt prettig verloopt, is mijn dochter heel erg onzeker geworden. Hoe kan ik haar het beste helpen?

---

Mijn vrouw heeft stiekem afspraakjes gemaakt met een ander en toen ik erachter kwam ben ik behoorlijk boos geworden omdat ik vond dat ze hiermee ons gezin kapot heeft gemaakt. Nu wil ze echter scheiden. Die persoon zie ik nog regelmatig en wordt ik boos maar wil daar de kinderen niet mee belasten. Hoe pak ik dat aan?

Ik ben n mama van 2 'eigen' en 2 'stief' kinderen. Ik ben dol op allemaal! De scheiding van mijn vriend verloopt niet goed, ouders communiceren niet meer omdat de mama vd jongens dit niet wil en we wachten nu op bericht van haar advocaat. Vooral de 2 jongens van mijn vriend hebben t moeilijk horen enkel vervelende dingen over mij en gaan continu over de grens..wat betekent als ze bij ons zijn (en ik ben t meeste thuis) ik vaak boos moet zijn en grenzen moet aangeven. Ik wil zo graag dat t gezellig is maar tegelijk..als wij ze geen grenzen geven..wie dan? Hoe kan ik beter bij de jongens aansluiten zonder dat ze t idee hebben dat ze iets doen wat mama niet wil..en hoe kan ik toch grenzen en regels (zijn er echt weinig) leren zonder steeds te fitten.. Ik wil t graag goed doen.. Mijn kids hebben er ook last van..gaan vaak id verdediging om mij te helpen..dat wil ik ook niet v ze.. Heel graag tips!! Dankjewel!! Een 'stief' mama

Goedemiddag, Graag wil ik jullie advies. Mijn kinderen zijn 13 en 9 jaar en zitten al 9 jaar klem tussen ons als ouders. Als vader probeer ik via hulpverlening de situatie te verbeteren voor mijn kinderen. Ik zie ze worstelen met het loyaliteitsconflict waar zij in zitten. Graag wil ik dat zij ondersteuning krijgen hierin, alleen is er geen communicatie meer tussen moeder en mij als vader. Wat kan ik het beste doen? Mijn kinderen geven bijvoorbeeld bij mij aan dat ze vaker willen komen, maar dat ze mama niet willen teleurstellen. Als ik met moeder in gesprek wil over dit soort zaken zegt ze ga maar naar de rechter. Ik ben bang dat bij een rechtszaak de belangen van de kinderen niet meegenomen worden. Is het handig om mijn zoon van 13 jaar te vragen of hij een brief wil sturen naar de kinderrechter? Ik wil graag dat de situatie voor mijn kinderen verbetert en dat zij zo min mogelijk spanning ervaren als ze bij mij zijn of weer naar hun moeder gaan. Wat heeft jullie hierbij geholpen? Ik hoop op een paar tips!! Alvast bedankt voor jullie reactie. Vriendelijke groet, Gino