Bij mama

Goedendag Petra, Bedankt voor het delen van je verhaal! Ik kan uit het verhaal halen dat jullie heel bewust met de kinderen omgaan, fijn dat de oudste haar eigen gang kan gaan wat betreft de omgangsregeling en dat de jongste ook geen problemen ervaart. De situatie met het middelste kind van 14 jaar klinkt behoorlijk complex. Als ik het goed begrijp gaat de vraag met name over de middelste dochter, en naar verhalen/ervaringen. Ik heb vorig jaar 4 dagen in de week stage gelopen op een kinderdagcentrum met kinderen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking. Ik heb van deze stage meegekregen dat kinderen met een verstandelijke beperking misschien niet veel kunnen uiten en niet een heel hoog IQ hebben, maar hun gevoelens zijn vaak wel oprecht en eerlijk. Zo had ik een kindje die helemaal blij kon worden van het zien van een bekend persoon, maar kon huilen bij het zien van iemand waar hij negatieve herinneringen aan heeft of bang is. Wat ik hiermee zeggen wil is dat ik denk dat kinderen met een verstandelijke beperking emoties beheersen en daarin (vaak) eerlijk zijn. Het is lastig om te kunnen bepalen wat goed voor haar is, want ik kan me voorstellen dat een kind van 5 jaar het liefst spelletjes speelt, en niet behandelt wil worden als een 14 jarige, maar zelfstandigheid is ook belangrijk. Ze zal misschien lastig kunnen zeggen of begrijpen wat goed voor haar is, maar ik zou zeggen, waarom proberen jullie het niet uit? En dan kijkend naar de reacties en emoties van haar, hoe ze zich voelt. Zit ze meer in haar vel, voelt ze zich fijner, dan is het misschien toch een beter idee om haar meer bij moeder te laten komen. Ik denk dat als een kind zich beter voelt, zij dan ook meer kan hebben/leren. Ik zou dan nog wel adviseren om met moeder te overleggen om haar toch die zelfstandigheid te blijven leren. En wie weet mist ze jullie, en haar zussen dan wel, en wordt ze verdrietiger bij haar moeder thuis. Ik hoop dat dit een beetje een antwoord is waar je wat aan hebt. Veel succes! Groetjes, Micha