Ongelukkig

Beste Anoniem, Bedankt dat u op dit forum om advies komt vragen. Allereerst wat fijn dat er geen ruzie en goede communicatie is tussen u en de vader van uw kinderen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier jaar was. Als je zo klein bent merk je in het begin nog niet zoveel, maar als je ouder wordt dan begin je het te begrijpen. Achteraf gezien heb ik geen last van de scheiding gehad, maar wel van mijn stiefouders. Probeer als u of de vader van uw kinderen een nieuwe partner krijgt, zo duidelijk mogelijk te zijn naar uw kinderen. Het is ook handig als jullie dezelfde regels hanteren, zo hoeven uw kinderen niet steeds aan te passen. Ik begrijp dat u schrikt van alles op internet, maar kijk en luister naar uw kinderen. Als het geen praters zijn, stel dan vragen over de situatie. Ik begrijp dat jullie het al 1001 keer hebben geprobeerd om samen te blijven. Daarom denk ik dat het beste is als jullie dit doorzetten. Ik ben niet "slechter af", omdat mijn ouders gescheiden zijn. Het gebeurt deze tijd ook steeds vaker. Ik had toen geen vriendin/klasgenoot die hetzelfde mee maakte zoals ik. Dus ik denk dat uw kinderen het iets minder lastig zullen hebben, zoals ik dat had. Misschien is de online workshop iets voor u. Kijk gerust op de website voor meer informatie. http://www.villapinedo.nl/online-workshop/ Ik hoop dat u iets aan mijn tips heeft. Veel succes en liefs, Eva

Hoi Anoniem, Goed dat u op dit forum voor adviezen komt. Fijn voor uw zoontjes dat u en uw (ex)partner geen ruzie maken, dit zal voor hen veel schelen. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 1,5 jaar was, en net zoals Eva zegt merk je hier in het begin niet veel van. Later ga je inderdaad de hele situatie begrijpen en dat kan voor sommige lastig zijn. Ik denk dat ik niet slechter af ben doordat mijn ouders zijn gescheiden, maar ik was ook erg jong, dus kende ik de situatie niet anders dan zo. Ik denk dat ieder kind het moeilijk vindt wanneer zijn/haar ouders uit elkaar gaan, maar ik denk ook dat hier heel goed in ondersteund kan worden. Zo vond ik het altijd heel belangrijk dat er open communicatie was, het werkt altijd beter als de ouders nog gewoon met elkaar kunnen overleggen, en de kinderen hier geen last in ondervinden (zoals zelf alles moeten regelen, of de 'postduif' moeten zijn) . Ook denk ik dat het voor de jongens het makkelijkst is als hen alles goed ingelicht wordt, en zij ook een beetje een stem krijgen. (natuurlijk op een manier waarop dat kan). Ik zou het namelijk heel fijn gevonden hebben als ik mee had mogen beslissen over bepaalde dingen, zoals een schema wanneer je waar bent. Ook ben ik van mening dat als u denkt dat het het beste is om te scheiden dat u uw eigen gevoel moet volgen. De spanning die er soms kan hangen in een situatie zoals deze , omdat u het al 1001 keer heeft geprobeerd, kan ook voor de jongens erg lastig zijn, omdat zij niet goed weten wat er aan de hand is. Ik geloof dat u uw kinderen heel goed kan ondersteunen en kan zorgen dat zij de scheiding minder lastig ervaren, als u vooral de kinderen blijft betrekken en een zo goed mogelijke band met uw (ex)partner behoudt. Zoals Eva ook al beschrijft kan het omgaan met stiefouders een groter probleem veroorzaken, probeer ook daarin te blijven communiceren en luister daarin vooral naar uw kinderen. Zij krijgen sneller het idee dat ze niet begrepen worden en worden daarom 'ongelukkiger' doordat ze niet gehoord worden en moeilijk kunnen wennen aan de situatie. Ik hoop dat u iets aan deze adviezen heeft gehad, en mocht u nog andere tips willen , schroom dan vooral niet hier weer onder te reageren. Ik wens u veel sterkte met uw situatie, Liefs, Robin.

Dag, mijn ouders zijn zelf net 4 maanden uit elkaar... de wond is dus nog erg vers, toen ik dit las zag ik dezelfde situatie, mijn ouders zijn ook na 1001 pogingen en veel moeilijke beslissingen uit elkaar gegaan als vrienden. En ik ben er kapot van geweest. Ik heb het niet tegen iemand durven te vertellen omdat ik me er deels voor schaamde, maar dat ligt ook aan de leeftijd. Ik voelde dat de grond onder me voeten zakte. Gelukkig heb ik de beste vrienden die je je kan wensen die me erg hebben gesteund toen ik ze het had verteld. Ik ben er nu al deels over heen gekomen maar nog zeker niet helemaal. Wat mijn tip is is om het wel te vertellen want naarmate ze ouder worden hoe pijnlijker het wordt! Doe het wel nu, en laat het gelijdelijk lopen. Dat is voor ze later veel fijner. Groeten en veel sterkte Bas