Hoi! Vier jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. Samen hebben we 2 dochters (10 en 12). Al vier jaar lang is de situatie erg complex. Mijn ex wordt snel boos, waardoor mijn kinderen bang van hem zijn en dus niet graag naar hem toe gaan. (Er is geen fysieke agressie). Ondanks meldingen bij Veilig Thuis en dat de kinderen bij de rechter hebben aangegeven niet graag bij hem te zijn, heeft deze vorig jaar toch besloten dat ze een extra dag en nacht in de week naar hun vader moeten. Mijn dochters (en dan vooral de oudste), gaan met steeds meer tegenzin naar hem toe. Vanaf het moment dat ze weer bij mij zijn, kijken ze op tegen het moment dat ze weer weg moeten. Ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik ze nu het beste help. Wanneer ik mijn ex aanspreek op zijn gedrag, weet ik uit ervaring dat hij dit afreageert op mijn dochters en wordt hij boos op hun. Maar mijn dochters zelf durven ook niet aan te geven dat ze niet graag bij hem zijn, omdat ze bang zijn dat hij dan nog bozer wordt. Wat hebben mijn kinderen van mij nodig? Wat kan ik voor ze doen?

Ik heb 2 kinderen, een dochter van 5,5 jaar en een zoon van 3 jaar. Ik heb 5 weken geleden een mail gehad van mijn ex (vader van kinderen) dat de 2,5 jaar ik alles verkeerd heb gedaan en doordat we bij de rechter moeten zijn voor de alimentatie voor de kinderen, dat ik het er naar gemaakt heb dat hij het heeft opgegeven en de kinderen niet meer wil zien. De ruzies gingen over onenigheid over opvoeding echt kleine dingen. We hebben hulp gehad met de communicatie en ging dan weer een tijd goed en daarna hielt hij zich niet aan de afspraken en ging communicatie weer niet goed. En ik weet ook ik zal niet alles goed hebben gedaan, maar van mij mocht hij de kinderen wel gewoon zien en hield ik dat ook niet tegen want zelfs zouden ze in de vakantie gewoon 3 weken naar hun vader gaan. Maar dat wilde hij ineens niet meer en ik moet dat nu aan mijn kinderen gaan vertellen ze zijn nog zo jong. Ik heb speltherapie aangevraagd maar van de gemeente is er een wachtlijst van 4 maanden voor dat wij hulp kunnen krijgen. Ik weet niet hoe ik die tijd moet overbruggen want mijn dochter vraagt wel naar haar vader en ik weet niet hoe ik hun er mee moet helpen. Weet iemand hoe ik hun hier mee kan helpen en hoe het te vertellen aan hun?

Mijn ex en ik zijn al een jaar uit elkaar maar wonen nog steeds samen aangezien we geen andere woonruimte kunnen vinden. Bij de mediation is ons aangeraden om het te delen met de kinderen (1 en 4 jaar) als er andere woonruimte is. Echter duurt dit zo lang nu dat we het lastig vinden om dit te "verzwijgen" voor onze kinderen. Steeds meer mensen weten het maar mensen in de kring van onze kinderen niet( school, opvang). Dit voelt helemaal niet meer prettig en oneerlijk. Kunnen we het nieuws toch al delen nu en wat is dan een goede manier? Apart wonen is niet concreet nu dus hoe kun je het het beste overbrengen aan een kind van 4. Graag hoor ik jullie reactie. Alvast bedankt.

Beste tieners, Ik heb een vraag voor jullie. En wil graag een eerlijke mening. Ook als deze negatief ten opzichte van mij. Ik heb een ontzettend leuke dochter van 14. Haar vader en ik zijn al ruim 13 jaar uit elkaar. Dit is totaal niet lekker gegaan en heeft heel wat jaren voor spanning bij onze dochter gezorgd. Nu is het al een paar jaar redelijk "harmonieus". Er zijn uiteraard nog wel wat issues geweest, maar niet zoals "vroeger". Nu is de nieuwste tendens dat de vader van mijn dochter niets meer met mij bespreekt, maar dit rechtstreeks via onze dochter laat verlopen. Dus afwijkingen van de bezoeken, afwijkingen in tijden, maar ook vragen waar we het eerder als ouders over eens waren. Die hij nu eerst bij haar stelt en die zij vervolgens met mij moet bespreken om er achter te komen wat mijn standpunt is. Vandaag stuurde ik hem hierover een bericht dat ik graag zou zien dat hij dit eerst met mij bespreekt alvorens met haar en haar dit bij mij te laten beleggen. Hij ziet het probleem niet en vind dat dit prima kan, want ze is al 14. Ik denk daar anders over. Maar mijn vraag aan jullie is dus. Herken je dit? En hoe ervaar je dit? Vind je het fijn dat alle zaken alleen nog met jou worden afgestemd door een van je ouders? Ik ben van mening dat ze hierdoor ingezet wordt voor "volwassen" zaken of blijf ik in het oude hangen en is dit wel de normale weg?

Hoi, ik heb even een vraag aan alle tieners op dit forum. (Of iemand anders die hier ervaring mee heeft) wij zijn 1,5 jaar geleden uit elkaar gegaan en onze dochter is nu 10 geworden en gaat naar groep 8 na de vakantie. Mijn ex is gaan trouwen met een nieuwe partner en is per direct verhuisd naar een stad een uur bij ons vandaan. Nu gaat onze dochter om het weekend naar haar vader en iedere maandag uit school tot dinsdagochtend, vader brengt haar naar school. Nu wil dochter deze regeling graag behouden omdat ze aangeeft haar vader anders weinig te zien. Zijn er hier kinderen/tieners die er ervaring mee hebben om door de week een dag bij de andere ouder re zijn en dan een uur te moeten reizen? Hoe ervaar jij dat en heb je nog tips?

Hallo lieve lezer, Mijn dochter van 13 jaar is opgegroeid zonder vader, dus dat is voor haar een grote wond. Ik heb een relatie gekregen met een fantastische man, die haar als dochter heeft aangenomen. We hebben nooit samengewoond, maar zijn veel samen. Mijn dochter ziet hem echt als haar vader. Hij ziet haar echt als zijn dochter. Ik ben niet meer gelukkig in deze relatie. We hebben echt ons best gedaan om deze relatie te laten slagen. We hebben zelf heel hard aan onszelf gewerkt en we hebben ook relatietherapie gedaan. Ik geloof niet dat het een goed voorbeeld is voor een kind om in een relatie te blijven waar je niet gelukkig in bent. Anderzijds, is het geluk van mijn kind het allerbelangrijkste. Haar wéér een trauma "geven" breekt mijn hart. Maar blijven bij mijn partner waar ik niet gelukkig maakt, maakt mij ook niet gelukkig, wat zij natuurlijk ook meekrijgt. Hij zal hoe dan ook haar vader blijven. Toch twijfel ik of ik beter samen met hem kan blijven om haar hart niet te breken. En als we het wel doen, hoe we dit aan moeten pakken. Dank je wel voor je reactie. Groet, Melissa

Hoi ik ben Mark, 8 jaar geleden verdrietig genoeg gescheiden, mijn vrouw had het gevoel verloren. Daar hebben we nog voor gestreden maar het mocht niet baten. Na de scheiding hebben we alle vijf onze draai weer soort van gevonden, goede omgang en co-ouderschap, we woonden in twee huizen en er leek niet zoveel te zijn veranderd. Totdat ik drie jaar geleden een serieuze nieuwe relatie kreeg, daarmee veranderde ineens veel. Ex vrouw boos en verdrietig en daarmee de kinderen ook. Tot nu toe heb ik mijn vriendin enkel gezien als de kinderen bij hun moeder waren (50% van de tijd dus). Twee van de drie kinderen hebben hulp vanwege de scheiding en ondanks dat ze nu allemaal op de middelbare (13-14-17) zitten is de houding over de vriendin niet veranderd. Nu heeft iedereen recht op geluk en de kinderen daarin voorop, maar om nu nog langer te gaan zitten wachten totdat ze er klaar voor zijn vind ik geen optie meer. De therapeut van de kinderen heeft me al een aantal keer geadviseerd nog even te wachten maar zo vliegen de jaren dus voorbij. Is er hier iemand op het forum die hier ervaring in heeft of me gewoon een goed advies kan geven. Oja mijn ex-vrouw heeft nog geen nieuwe relatie. Dank Mark.

Lieve allemaal, De zomervakantie is daar en ik heb samen met mijn ex partner co-ouderschap. Deze zomervakantie heb ik 2 weken de kinderen, een week het "normale" schema en daarna mijn ex partner de kinderen 2 weken. Jongen 8 jaar, meisje 10 jaar. Vooral het meisje is erg gevoelig. We hebben 2 hele fijne weken samen gehad, maar ze is nu al verdrietig dat ze straks 2 weken bij papa is. Ze voelt zich daar (nog) niet fijn, mist mij heel erg (na 1 dag al, laat staan na 2 weken). Wat kan ik doen? Ik respecteer haar gevoelens en knuffel veel en geef haar liefde op zulke momenten. Ze heeft pas een gsm dus kan me altijd videobellen en appen (maar dat is niet hetzelfde mama). Ik ga haar ook heel erg missen, niet te doen. Waarschijnlijk ga ik zelf 9 dagen weg, thuis blijven is geen optie, dan loop ik tegen de muren omhoog. Na die 9 dagen mag ik haar altijd gewoon even zien van mijn ex partner dus dat is super fijn. Hoe kan ik dit gemakkelijker maken voor mijn dochter? Hoe kan ik haar steunen of helpen hierbij? Het is ook belangrijk dat ze het bij papa gewoon leuk heeft en zich daar fijn voelt. Ik kan en mag ook niet instappen op dingen die daar gebeuren. Dan blijft ze op mij terugvallen en krijgt papa het vertrouwen ook niet. Liefs Janneke

Hoi! De vader van mijn kids (6 en 4 jaar) en ik zijn nu 2 jaar uit elkaar, met nog heel goed contact. Een half jaar na de scheiding kreeg ik een relatie met een man die na 2 maanden eerst mijn ex en daarna mijn kids ontmoette. We deden veel leuke dingen met de kids, hij at regelmatig thuis mee, ging mee naar familie en in de vorige zomervakantie was hij er de helft van de tijd bij. Helaas is de relatie na 1 jaar kapot gegaan, waarbij hij afscheid heeft genomen van de kids. De kids waren dol op hem en vragen nog vaak naar hem. Nu een half jaar later zijn we toch weer in elkaars leven en blijken we nog steeds veel van elkaar te houden en elkaar niet kwijt te willen. We werken aan een gezondere relatie, maar de kids en hun vader weten dit nog niet. Binnenkort ga ik met de kids op vakantie op een camping. Mijn vriend zou graag weer langs willen komen, eventueel als “vriend van mama”, met een apart tentje om in te slapen. Maar we weten niet waar we goed aan doen. Sowieso wil ik dat ook voorbespreken met de vader van mijn kids. Slaat mijn vriend een jaar over en wachten we eerst tot we stabiel samen zijn, of kan hij als vriend langskomen, of moeten we al open kaart spelen over dat we het weer proberen samen? Een mediator zei ooit dat het niet goed is voor kids als een vriend van mama opeens dé vriend blijkt te zijn. Ik wil de kids niet in de war maken, en ik vind eerlijkheid en zorgvuldigheid belangrijk. Maar het zou ook heel leuk voor ze zijn.. Wat denken jullie? Alvast bedankt!

Goedemiddag, Mijn zoon is net in juni 10 jaar geworden. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Mijn zoon heeft zijn vader ongeveer een jaar niet gezien en ook bijna niet gesproken. Deze keuze maakte zijn vader destijds. In maart 2025 wilde zijn vader weer contact en gaf aan er weer voor zijn zoon te willen zijn. Hij had zijn leven meer op orde. De afgelopen weken is mijn zoon regelmatig bij zijn vader geweest en geslapen. Dat ging best goed. Afgelopen week appte ik met zijn vader over de openstaande alimentatie. Waarop hij reageerde geen contact meer te willen. Hij heeft het geprobeerd maar het lukt hem niet om er voor zijn zoon te zijn en te zorgen. Hij vertelde dat hij het contact gaat verbreken en heeft mij inmiddels ook geblokkeerd. Ik moest opnieuw mijn zoon het slecht nieuws vertellen dat zijn vader op dit moment geen contact wilt. Uiteraard heb ik aangegeven bij me zoon dat dit absoluut niet zijn schuld is en dat papa problemen heeft en het allemaal (even) niet aankan. Maar dit is nu de tweede keer dat zijn vader het contact met zijn zoon verbreekt. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn zoon hierin kan helpen/begeleiden, wat kan ik wel zeggen en wat niet. Ik kan hem ook geen perspectief geven of een stip aan de horizon wanneer het wel weer goed gaat met zijn vader. Dat maakt het onzeker. Ik ben benieuwd naar jullie advies hierin. Alvast bedankt!