Eind van de zomer hebben we onze kinderen van 8 en 4 verteld dat we gingen scheiden. Daarna ben ik op zoek gegaan naar eigen woonruimte waar ik nu een paar weken woon. Ik ben blij dat de kinderen hier graag komen en hoop dat ook dit snel als een thuis voor ze gaat voelen. Inmiddels heeft mijn ex een nieuwe relatie en nodigt hem daar uit als de kinderen slapen. Ook wil ze hem voorstellen aan de kinderen. Ik denk dat het te vroeg voor ze is om hem in hetzelfde huis uit te nodigen of om hem nu al voor te stellen. Ik zou de kinderen voorlopig een tijd rust willen gunnen om aan de situatie te wennen. Maak ik me te veel zorgen?

Mijn dochters zijn 15 en 14 en hebben al van kleins af aan te maken met co-ouderschap van hun vader en mij. We hebben beide weer nieuwe partners en hij heeft er een dochtertje bijgekregen met zijn partner. 2 jaar geleden gaf mijn jongste dochter aan dat het haar meer rust zou geven als ze meer in 1 huis zou wonen, bij mij. Ze heeft ADD, haar hoofd loopt snel over, ik denk dat dat meespeelt. Ze heeft het gevoel niet een huis te hebben, omdat ze constant van huis naar huis gaat ( we hebben week op, week af). We zijn dat gesprek samen aangegaan met haar vader, maar hij wil er niks van weten. Hij reageerde heel verdrietig en barstte telkens in tranen uit als hij onze dochter zag. Bang om haar kwijt te raken. Zij heeft zich daar ontzettend rot onder gevoeld , en nog steeds. De situatie is eigenlijk niet veranderd, het lijkt allemaal weer "normaal", maar eigenlijk is het een soort taboe geworden. De meiden hebben zelfs aangegeven minder te willen wisselen, dus we proberen nu 2 om 2 weken uit. Maar ik weet van mijn jongste dochter dat zij dit niet wil. Ze gaat hierin mee om geen gezeur te krijgen. Ze uit zich niet meer, want het heeft geen zin, en ik maak me erge zorgen om haar. Ik heb zelf ook het gevoel dat ik enorm tekort schiet hierin. Ik wil graag dat ze zich goed voelen bij ons beide, en probeer te hele tijd te bemiddelen, wat mij eigenlijk ook opbreekt. Ik weet niet goed meer wat ik moet doen, wie heeft hierin tips?

Mijn dochter is vanavond heel resoluut. Ik ga niet met papa mee nadat papa boos is geworden omdat zijn ego is gekrenkt omdat zn dochter niet zo enthousiast was om papa te zien en niet bij mama weg wilde. Vervolgens heb ik haar moeten vertellen dat dit de afspraak is die er is gemaakt en dat we volgende week als ze terug wis we samen hier naar gaan kijken. Inmiddels is mijn moederhart gebroken en heb ik haar tegen haar wil in meegekregen met haar vader.. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin goed te ondersteunen, niet tegen de regels in te handelen en haar het gevoel te geven dat ik haar begrijp en snap en en en....

De kinderen (11 en 14) hebben een paar weken geleden te horen gekregen dat we uit elkaar gaan. De oudste geeft hier nog geen woorden aan, en is de boodschap nog vol aan het verwerken. Meer terugtrekken, stiller, wel afspreken met leeftijdsgenoten zoals daarvoor ook het geval was. De jongste stelt meer vragen, gaat iets meer op in de dag en is soms verdrietig. Wij als ouders hebben goed contact onderling. Ik kijk naar een ander compactere woning en vraag me af wanneer ik hun mee kan nemen in deze plannen? Ik heb misschien een op het oog in onze woonplaats, niet ver van nu. Alleen vraag ik me af, is dit te snel om te horen, met name voor de oudste? Die nog zo de boodschap aan het verwerken zijn?

Hallo allemaal, Hier heb ik een dochter die haar vader mist. Maar vader is heel onvoorspelbaar en zorgt niet voor stabiliteit. Ze gaat nu om het weekend met haar broers en zus naar hem toe. Maar elke keer gebeurdt er wel iets waardoor ik ze op moet halen. Of vader zegt af. Nu besloten dat ze vader voorlopig niet ziet. Maar doe ik hier goed aan of niet. Ze mist hem wel maar kan nu ook niet de spanning en de onvoorspelbaarheid aan. Waardoor ze nu al een aantal dagen ook bijna tot niet naar school is geweest.

Mijn partner en ik hebben besloten om uit elkaar te gaan. We hebben nog weinig geregeld voor de scheiding. De kinderen hebben we ook nog niet ingelicht, alleen mijn ouders en zijn ouders. Ik merk dat ik er enorm tegenop zie en er heel veel moeite mee heb om het de kinderen te vertellen. Ik weet niet hoe ze gaan reageren. Mijn oudste zoon (12) heeft wel eens vertelt thuis dat er veel kinderen in zijn klas zijn die gescheiden ouders hebben en hij hoopt dit niet mee te maken. Door dit soort opmerkingen merk ik dat er een schuldgevoel opkomt en angst. Het voelt egoïstisch. Het gesprek wordt op deze manier ook elke keer uitgesteld en iedere keer is er iets waardoor het niet lukt. Wellicht hebben jullie tips om hier mee om te gaan en hoe een dergelijk gesprek aan te gaan met de kinderen.

Goedemiddag :) Mijn ex en ik zijn u 3 jaar uit elkaar en ons prachtige ventje van inmiddels 5 jaar weet naar mijn weten niet beter dan dat papa en mama apart wonen en niet samen zijn. Ik heb nu ruim een jaar een nieuwe partner, het contact met de kinderen (hij heeft een jonge dochter) is langzaam opgebouwd, waarbij de kids elkaar de ander maar ook elkaar na een paar maanden ontmoette en ook steeds iets langer/vaker. Nu heeft zijn vader vlak voor de vakantie iemand ontmoet. Zij is vlak na de zomervakantie bij hen thuis, met haar kinderen, komen eten en dus ook voorgesteld aan onze zoon. Sindsdien zie ik regelmatig dat ex en zoon ook bij de nieuwe partner van mijn ex zijn. Deze week hebben ze zelfs bijna de hele week bij haar geslapen. Natuurlijk hoop ik voor alle partijen dat ze elkaar helemaal gevonden hebben en dit ook de 'definitieve' partner is. Maar het is nog zo vroeg en snel dat zij en haar kinderen al zo geïntroduceerd worden in het leven van mijn zoon. Toen ik vorige week aan mijn ex vroeg of hij wel goed na wilt denken over de gevoelens van onze zoon stuitte ik op een hoop commentaar en 'gaf ik hem alleen maar op zijn kop' Maak ik met teveel zorgen of kan het geen kwaad dat hij nu al zo veel te maken heeft met een hele verse nieuwe liefde? Ik zou het voor die kleine heel erg vinden als hij door dit soort dingen nog meer hechtingsangst krijgt dat hij door de scheiding überhaupt al heeft.. alvast heel erg bedankt voor het reageren!

Goedenavond, Afgelopen week heb ik het webinar mbt 'steun' gekeken, en heb nog een concrete vraag. Ruim een jaar geleden zijn we gescheiden, en onze kinderen (nu 10 en 8) leken daar in eerste instantie een weg in te vinden. Sinds de zomer, en twee verhuizingen verder, merken we (beide ouders) veel verdriet bij met name onze oudste. Aangeven dat er verdriet is lukt, ook dat het met de scheiding te maken heeft. Er verder woorden aan geven lukt niet. En het liefst wordt alles weggestopt. Op welke manier kunnen we hem een opening bieden om hier over te praten en/of de 'juiste' vragen stellen en/of op welke manier voor hem er te zijn. Hebben jullie tips cq handvatten hoe hier mee om te gaan? Alvast bedankt!

Hoi! Sinds een paar maanden ben ik gescheiden. Dat is mijn keuze. Er was geen ruzie oid, maar mijn ex en ik zijn uit elkaar gegroeid, kort gezegd. Behalve mijn ex, hebben mijn prachtdochters van bijna 12 en 14 jaar het er moeilijk mee. Naar mij willen ze niet of nauwelijks praten over hun gevoelens over de scheiding. De oudste van 14 zoekt de confrontatie steeds meer op met mij. Als jij mij pijn doet, dan doe ik jou pijn, zijn letterlijk haar woorden. Dat betekent geen contact op de dagen dat zij bij haar moeder is, overal Nee op als ik met haar thuis ben en/of negeren, schelden op mij en verwijten maken. Ik begrijp dat dit uitingen zijn van haar verdriet en boosheid, maar het maakt de verwijdering tussen ons snel groter. En dat is het laatste wat ik wil. Ik heb hulp gezocht bij een psychologe, maar ik hoor ook graag jullie ervaringen en tips. Hoe kan ik haar de ruimte bieden voor haar emoties, zonder dat dit ten koste van gaat van respect of een constructieve houding?

Mijn man en ik liggen in scheiding. Met kinderen in puber leeftijd is dat echt vreselijk. Voor hen vooral, maar natuurlijk ook voor ons. Nu ben ik de boksbal van onze oudste dochter. Ze schreeuwt me dingen toe, echt vreselijk. Heel persoonlijk kwetsende dingen, echt buiten alle grenzen. Ik voel haar onmacht, maar het lukt me niet om mijn mond te houden. Ik kan het niet accepteren, maar weet ook dat ik olie op het vuur gooi. Wat kan ik doen om die situaties niet te laten escaleren en hoe krijg ik haar zover om er met iemand over te praten. Ze zegt ook verontrustende dingen over wat ze wil of gaat doen… het maakt me zo machteloos om haar verdriet, boosheid en machteloosheid te zien en voelen.