Wanneer verhuisplannen vertellen?

Hi Lieke,

Goed dat je hier je vraag stelt! Ik kan mij nog goed herinneren dat toen mijn ouders gingen scheiden (ik was 14) en mijn moeder een andere woning moest gaan zoeken. Er werd thuis niet echt over gecommuniceerd behalve dat mijn moeder met een gids van de makelaar aankwam en of ik haar een appartement kon helpen kiezen. Ik weet nog wel dat ik dat best confronterend en heftig vond. Ik had wel genoeg tijd om aan het idee te wennen dat mijn moeder straks ergens anders ging wonen. Ik denk daarom wel dat het goed is om het stapje voor stapje te communiceren aan je kinderen en te vragen wat ze van het idee vinden. Zo hebben ze langer de tijd om aan het idee te wennen. Het is allemaal niet leuk op dit moment en veel voor je kinderen om te verwerken, maar blijven communiceren met elkaar en vragen wat ze nodig hebben en wat ze denken lijkt mij heel goed. Dat zou mij ook erg geholpen hebben toentertijd.

Veel sterkte!

Liefs,

Hallo Lieke, fijn dat je het forum hebt weten te vinden en dat je vraagt naar ons kinderperspectief op jouw situatie. Mijn ouders zijn nu drie jaar uit elkaar. Mijn moeder had destijds snel een nieuwe woning op het oog, omdat ze het andere huis niet meer kon betalen. Door mijn leeftijd was dat misschien wat logischer dan het voor jouw kinderen zal zijn.

Ik denk dat het fijn is om je kinderen mee te nemen in dit proces en uit te leggen waarom je de beslissing neemt om compacter te gaan wonen. Mooi ook dat het niet ver is van jullie huidige woning, dat hielp mij destijds enorm. Omdat we in hetzelfde stadje bleven wonen, kon ik op dezelfde school blijven en mijn vrienden blijven zien. Dat gaf me een gevoel van stabiliteit.

Een scheiding verwerken kan jaren duren; soms komt het zelfs op latere leeftijd weer terug. Daarom denk ik niet dat er een ‘juiste’ timing is waarop kinderen het verwerkt hebben. Wat vooral belangrijk is, is hoe je het brengt. Je zou het onderwerp eerst voorzichtig kunnen laten vallen. Dat je misschien aan het rondkijken bent naar iets kleiners en waarom. Zo komt het niet te plotseling. Daarna kun je de kinderen ruimte geven om mee te denken. Misschien over de inrichting of de kleur op de muur in je nieuwe huis. Zo neem je ze op een positieve manier mee in het proces.

Het is ook heel normaal dat beide kinderen anders reageren. Dat was bij mij en mijn zusje ook zo. Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier. Geef het tijd en laat vooral weten dat alle emoties er mogen zijn. Die boodschap hielp mij in ieder geval heel erg.

Succes met het vertellen aan je kinderen. Liefs, Lisa