Moeite kinderen vertellen

Lieve Marie,
Wat ontzettend begrijpelijk dat je dit lastig vindt. Het is een groot en emotioneel gesprek, en het laat juist zien hoe betrokken je bent als ouder dat je hier zo zorgvuldig over nadenkt. Veel ouders voelen zich schuldig of bang om hun kinderen pijn te doen, maar eerlijkheid geeft kinderen juist houvast. Ze merken vaak al dat er iets speelt, en duidelijkheid kan rust brengen. Zelf merkte ik wel al een lange tijd dat er spanning was tussen mijn ouders en dat hoefde niet eens ruzie te zijn. Als ik vanuit mijzelf terugkijk had ik liever eerder in een rustig gesprek die duidelijkheid gehad voordat het escaleert & er uit emoties zo'n boodschap wordt gedeeld.

Misschien helpt het om het gesprek goed voor te bereiden samen met je (ex-)partner. Bedenk wat jullie wél al weten (zoals: dat jullie uit elkaar gaan, dat jullie allebei van de kinderen blijven houden) en vertel dat in eenvoudige woorden. Kinderen hoeven niet meteen alle praktische details te weten; ze hebben vooral behoefte aan zekerheid en liefde. Voor mij was het fijn om te weten dat ik altijd nummer 1 prioriteit was en bleef voor mijn ouders.

Je kunt bijvoorbeeld beginnen met iets als: “Papa en ik hebben besloten dat we niet meer samen blijven. Dat is moeilijk voor ons, maar we blijven allebei jullie ouders en we houden allebei evenveel van jullie.”
Probeer ruimte te geven voor hun emoties en vragen, zonder alles direct te willen oplossen. En onthoud: het hoeft niet in één keer perfect. Het eerste gesprek is vaak het begin van meerdere.

Als je merkt dat je angst of schuldgevoel je tegenhoudt, kan het helpen om er eerst over te praten met iemand die je vertrouwt, een vriendin, therapeut of iemand die dit eerder heeft meegemaakt. Je hoeft dit niet alleen te dragen.

Gaby

Hi Marie,

Een scheiding is niet niets en het is zeker lastig om te delen. Maar fijn dat je ons forum hebt gevonden. Zo kunnen we met je meedenken. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik elf jaar was. Ik merkte voordat ze het vertelden al wel dingen die anders gingen. Dit vond ik gek en wekte onrust op. Ik had zelf ook klasgenootjes met gescheiden ouders en wist wel dat dit dus ook een optie was. Veel kinderen voelen wel aan als er iets aan de hand is, maar kunnen niet altijd hun vinger erop plaatsen. Dit ervaarde ik ook zo. Toen mijn ouders het vertelden, was ik heel verdrietig , maar snapte ik ook ineens waarom het anders ging dan 'normaal'. Mijn ouders vertelden dat ze niet meer verliefd op elkaar waren en wilden voorkomen dat er ruzie kwam (vechtscheiding). Er kwam duidelijkheid en nu ik erop terugkijk, was dat voor mij alleen maar prettig. Daarbij hebben mijn ouders heel erg benadrukt dat er grotere kansen zouden zijn op ruzies als ze bij elkaar bleven en dat ze dat niet wilden. Ook hebben ze altijd mijn vragen beantwoord. En als ze het niet wisten, dan zeiden ze dat eerlijk maar wel met de kanttekening dat ze dat gingen uitzoeken en dat het wel goed kwam. Weet dat een scheiding delen met je kinderen niet egoïstisch is. Je deelt wat er aan de hand is, biedt duidelijkheid en voorkomt dat er dingen erger of groter worden dan nu. Kinderen hebben er niets aan als het niet goed gaat tussen papa en mama en er spanningen zijn in huis. Dan kun je soms beter de keuze maken om in twee huizen te gaan wonen.

Misschien helpt het om van te voren te bedenken wat je je kinderen graag wil vertellen, zodat je weet welke kant je op gaat in het gesprek. Wat ik ook fijn vond toen mijn ouders het vertelden, is dat het weekend was en we verder niets hoefden. Ze riepen mijn broertje en mij naar zaten op de bank, ze vertelden het en ik had daarna volledig de ruimte om het op mijn manier te verwerken. Ik hoefde niet naar school of iets anders te doen, waardoor ik de ruimte had om even terug te trekken en later mijn vragen te stellen.

Hopelijk heb je hier iets aan. Mocht je nog meer vragen hebben, stel ze dan gerust. Heel veel succes en sterkte de komende tijd!

Veel liefs,

Demi

Hoi Marie,

Wat goed dat je op zoek gaat naar tips om het gesprek aan te gaan met je kinderen. Ik deel graag mijn inzicht vanuit mijn kind-ervaring, wellicht heb je daar wat aan.

Ik was 8 toen mijn ouders gingen scheiden en het gesprek waarin mijn ouders dat vertelden kan ik me nog maar vaag herinneren. Ik begreep niet zo goed wat er aan de hand was, mijn broer en zus van 10 en 12 begrepen het wel. Mijn tip zou zijn om de boodschap duidelijk te brengen, uit te leggen wat het voor je kinderen betekent, hen vragen te laten stellen en ruimte te bieden aan de emoties van je kinderen. Kun je het gesprek samen met je partner voorbereiden en een moment inplannen in de agenda voor het gesprek? Misschien helpt dat om het gesprek daadwerkelijk aan te gaan.

Uit mijn eigen ervaring weet ik dat de emoties en vragen soms pas na dat gesprek komen. Ken je het ouder-kind contract van Villa Pinedo? Je zou deze kunnen gebruiken om op een later moment nog eens het gesprek aan te gaan met je kinderen over de scheiding en wat dat voor hen betekent.

Toen mijn ouders gingen scheiden, wilde ik absoluut niet dat ze dat zouden doen. De meeste kinderen hopen dat hun ouders nooit uit elkaar gaan. Toen ik ouder werd, zag ik wel in dat het voor mijn ouders veel beter was om uit elkaar te gaan. Ik weet nu dat mijn ouders anders heel ongelukkig waren geweest en geen stabiele en gezonde basis konden zijn voor mijn broer, zus en mij. Hun scheiding was uiteindelijk ook de beste keuze voor ons als kinderen en nu weet ik dat het goed is zo.

Hopelijk heb je hier iets aan!

Liefs, Martha