Na 6 jaar co-ouderschap (dochter is inmiddels 17) wil ik niet meer met tassen heen en weer. Dat doen wij nl. nog als ouders. Ik wil mijn dochter daar graag in mee laten denken. Wat is dan een mogelijk goede/fijne aanpak voor haar?

Ik ben de partner van een vader met twee dochters, 9 en 6. We zijn al een aantal jaar samen en ik heb een goede band met de meiden. We wonen praktisch samen. De moeder van de kinderen wil mij zo veel mogelijk uit beeld houden. Er is bijvoorbeeld gevraagd of ik voor langere tijd volledig uit beeld kan verdwijnen richting de kinderen, wanneer zij ook aanwezig is dus bij voorstellingen, of zwemdiploma’s. Ook wordt bezwaar gemaakt tegen mijn aanwezigheid bij wisselmomenten, daar ben ik het afgelopen jaar 4 keer bij aanwezig geweest omdat het op de route lag, vaker niet. Hier zet ze ook druk achter. Zo is aangegeven dat als wij niet meewerken aan bepaalde verzoeken, er geen medewerking komt op andere onderwerpen, zoals vakanties met de kinderen. Wat mij vooral zorgen baart, is de positie van de kinderen. Een voorbeeld: de meiden kregen nieuwe cavia’s en waren daar heel trots op. Die wilden ze graag aan mama laten zien. Omdat ik thuis was en ze mij dus niet wil zien, stelden wij voor om te facetimen. De reactie van de kinderen was: “Mama wil dat niet.” Ook worden de kinderen niet bij de voordeur afgezet, maar verderop, omdat hun moeder mij niet wil tegenkomen. Mijn vragen zijn: 1. Hoe voorkom je dat kinderen in een loyaliteitsconflict terechtkomen als één ouder moeite heeft met de nieuwe partner van de andere ouder? 2. Hoe kunnen mijn partner en ik de meiden hier zo goed mogelijk in begeleiden, zonder hen mee te nemen in de spanningen tussen volwassenen?

4 jaar geleden ben ik gescheiden, dit was erg plotseling gegaan voor de kinderen. Wij hebben afgesproken dat de kinderen (8 en 4 jaar) 1 keer in de 2 weken bij mij komen, dit ging een tijd goed. Ineens veranderde mijn zoon van gedrag en wilde hij niks meer met mij te maken hebben. Hij liegt tegen zijn moeder en mij. Ik heb een ruzie gehad met mijn zoontje, ook vanwege zijn gedrag. Dit hebben we een paar keer uitgesproken samen. Maar sindsdien wil hij mij helemaal niet meer zien of spreken. Zijn stiefvader noemt hij nu papa. Ik ben blij voor hem dat hij een prettige stiefvader heeft, maar het doet mij ook zeer. Ik heb aangeboden om met zijn allen in gesprek te gaan, of dat mijn zoon wat ondersteuning kan krijgen van buitenaf. Want ik denk dat hij het moeilijk heeft. Alleen hier word niks mee gedaan. Ik weet niet of ik actief contact moet blijven zoeken, of dat als ik niks doe mijn kinderen kwijt raak. Hoe was dit voor jullie en hebben jullie minder contact gehad met een ouder? En wat verwachten jullie dan van de ouder?'' Bedankt.

Hai, Hierbij mijn vraag als ouder. Binnenkort hebben mijn ex-partner en ik een gesprek met onze twee dochters (12jr en 16jr). Dit gesprek gaat over waar hun behoefte hebben om straks te wonen. Dit was op advies van mijn advocaat. Ik als mama moet het ouderlijk huis uit en ben opzoek naar een huurwoning in de buurt. Laatst sprak ik met onze dochters en hoorde ik dat hun vader behoorlijk op hun aan het inspelen is. Hun vader wil co-ouderschap en ik zie dat niet met hem zitten omdat hij niet met mij wil praten en daardoor de kinderen als boodschapper gebruiken. Ik hoor van de kinderen dat hun papa wil dat ze om de week bij hem zijn. Omdat ze hier hun grote en mooie kamers hebben en dat ze als ze bij mij straks wonen ze langer moeten fietsen naar school. Dit vind ik erg vervelend. Want de keuze moet bij de kinderen liggen in wat ze willen. Hoe kan ik straks het gesprek het beste aangaan met onze kinderen. En zorgen dat de meisjes hun eigen mening hebben en niet beïnvloed zijn. Groetjes Laura

Hallo, ik ben vader van een meisje van 12 en een zoon van bijna 14. Ze wonen op meer dan 200km afstand van mij, en ik zie ze bijna niet. Wat hielp toen het contact met je vader veel minder was?

Hallo, Ik ben benieuwd of er mensen in de groep zijn die als kind ervaring hebben (gehad) in een situatie van dwingende controle. Ik heb een zoontje van 8 dat klem zit. Er speelt dwingende controle vanuit de andere ouder. Hij krijgt veel negatieve verhalen over mij te horen, begint toenemend boos op mij te worden en idealiseert de andere ouder. De andere ouder doet fatalistische uitspraken zoals dat hij niet meer wil leven en probeert de omgang uit te breiden via jeugdzorg en de rechtbank. Tegelijk ben ik door de buurvrouw van de andere ouder benadert met zorgen. Zij geeft aan dat er veel geschreeuwd wordt tegen mijn zoontje. Naast het traject dat ik natuurlijk loop voor zijn veiligheid, is mijn vraag aan jullie vooral, is er iemand die dit als kind heeft meegemaakt? Hoe ervaar je dit als kind en wat zou jou geholpen hebben als je ouder dat gedaan zou hebben. Of als hulpverleners dat herkend zouden hebben. En dan vooral in de situatie waarin je je dus als kind, door alles wat er gebeurt en de manipulatie, die ouder juist gaat beschermen en probeert te verdedigen? Ik realiseer me dat dit een zware vraag is, maar zou heel graag in contact komen met mensen die dit zelf ervaren hebben om mijn zoon te kunnen helpen

Mijn zoon heeft denk ik een loyaliteitsprobleem. Er is iets voorgevallen bij ons thuis en sindsdien wilt hij niet meer bij ons thuis zijn, niet als mijn vriendin er is. Ze hebben elkaar na het voorval al een aantal keer gezien en dat ging prima (zonder spanningen), ze hebben toen ook gelachen samen. Nu wil hij nog steeds niet bij ons thuis komen, ook in de zomervakantie niet. Ik heb de kinderen drie weken bij mij waarvan ik één week met ze weg ben, dan blijven er nog twee weken over. Mijn vriendin gaat niet elke dag weg als de kinderen in de vakantie bij mij zijn, ik kan ook niet elke dag met de kinderen weggaan. Hij wilt dus ook niet bij ons thuis slapen als mijn vriendin er is. Enig idee hoe dit zo snel mogelijk op te lossen, ik ben radeloos inmiddels. Ik heb al meerdere keren aangeven dat ze beiden meer dan welkom zijn bij ons. Mijn dochter heeft hier geen last van gelukkig, die wilt wel gewoon bij ons zijn en heeft het altijd naar haar zin. Mijn zoon is 15 jaar, mijn dochter 11 jaar.

Hoi iedereen, Mijn partner en ik staan op het punt uit elkaar te gaan na 6 jaar. Wij hebben samen 2 zoontjes (1 jaar en 3 jaar) en bezitten ook samen een huis waarin we nu nog allemaal samenwonen. Ik las al over birdnesting als tijdelijke mogelijke oplossing. Ikzelf heb nog een appartement dat ik momenteel verhuur dus hier kan ik altijd 50% van de tijd terecht: Ik vroeg mij nu af, zijn er hier nog mensen die ervaring hebben met birdnesting? Onze kinderen zijn nog zeer jong dus uiteraard is dit allemaal zeer pijnlijk maar de nood aan ruimte los van elkaar wordt alsmaar groter. Deze periode van birdnesting zouden wij maar voor een paar maanden doen; en van daaruit weer verder zien… Iemand ervaring met deze speciale woonsituatie? Groetjes!

Hi. Mijn ex is bij mij weg gegaan toen ik 7 maanden in verwachting was van de 2e. Hij had mij verlaten voor een ander en heeft daar 4,5 jaar lang een relatie mee gehad en ook samen gewoond. De kinderen hebben haar ook 4 jaar lang gekend. Mijn kinderen zijn nu 5 en 7. Die relatie is uit gegaan en zij is sinds afgelopen december daar uit huis. Ze zien haar nog wel af en toe en spreken dan nog af met z'n 4en. Nu heeft mijn ex alweer een (volgens hem serieuze) relatie. Hij date daar nu ongeveer 2 maanden mee en wil de kinderen er al bij betrekken. Dit wil hij bij een speeltuin doen waar haar jongste de verjaardag viert en ze vriendschappelijk met elkaar zouden omgaan zodat iedereen aan elkaar kan wennen en er nog meer mensen bij zijn (ook andere kinderen die de kinderen al wel kennen). Het lijkt mij allemaal wat snel en ook verwarrend voor de kinderen omdat ze van het weekend nog ergens eten waren met z'n 4en (met ex vriendin). Voor een duidelijker beeld: ik ben sinds de scheiding altijd alleen geweest en ze zijn 5 dagen in de week bij mij. Hebben andere hier ervaring mee?

Beste, Mijn ex en ik zijn gescheiden en hebben prima contact. De jongens (10 en 12) wonen de ene week bij mij en de andere week bij hun vader. Ze gaan zelf uit school naar het andere huis en dan brengen wij ‘s avonds de spullen naar de ander. Wij komen bij elkaar binnen kletsen wat, een kus en dan vertrekken wij weer. Mijn zoon geeft aan dat hij de wisseldag lastig vindt. Hij geeft aan dat hij het dan leuk heeft gehad bij de een en eigenlijk niet weg wil en ook weet dat hij het leuk bij de ander gaat hebben. Het blijft voor hem lastig. Wat kunnen wij doen om het makkelijker te maken?