Wat is het beste moment om de kinderen te vertellen dat we gaan scheiden? Er zijn niet veel spanningen. 1 van ons blijft in het huis wonen en de ander koopt een ander huis. Dit kan echter nog maanden duren en twijfelen omdat we ze niet in onzekerheid willen laten.

Sinds 3 jaar ben ik samen met een gescheiden man met 3 kinderen. Lange tijd hebben we geprobeerd in dezelfde woonplaats te blijven wonen voor de kinderen. Echter, het gedrag van de ex-partner heeft dit onmogelijk gemaakt en waren wij genoodzaakt een aantal dorpen verderop te gaan wonen. De oudste van de kinderen is bijna altijd boos en verdrietig als ze bij ons is. Onder andere omdat ze hier geen vrienden heeft. Ze wil ook niet op zoek naar vrienden en ligt het liefst de hele dag in bed te bellen met haar moeder. Die geeft aan dat ze op 12-jarige leeftijd zelf mag kiezen waar ze woont. Ook komen er regelmatig berichten over wat de oudste allemaal mist in haar oude dorp qua activiteiten. Iedere keer is het een worsteling wat ook een negatieve weerslag heeft op de algemene sfeer. Moet ik haar aanhoren, focussen op andere kinderen, gedrag negeren of me als bonusmoeder helemaal nergens mee bemoeien?

Hoi. Na een ingewikkelde, langdurige scheiding woon ik sinds 4 maanden in een ander huis: met twee kinderen van 9 en 11 jaar op basis van 50-50 regeling. Kinderen moeten m.i. nog wennen aan álles: de jongste slaapt in de nacht van de wisseldag slechter, oudste moet wennen aan de andere slaapkamer e.d.. Bij vader kwam er na 1 maand na mijn vertrek al een vriendin 24/7 inwonen; kennismaking met de kinderen ging in 1x via video, erna woonde ze erbij in. Ze wordt niet benoemd als de nieuwe vriendin/stiefmoeder; want dat blijft vaag maar ze is wel overal bij. Kinderen zeggen het raar te vinden dat vader ervoor kiest dat zij erbij in woont maar zijn blij dat hun papa vrolijker is. Bovendien gaan ze met zijn vieren samen uit, pretparken etc, ze krijgen nieuwe leuke cadeaus en spulletjes etc. En voor zover ik weet is zij aardig naar de kinderen. Dat vind ik fijn voor ze. Wel merk ik dat mijn jongste zoon elke keer wanneer hij weer bij mij thuis komt, zijn mimiek en de klank van zijn stem... echt anders is dan anders, op een manier die voor mij vreemd/bevreemdend aan voelt. Dat is dan eventjes zo en dan wordt hij weer 'de zoon zoals ik hem ken'. Wat kan dit betekenen? Oudste zoon heeft dit niet, maar deze is ook expressiever, vraagt, praat en begrijpt meer. Ik vraag en luister bij beiden en al het gevoel mag er bij mij volgens mij zijn... De jongste vertelt echter weinig. Wat betekent die bijzondere mimiek en hoe help ik hun met al die veranderingen?

Ik ben ruim 2 jaar geleden gescheiden van mijn ex-man, wij hebben een zoontje die zaterdag 4 wordt. Hij is net zoals mij neurodivers en hij is hoogbegaafd. Vanaf zijn geboorte was het contact met papa en erg moeilijk, papa weet namelijk niet zo goed hoe hij met hem om moet gaan. Nu gaat het de laatste tijd niet zo goed met zijn vader, hij heeft enorm veel mentale klachten en ons zoontje neemt al deze negativiteit weer mee hier heen. Hij wil nooit naar papa toe, en dat laat hij zijn vader duidelijk merken. Hij schreeuwt letterlijk tegen hem dat hij weg moet gaan en nooit mee mee wil. En ik probeer dit een beetje goed te praten door te zeggen dat het bij papa ook leuk en fijn is. Maar ik begin steeds meer mijn twijfels te krijgen of dit wel zo is. Zodra mijn zoontje na een week weer bij mij komt is hij enorm onzeker. Vraagt mij wel 10 keer per dag of ik nog wel van hem hou. Hij heeft steeds vaker aan dat hij het wisselen tussen papa en mama verwarrend vind, en het liefste hier blijft. ik spreek geen woord negatief over zijn vader omdat dit natuurlijk niet eerlijk is. Maar ik merk aan alles dat de kleine man hier aan onderdoor gaat en zijn hoofd vol zit. Wat is jullie advies moet ik de regeling zo laten of is het slim om te zorgen dat de regeling bijvoorbeeld veranderd naar 4 dagen in de 2 weken bij papa. Ipv om de week, hij start bijna op de basisschool en ik wil dat het goed met hem gaat. Ik maak mij enorm zorgen om zijn mentale gesteldheid.

Wij zijn inmiddels ruim een jaar gescheiden en we hebben voor onze meiden (5 en 8 jaar) een regeling waarbij ze elke week 1 nacht en om de week een weekend (9-5 nachten) bij hun vader zijn. Met name onder oudste mist mij ontzettend als ze bij hun vader is, dit wordt eigenlijk alleen maar erger. We hebben het aantal nachten al teruggeschroefd (11-3 nu) in de hoop om wat rust te creëren maar dit lijkt niet te helpen. Ze is nu 's avonds volledig overstuur bij haar vader dat ze naar mij wil. We zitten een beetje meer onze handen in het haar. Ik wil dat ze wel een relatie met haar vader heeft, maar ik wil haar ook niet onder druk zetten. We doen alles volgens het boekje, we tonen begrip, we praten positief over de andere ouder. Ze kan zelf ook moeilijk onder woorden brengen wat het nou is. Alleen heel stellig dat ze er niet heen wil. Komt dit anderen bekend voor en wat voor stappen hebben jullie genomen?

Sinds januari dit jaar zijn mijn ex en ik uit elkaar. We wonen en leven nog steeds veel samen met onze dochters (4,5 en 2) in ons huis samen. We gaan samen ook heel goed, maken geen ruzie en gaan ook rustig uit elkaar. Hebben beide de dames ook echt op nummer een staan. Nu wil ik vanwege de huizenmarkt een tussenstop gaan maken bij mijn ouders. Mijn ex blijft in de huidige woning en kan deze ook behouden, heel fijn voor onze meiden. Hoe kunnen we onze dochter van 4 het beste vertellen dat papa en mama apart van elkaar gaan wonen zonder dat dit te veel vragen oproept bij haar en we rekening kunnen houden met haar emoties? En hoe leggen we dit uit aan haar zonder er teveel druk op te leggen en dat we dus ook naar opa en oma gaan. Wij hebben nu ook 'te lang' gewacht want ze heeft van een klasgenootje gehoord dat papa en mama uit elkaar gaan. Ze legde hier zelf totaal geen emotie op en bleef rustig toen ze het vertelde, had volgens mij ook niet echt het idee wat het betekende maar willen dus nu wel hierop doorpakken. We weten even niet hoe we dit het beste kunnen aanpakken.

Sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden en sinds een klein jaar heb ik een nieuwe relatie. Met mijn ex doe ik aan birdnesting (50/50) in mijn huis, maar sinds kort heeft hij een eigen woning waar de kinderen op den duur ook soms gaan verblijven. Mijn dochter (13) heeft moeite met de scheiding en erg veel moeite met het feit dat ik (zo snel) een nieuwe relatie heb gekregen. Ze is bang om geen plek te krijgen in mijn 'nieuwe leven'zoals zij dat noemt, onzeker en jaloers en boos omdat haar hele leven door onze scheiding is veranderd. Ik biedt ruimte aan al haar emoties, het mag er allemaal zijn en ik wil geduld hebben. Een onmoeting met mn vriend wil ik niet forceren als mn dochter daar nog niet klaar voor is. Ik stel haar gerust door aan te geven dat hij geen vaderrol zal nemen, en we niet willen samen wonen. Maar over twee maanden hebben we een familieweekend en eigenlijk wil ik dat mijn vriend daar (gedeeltelijk) ook bij kan zijn. Ik zou willen dat de woede van mn dochter wat bekoeld, dat zij er minder verdriet van heeft, en dat de situatie normaliseert, zodat mn vriend me eens thuis kan bezoeken op den duur. Zij hoeft niets met hem, maar af en toe elkaars nabijheid kunnen tolereren; is dat iets wat ik van haar kan vragen?

Hoe was het voor jullie dat jullie ouders belangrijke dagen niet meer samen konden vieren? Wat hielp jullie het contact tussen jullie ouders als fijn te ervaren?

Hallo, Ik ben bijna 2 jaar gescheiden. Ik en mijn ex zijn goed uit elkaar gegaan en hebben nog goed contact. Eten nog 1x per week samen met de kids en proberen dingen nog zo goed mogelijk te doen voor de kids. Het ging heel goed met de kids maar sinds een maand heeft de jongste (8 jaar, jongen) het er moeilijk mee. “We zijn niet compleet”, bij leuke dingen mis ik papa. Ik zie papa niet vaak genoeg (9 dagen bij mij en 5 dagen bij papa) enz. Hij voelt zich anders dan anderen want hun ouders zijn niet gescheiden. Ik weet niet hoe ik moet reageren, wat ik kan zeggen. Mijn ouders zijn nooit gescheiden dus ik kan er niet over mee praten. Ik vind het zo lastig om hem te zien worstelen. Wat wilde jullie graag horen op zulke momenten? Waar hadden jullie behoefte aan?? Kijk, ik weet dat hij het liefste wil dat zijn papa en mama weer bij elkaar komen. Dat gaat niet. Ik heb een nieuwe partner (de kids zijn gek met hem). Ik wil hem zo goed mogelijk helpen met deze gevoelens maar ik weet even niet hoe. Alvast dank!

Ik ben gescheiden en heb sinds kort een nieuwe relatie. De kinderen (4 en 6 jaar) weten hiervan en zien hem graag. Ze willen hier ook over vertellen aan hun vader, maar die geeft aan niks over mijn nieuwe partner te willen horen. Nu vraag ik me af; hoe is het voor een kind om bij de ene ouder niet alles te mogen vertellen? Kan dit kwaad?