Mijn zoon (8) geeft al een jaar aan het niet meer fijn te hebben bij papa. We zijn al een aantal jaar uit elkaar. De laatste tijd wordt dit steeds erger. Eerst gaf hij het alleen aan, maar ging hij wel en leek hij het ook leuk gehad te hebben als hij daar was geweest. Sinds een paar maanden wilt hij absoluut niet meer en is elk overdrachts moment een gevecht. Dagen van te voren begint hij al met aangeven dat hij niet wilt gaan, is verdrietig en boos. Ik probeer dit écht te stimuleren om hem toch met een goed gevoel te laten gaan en met hem het gesprek over aan te gaan waarom hij niet wilt. Hij geeft aan dat hij het niet fijn heeft daar en het te lang vindt (1 x in de 14 dagen van vrijdag tot zondag) Ik weet inmiddels niet meer wat ik moet doen, hij begint nu ook lichamelijke klachten te krijgen (of deze samen hangen weet ik natuurlijk niet 100%zeker) maar school geeft ook aan dit te merken aan hem. Wat kan/moet ik doen? Het liefste heb ik natuurlijk een kindje wat net zo graag bij papa is als bij mama.

Sinds 2018 zijn wij gescheiden. Omdat onze dochter toen 4 jaar oud was, hebben wij voor Co-ouderschap gekozen. Inmiddels is haar vader verhuisd. Tijdens de basisschooltijd heeft haar vader haar altijd naar haar basisschool gebracht in haar oude woonplaats. Zo’n 45 KM verderop. Dit schooljaar start onze dochter voor het eerst op de middelbare school. Haar vader vindt het prima als ze met de trein (2 treintrajecten, dus met overstap) naar school gaat. Ik vind dit te heftig voor een meisje van 12 wat net op een nieuwe school start, om 5 uur per week in het OV te zitten. Maar haar vader heeft gezegd dat hij haar niet meer kan brengen vanwege een nieuwe baan. Dus toen ik aangaf dat het vervoerprobleem zijn nieuwe baan niet door haar opgelost hoeft te worden, zei hij waar onze dochter bij was: ‘Jij drijft ons uit elkaar. En dit zorgde voor een loyaliteitsconflict bij onze dochter. Zij is boos op mij omdat ik voor het eerst sinds de scheiding een advocaat heb ingeschakeld omdat we er echt niet uitkomen en zij zich echt wel groot genoeg voelt. Maar ze weet niet waar ze het over heeft en zal om 6.45u moeten vertrekken om optijd op school aan te komen, 5 uur in het OV per week. Dan huiswerk en ontspannen, wat in mijn ogen niet vol te houden is. Maar uitleggen wat mijn overwegingen zijn, geven indirect weer negatieve berichten over haar vader en dat wil ik niet. Vraag: Hoe kan ik aan mijn dochter uitleggen wat mijn overwegingen zijn, zonder negatief over vader te praten?

Sinds 4 jaar ben ik gescheiden van de vader van onze dochters (6 en 9 jaar oud). We hebben 50/50 co-ouderschap, wonen in hetzelfde dorp en komen goed overeen als ouders. Sinds 2 jaar heb ik een relatie met een man die ook vader is van 2 zonen (2,5 jaar en 10 jaar oud). Hij heeft geen ouderschapsplannen met de moeders van zijn kinderen. De kinderen zien is steeds in onderling overleg. De jongste zoon zien we wekelijks met overnachting, zijn moeder heeft onze relatie aanvaard en we komen goed overeen. Betreft zijn oudste zoon zit ik in de knel. Ik heb hem 1x mogen zien toen we een jaar samen waren, zijn moeder heeft moeite met acceptatie van de nieuwe situatie. Sindsdien gaat mijn vriend steeds alleen met zijn oudste zoon op stap. Deze mag niet bij ons thuis komen of komen logeren van zijn moeder. Ze weigert pertinent contact tussen mij en zijn oudste zoon. Mijn vriend heeft het hier erg moeilijk mee, ik ook. Met moeder is niet te praten zonder ze gaat gillen. Als hij praat met zijn zoon geeft hij alleen maar aan dat hij mama niet alleen wil laten omdat ze dan erg verdrietig is. Zijn loyaliteit is verscheurd, duidelijk merkbaar. Herkent iemand deze situatie en heeft iemand tips?

Mijn dochter is vier jaar en haar vader en ik hebben na een langdurig en conflictvol scheidingstraject een uitgebreid ouderschapsplan. Ik probeer mij daar consequent aan te houden om haar zoveel mogelijk duidelijkheid en rust te geven. Ik merk de laatste tijd dat haar vader haar steeds vaker betrekt bij praktische beslissingen tussen ons. Bijvoorbeeld door mij te zeggen dat onze dochter zelf heeft aangegeven hoe zij wil dat wij een bepaalde overdracht of activiteit regelen. Wanneer ik vervolgens vasthoud aan onze gemaakte afspraken, wordt dit soms richting mij gebracht als iets wat niet in haar belang zou zijn. Mijn zorg is niet zozeer deze ene afspraak, maar wat dit op langere termijn met haar kan doen. Ik wil heel graag dat zij mag zeggen wat ze voelt en wil, maar ik wil voorkomen dat zij het gevoel krijgt dat zij moet kiezen, verantwoordelijk is voor onze afspraken of dat één ouder teleurgesteld raakt door wat zij zegt. Hoe kan ik hier als ouder het beste mee omgaan? Hoe maak ik voor een kind van vier duidelijk dat zij alles mag voelen en zeggen, maar dat papa en mama de volwassen beslissingen nemen? En hoe reageer ik richting de andere ouder zonder haar verder in die discussie te betrekken?

Beste, Ik ben sinds 2 jaar gescheiden van de vader van mijn kinderen. Nu hebben wij een ouderschapsplan en convenant waarin een omgangsregeling is afgesproken. Onze zoon wordt bijna 18 jaar en is vrij om te gaan waar hij wil. Hij is nu al ruim een halfjaar niet bij zijn vader geweest. Echter onze dochter (over 2 weken 12) is al die tijd op woensdagavond naar vader gegaan tot en met donderdagavond en om het weekend. Al 2 jaar lang wil zij niet gaan, maar heb ik haar al die tijd toch gedwongen zich aan de gemaakte afspraken te houden. Tot vorige week. Ze kán niet meer. Huilt alleen nog maar en zit totaal niet lekker in haar vel. Ze blijft maar aangeven dat ze écht niet wil gaan. Nu is ze inmiddels dus al ruim 2 weken hier en is aankomend weekend eigenlijk vaders weekend. Ze blijft huilen en zeggen dat ze écht niet wil. In hoeverre kán ik haar nog dwingen te gaan?

Mijn ex-vrouw en ik zijn sinds een jaar uit elkaar. Het initiatief kwam van mijn kant. Sindsdien heb ik een flat in dezelfde woonplaats gevonden. Mijn zoon van 12 is nu 2 dagen in de week bij mij. Mijn dochter van 15 neemt het mij kennelijk nog steeds zodanig kwalijk, dat ze nooit bij mij slaapt. En het ook niet op kan brengen om eens in de 3 weken bij me te komen eten. Ik zie haar dus maar zeer sporadisch. Wat werkt op die leeftijd? Moet ik juist veel contact zoeken, blijven uitreiken? Of moet ik haar ruimte geven om me te missen, zodat zij het initiatief kan nemen? Moet ik toch eens laten weten dat het me kwetst en ergens ook wel irritant is dat ze zich zó weinig gelegen laat liggen aan het ouderplan, bijvoorbeeld? Wat is wijsheid, ik mis mijn dochter...

Mijn zoon heeft na de vakantie soort van verlatingsangst/issues om weer terug naar zijn moeder (familie) terug te gaan, hij geeft aan dat hij bang is om alleen gelaten te worden, hoe kan ik hier het beste mee om gaan?

Mijn dochter van 9 heeft vanaf het begin (2 jaar was ze toen) al moeite met om het weekend naar vader gaan. Vanaf 6 jaar kreeg ze fysieke en mentale klachten, vanaf 8 jaar ggz betrokken. Advies: systeemtherapie. Parallel daaraan een aangepaste omgang met opbouw onder begeleiding van mediator. Dochter heeft opgebouwd naar 2 dagen en 1 nacht stabiel. Vader heeft nu zijn toestemming ingetrokken dus geen ggz meer. Wil ook geen mediator en eist oude omgang op. Dochter weigert nu. Geeft aan wel de twee dagen te willen. Vader houdt vast aan vr-ma. Dochter heeft enorme spanning. Hoe kan ik haar ondersteunen en wat kan ik het beste doen? Al meerdere keren voorgesteld op welke manier dan ook in gesprek te gaan om de opbouwregeling op te pakken en rustig aan uit te breiden. Dit is ook mijn doel! Vader weigert. Nu zit dochter elk weekend in de stress omdat ze wel wil, dat aangeeft aan vader maar niet gaat omdat ze de geëiste vr-ma niet ziet zitten. Help!

Hoi Ik ben 4 jaar geleden op een goede manier uit elkaar gegaan met de moeder van mijn kinderen (13-13 en 10 jaar) Na onze scheiding heb ik een huis kunnen kopen in hetzelfde dorp als waar we woonden en heeft mijn ex iets kunnen huren in een dorpje vlakbij ons. Dit was weliswaar illegaal en niet ideaal om te wonen met de meiden maar wel in de buurt. De meiden hebben alles (voetbal/School etc) bij mij in de buurt Een jaar of 2 geleden heeft mijn ex een hele leuke jongen ontmoet die heel goed is voor mijn kids, hij woont alleen op 50 min rijden vanuit ons. Ze is hier bij ingetrokken. Dit is weliswaar besproken toendertijd en ik begreep de beweegredenen. Nu merk ik steeds meer dat met name de tweeling dit moeilijk vind. De huidige situatie is nu al dat ze iets meer bij mij zitten dan bij hun moeder. Wat ik nu heel moeilijk vind is dat ik klem zit in het feit dat ik het moeilijk vind voor mijn ex. Ze hoort alleen maar dat het niet leuk is daar omdat ze daar niks hebben en ze doet onwijs haar best het allemaal zo goed mogelijk te doen en andere kant zie ik dochters die niet goed in hun vel zitten omdat al hun vriendinnen hier zitten en ze die missen. Wat er ook nog bij komt kijken is dat ik het pittig vind om alle ballen als alleenstaande vader in de lucht te houden. De meiden, fulltime werken, huishouden en alle sociale verplichtingen. Als ik zeg kom maar extra, zorgt dat voor verantwoording maar wil de meiden niet de dupe laten zijn door onze scheiding. Help??

Mijn dochter, Malina, sluit zich erg af van mij. Ik woon sinds 3 jaar met haar. Haar moeder woont in Brussel. Ik kan Malina moeilijk bereiken. Ze is boos maar ook heel onzeker. Ik zou graag zien dat ze met lotgenoten in contact komt. Misschien leert dat haar te praten over loyaliteits vragen maar ook haar boosheid en verdriet. Maar als ik Villa Pinedo aan haar introduceer zal ze hier waarschijnlijk niks mee doen omdat het van mij komt. Hoe kan ik dit anders aanpakken? Groet, Theo.