Mijn ex-partner en ik zijn nu ruim een half jaar geleden uit elkaar gegaan. Hij is verliefd geworden op een andere vrouw. Hij is serieus met haar en wilde haar voorstellen aan onze zoon van bijna 5 jaar. Hoewel het voor mij pijnlijk is en ik er veel verdriet van heb, weet ik als kind van gescheiden ouders waar veel ruzie was, dat dat niet bevordelijk is voor je als kind. Daarom heb ik de situatie geaccepteerd en denk ik dat we goed met elkaar omgaan omwille van onze zoon. Ik had met mijn ex-partner afgesproken dat ik zijn nieuwe vriendin eerst wilde ontmoeten en hoewel hij zei daar gehoor aan te willen geven heeft hij zich niet aan de afspraak gehouden. Zijn uitleg: het was spontaan, een casual ontmoeting, het had elke vriend/vriendin kunnen zijn en het heeft weinig indruk op onze zoon gemaakt. Dit is nu een week geleden. Nu kwam mijn ex-partner met het voorstel dat hij met onze zoon op vakantie wil en ook met zijn nieuwe vriendin. Over ongeveer een maand. Ik vind dit veel te snel gaan. Ik vind dat ze eerst rustig vaker tijd door moeten brengen met elkaar, dan misschien een keer blijven slapen voordat ze een week op vakantie gaan. Mijn ex-partner is ook nog niet eerder alleen met onze zoon op vakantie gegaan. Terwijl ik denk dat het hele waardevolle quality time kan zijn. Wat denken jullie van deze situatie en welk advies zouden jullie geven?

Hai Ik ben moeder van een dochter van bijna 13. Zij woont sinds de scheiding bij mij en sinds bijna twee jaar wonen we in een huis met mijn vriend en zijn zoon. Mijn dochter en mijn vriend hebben vaak een beetje ruzie. Zij vindt dat hij te snel boos op haar wordt en daar heeft ze last van. Ze heeft aangegeven dat als ze nu mocht kiezen ze liever bij haar vader zou wonen, en dat doet mij heel veel pijn. Binnenkort gaan we met zijn drietjes op vakantie en ik ben heel erg bang dat dat helemaal niet gezellig wordt. Wat kan ik doen om de sfeer te verbeteren zonder te kiezen tussen mijn vriend en mijn dochter?

Hallo allemaal, Sinds afgelopen november woont mijn dochter van net zes jaar in twee huizen. 50 procent bij de ene ouder en 50 procent bij de andere ouder. De communicatie tussen haar moeder en mij is op dit moment helaas niet goed. Mijn dochter geeft aan buikpijn te hebben bij de ene ouder als zij daar is en andersom bij de andere ouder ook. Plus dat zij moet wennen aan de nieuwe woning en situatie. Nu komt de zomervakantie eraan. Dit jaar en evt de komende jaren ben ik van mening dat we als ouders ons aan onze dochter moeten aanpassen. Wat kan zij op dat moment dragen naast alle veranderingen die er al zijn. Daarom vind ik de zomervakantie van dit jaar dat onze dochter niet meer dan vijf nachten van haar beide ouders gescheiden moet zijn. De andere ouder denkt hier anders over. Deze wil op vakantie kunnen en vind vijf dagen te kort. Nu ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Alvast bedankt en fijn dat ik hier mijn vragen aan jullie kan stellen. Groetjes Adri

Na 6 jaar co-ouderschap (dochter is inmiddels 17) wil ik niet meer met tassen heen en weer. Dat doen wij nl. nog als ouders. Ik wil mijn dochter daar graag in mee laten denken. Wat is dan een mogelijk goede/fijne aanpak voor haar?

Ik ben de partner van een vader met twee dochters, 9 en 6. We zijn al een aantal jaar samen en ik heb een goede band met de meiden. We wonen praktisch samen. De moeder van de kinderen wil mij zo veel mogelijk uit beeld houden. Er is bijvoorbeeld gevraagd of ik voor langere tijd volledig uit beeld kan verdwijnen richting de kinderen, wanneer zij ook aanwezig is dus bij voorstellingen, of zwemdiploma’s. Ook wordt bezwaar gemaakt tegen mijn aanwezigheid bij wisselmomenten, daar ben ik het afgelopen jaar 4 keer bij aanwezig geweest omdat het op de route lag, vaker niet. Hier zet ze ook druk achter. Zo is aangegeven dat als wij niet meewerken aan bepaalde verzoeken, er geen medewerking komt op andere onderwerpen, zoals vakanties met de kinderen. Wat mij vooral zorgen baart, is de positie van de kinderen. Een voorbeeld: de meiden kregen nieuwe cavia’s en waren daar heel trots op. Die wilden ze graag aan mama laten zien. Omdat ik thuis was en ze mij dus niet wil zien, stelden wij voor om te facetimen. De reactie van de kinderen was: “Mama wil dat niet.” Ook worden de kinderen niet bij de voordeur afgezet, maar verderop, omdat hun moeder mij niet wil tegenkomen. Mijn vragen zijn: 1. Hoe voorkom je dat kinderen in een loyaliteitsconflict terechtkomen als één ouder moeite heeft met de nieuwe partner van de andere ouder? 2. Hoe kunnen mijn partner en ik de meiden hier zo goed mogelijk in begeleiden, zonder hen mee te nemen in de spanningen tussen volwassenen?

4 jaar geleden ben ik gescheiden, dit was erg plotseling gegaan voor de kinderen. Wij hebben afgesproken dat de kinderen (8 en 4 jaar) 1 keer in de 2 weken bij mij komen, dit ging een tijd goed. Ineens veranderde mijn zoon van gedrag en wilde hij niks meer met mij te maken hebben. Hij liegt tegen zijn moeder en mij. Ik heb een ruzie gehad met mijn zoontje, ook vanwege zijn gedrag. Dit hebben we een paar keer uitgesproken samen. Maar sindsdien wil hij mij helemaal niet meer zien of spreken. Zijn stiefvader noemt hij nu papa. Ik ben blij voor hem dat hij een prettige stiefvader heeft, maar het doet mij ook zeer. Ik heb aangeboden om met zijn allen in gesprek te gaan, of dat mijn zoon wat ondersteuning kan krijgen van buitenaf. Want ik denk dat hij het moeilijk heeft. Alleen hier word niks mee gedaan. Ik weet niet of ik actief contact moet blijven zoeken, of dat als ik niks doe mijn kinderen kwijt raak. Hoe was dit voor jullie en hebben jullie minder contact gehad met een ouder? En wat verwachten jullie dan van de ouder?'' Bedankt.

Hai, Hierbij mijn vraag als ouder. Binnenkort hebben mijn ex-partner en ik een gesprek met onze twee dochters (12jr en 16jr). Dit gesprek gaat over waar hun behoefte hebben om straks te wonen. Dit was op advies van mijn advocaat. Ik als mama moet het ouderlijk huis uit en ben opzoek naar een huurwoning in de buurt. Laatst sprak ik met onze dochters en hoorde ik dat hun vader behoorlijk op hun aan het inspelen is. Hun vader wil co-ouderschap en ik zie dat niet met hem zitten omdat hij niet met mij wil praten en daardoor de kinderen als boodschapper gebruiken. Ik hoor van de kinderen dat hun papa wil dat ze om de week bij hem zijn. Omdat ze hier hun grote en mooie kamers hebben en dat ze als ze bij mij straks wonen ze langer moeten fietsen naar school. Dit vind ik erg vervelend. Want de keuze moet bij de kinderen liggen in wat ze willen. Hoe kan ik straks het gesprek het beste aangaan met onze kinderen. En zorgen dat de meisjes hun eigen mening hebben en niet beïnvloed zijn. Groetjes Laura

Hallo, ik ben vader van een meisje van 12 en een zoon van bijna 14. Ze wonen op meer dan 200km afstand van mij, en ik zie ze bijna niet. Wat hielp toen het contact met je vader veel minder was?

Hallo, Ik ben benieuwd of er mensen in de groep zijn die als kind ervaring hebben (gehad) in een situatie van dwingende controle. Ik heb een zoontje van 8 dat klem zit. Er speelt dwingende controle vanuit de andere ouder. Hij krijgt veel negatieve verhalen over mij te horen, begint toenemend boos op mij te worden en idealiseert de andere ouder. De andere ouder doet fatalistische uitspraken zoals dat hij niet meer wil leven en probeert de omgang uit te breiden via jeugdzorg en de rechtbank. Tegelijk ben ik door de buurvrouw van de andere ouder benadert met zorgen. Zij geeft aan dat er veel geschreeuwd wordt tegen mijn zoontje. Naast het traject dat ik natuurlijk loop voor zijn veiligheid, is mijn vraag aan jullie vooral, is er iemand die dit als kind heeft meegemaakt? Hoe ervaar je dit als kind en wat zou jou geholpen hebben als je ouder dat gedaan zou hebben. Of als hulpverleners dat herkend zouden hebben. En dan vooral in de situatie waarin je je dus als kind, door alles wat er gebeurt en de manipulatie, die ouder juist gaat beschermen en probeert te verdedigen? Ik realiseer me dat dit een zware vraag is, maar zou heel graag in contact komen met mensen die dit zelf ervaren hebben om mijn zoon te kunnen helpen

Mijn zoon heeft denk ik een loyaliteitsprobleem. Er is iets voorgevallen bij ons thuis en sindsdien wilt hij niet meer bij ons thuis zijn, niet als mijn vriendin er is. Ze hebben elkaar na het voorval al een aantal keer gezien en dat ging prima (zonder spanningen), ze hebben toen ook gelachen samen. Nu wil hij nog steeds niet bij ons thuis komen, ook in de zomervakantie niet. Ik heb de kinderen drie weken bij mij waarvan ik één week met ze weg ben, dan blijven er nog twee weken over. Mijn vriendin gaat niet elke dag weg als de kinderen in de vakantie bij mij zijn, ik kan ook niet elke dag met de kinderen weggaan. Hij wilt dus ook niet bij ons thuis slapen als mijn vriendin er is. Enig idee hoe dit zo snel mogelijk op te lossen, ik ben radeloos inmiddels. Ik heb al meerdere keren aangeven dat ze beiden meer dan welkom zijn bij ons. Mijn dochter heeft hier geen last van gelukkig, die wilt wel gewoon bij ons zijn en heeft het altijd naar haar zin. Mijn zoon is 15 jaar, mijn dochter 11 jaar.