Kinderen met verschillende wensen

Hoi Patricia,

Wat lijkt me dit een lastige situatie voor jullie en voor de kinderen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was en heb ik een jonger broertje. Toen mijn ouders gingen scheiden wilden mijn moeder en vader ons als “eenheidspakket”. Maar ik wilde heel graag bij mijn vader blijven, dat was namelijk mijn vertrouwde omgeving en had ik alles wat ik kende. Wij hebben daardoor een andere regeling gedaan voor mijn broertje en voor mij.

In het begin was het lastig. Vooral omdat mijn broertje en ik een hechte band hadden. Wel was het de beste oplossing omdat er geluisterd werd naar onze wensen. Uiteindelijk is de regeling weer veranderd en bleven we kijken naar wat we nodig hadden. Voor mij als kind voelde dit prettig en voelde het alsof er echt naar me werd geluisterd wat ik lang niet voelde door de scheiding.

Ik denk dat het aller belangrijkste is dat jullie als ouders echt luisteren naar de kinderen en dat kan soms betekenen dat 1 ouder het er lastig mee heeft. Ik vind het in ieder geval heel knap dat jullie er zo over nadenken en dat laat zien dat jullie echt het beste willen.

Ik wens jullie heel veel liefde en succes voor in de toekomst, en stel gerust nog een vraag als je iets verduidelijkt wil hebben!

Liefs Romy

Hi Patricia,

Fijn dat je hier je vraag stelt en zo begaan bent met de kinderen van je partner.

Ik herken me in je verhaal, bij ons was er ook een verschil tussen hoe wij de dingen beleefden. Alleen was ik de oudste thuis en had ik een broertje van 3,5 jaar jonger. Op mijn 9e gaf ik steeds duidelijker aan dat ik niet meer naar mijn vader wilde, terwijl het voor mijn broertje helemaal geen issue was (ook omdat hij zoveel jonger was natuurlijk). Uiteindelijk leidde dit tot veel emoties bij de wisselmomenten en sowieso veel spanning in mij. Toen de keuze eenmaal was gemaakt en de situatie tot rust kwam omdat ik niet meer hoefde te gaan, is de band met mijn broertje niet veranderd. Wij konden én kunnen goed met elkaar opschieten, en tuurlijk had ik het moeilijk dat hij soms met verhalen van weekenden bij mijn vader kwam maar ik had er vooral moeite mee (en nu nog steeds last van) dat ik die emoties daarover ook niet met mijn moeder kon bespreken.

Achteraf was ik er misschien mee geholpen geweest als ik eerst gedeeltelijk niet meer hoefde of een soort 'bijkom-periode' had gehad, al was ik wel heel stellig in mijn keuze. En sta ik overigens in mijn volwassen leven daar nog steeds achter.

Voor mij heeft het in veel dingen 'de schijn ophouden' van gelijke behandeling/opvoeding van mij en mijn broertje overigens sowieso voor verwarring gezorgd. Ik had liever gehad dat mijn moeder ons had behandeld als individuen met elk eigen wensen en ook moeilijkheden.

Hopelijk kunnen jullie hier wat mee.

Liefs, Carly