Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

608 verhalen gevonden voor jou

Hoe ga jij om met veranderingen?
Hoe ga jij om met veranderingen?
Op schoolSteun

📖 Hoe ga jij om met veranderingen?

De zomervakantie zit er weer op en voor de meesten is het tijd om terug te gaan naar studie of werk. Die overgang kan de nodige stress of ongemak met zich meebrengen. Je moet er weer tegenaan: weg vrijheid, hallo ‘aan staan’ en ellenlange to do-lijstjes. Je hebt het voornemen om al je energie en levendigheid vanuit de zomer mee te nemen het najaar in, maar vraagt je af hoe lang dat blijft hangen.

Misschien verlang je ook wel weer naar de structuur en het ritme van ‘alledaags’. En zie je de komende maanden als een schone lei, een nieuw hoofdstuk van dit jaar. Opvallend is dat na de zomervakantie ook het aantal scheidingen toeneemt. Veranderingen horen bij deze periode.

Hoe ga jij om met veranderingen? Ben je het type dat, wellicht door de scheiding van je ouders, snel kan schakelen, blij wordt van veranderingen en daar zelfs wel lekker op gaat? Of ben jij eerder de control freak die regelmatig een ‘error’ krijgt als de dingen niet gaan zoals jij ze had gepland, gehoopt of verwacht?

Stel jezelf in een periode van veranderingen (of juist bij stilstand!) regelmatig de vraag waar je wel en geen invloed op hebt. Wellicht haal je weinig voldoening uit je studie of werk, ben je nog moe na de vakantie of had je gehoopt dat je deze zomer tijd had gemaakt om eindelijk eens met dat lastige thema aan de slag te gaan. Dit zijn zaken waar je invloed op hebt en waar je keuzes in maakt. Niet kiezen is ook kiezen. Bij elke keuze hoort een consequentie.

Zo zijn er ook zaken waar je weinig tot geen invloed op hebt, bijvoorbeeld een familieruzie, dat je ziek bent geworden tijdens je vakantie of dat iets naar jouw mening te langzaam gaat. Laat dat los; hoe meer je er tegen vecht, van baalt of over klaagt, hoe groter het wordt. Aan sommige dingen kun je je alleen maar ‘overgeven’ (het tegenovergestelde van controle), waarbij het de kunst is om in het hier en nu te blijven en mild te zijn voor jezelf. 

Els van Steijn verwoordt dit proces mooi in haar derde boek ‘De fontein, vier je leven’:

“Je overgeven aan het leven betekent niet dat je uitsluitend achterover moet gaan leunen en afwachten. Dan krijg je een heel passief leven. De kunst is om onderscheid te maken tussen waar je wel en geen invloed op hebt. Belangrijke processen in het leven kun je niet forceren. De rivier stroomt altijd harder dan de kracht van de zwemmer. Iets ‘nu’ willen, brengt je lang niet altijd waar je op hoopt. Richt je op de vervullende en waardevolle zaken waar je wel richting aan kunt geven, omring je met mensen die je aan het hart liggen en ga voor je missie. Dat zijn de ‘golfjes’ die je zelf kunt maken. Ondertussen drijf je mee op de stroming van het leven en zie je vanzelf wie of wat of welke ervaringen zich daar aandienen. Je handelt dan vanuit het moment.”

Wat wens jij jezelf na de zomervakantie, in dit nieuwe ‘hoofdstuk’ uit jouw jaar? Welke houding neem jij aan ten opzichte van veranderingen en van het leven? En hoe blijf jij mild naar jezelf? 

Ik wens je een heel fijn begin van deze volgende fase.

Demi Keppel is werkzaam als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein', de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.

Verhaal lezen
5 dingen die ik graag had gehoord/gewild van mijn juf/meester tijdens de scheiding
5 dingen die ik graag had gehoord/gewild van mijn juf/meester tijdens de scheiding
Op school

📖 5 dingen die ik graag had gehoord/gewild van mijn juf/meester tijdens de scheiding

Toen mijn ouders gingen scheiden (ik zat toen in groep 7), wist ik niet zo goed hoe ik daarmee om moest gaan. Ik kende in mijn klas eigenlijk niemand die hetzelfde meemaakte, waardoor ik me soms alleen voelde. Het vertellen aan anderen durfde ik niet goed en praten over hoe het voor mij was vond ik moeilijk. Tegelijkertijd moest ik steeds wisselen van huis en zorgen dat beide ouders wisten wat er op school gebeurde. Toch heb ik gemerkt dat kleine dingen van een juf of meester al een groot verschil kunnen maken. Een luisterend oor, een vaste plek voor spullen of de zekerheid dat je er even tussenuit mag als het te veel wordt, dat helpt echt. Daarom heb ik een aantal ideeën en tips opgeschreven die mij op school geholpen hebben of mij heel fijn hadden geleken.

ZORG VOOR EEN VASTE PLEK VOOR SPULLEN

Toen ik steeds tussen twee huizen moest wisselen, vergat of verloor ik soms spullen, zoals een gymtas of rekenmachine. Wat mij heel erg fijn had geleken, is een vaste plek op school hebben (bijvoorbeeld een bakje of een lade) waar belangrijke spullen kunnen blijven liggen. Dat zou al een zorg minder aan het hoofd zijn tijdens een onrustige periode.

EEN VERTROUWENSPERSOON OP SCHOOL

Wat voor mij heel waardevol was, is dat er altijd iemand op school was bij wie ik terecht kon. Voor mij was het een vertrouwenspersoon, aangewezen door mijn school, maar het zou ook de juf, meester of een andere medewerker kunnen zijn. Gewoon iemand die zegt: “Je mag altijd bij mij komen als je dat wilt.” Alleen al weten dat er iemand luistert, kan heel steunend zijn.

INFORMEER BEIDE OUDERS ZELF

Ik vond het vaak lastig dat ik zelf steeds alles moest doorgeven aan beide ouders. Wat mij heel erg hielp, is dat mijn meester belangrijke dingen zelf met beide ouders deelde (bijvoorbeeld in een gesprek of via een berichtje online). Zo hoefde ik zelf niet steeds de boodschapper te zijn.

ZORG VOOR EEN RUSTIG PLEKJE

Soms was een schooldag te druk of emotioneel zwaar. Wat mij heel erg had geholpen was als er een rustige plek was aangewezen waar ik altijd even had mogen zitten om bij te komen, zonder dat ik daar een uitgebreide uitleg voor hoefde te geven.

GEEF RUIMTE OM GEDACHTEN TE DELEN

Vaak was het lastig om op te letten, aangezien ik met andere dingen bezig was in mijn hoofd. Het is daarom fijn als kinderen de ruimte voelen om kort te zeggen wat er speelt, bijvoorbeeld: “Ik kan even niet goed opletten, want ik denk ergens aan.” Een juf of meester kan een luisterend oor bieden door echt de tijd te nemen om te luisteren, vragen te stellen en te laten merken dat ze begrijpen wat het kind voelt en geduldig te zijn.

Verhaal lezen
Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking
Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking
FamilieSteunBelangrijke momenten

📖 Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking

Tot op de dag van vandaag is er veel spanning tussen mijn ouders. Ik keek dan ook niet echt uit naar mijn diploma-uitreiking. Gelukkig waren mijn ouders en oma (de moeder van mijn vader) er wel, maar ze gingen heel ver uit elkaar zitten. Mijn vader en oma zaten helemaal vooraan en mijn moeder helemaal achteraan. Ik wachtte totdat mijn naam werd omgeroepen zodat ik mijn diploma kon ondertekenen. Ik was zo zenuwachtig dat ik er misselijk van werd. En dat was niet omdat ik op een podium stond. Ik was alleen maar bezig met hoe het daarna zou gaan.

"Naar wie moest ik als eerste toelopen? Voelde mama zich wel goed? Hoe kan ik mijn spanning verbergen en doen alsof ik heel blij ben? Gaan mijn ouders elkaar feliciteren of gaan ze misschien wel ruzie maken?"

Aangezien mijn vader vooraan zat liep ik maar als eerste naar hem toe. Mijn oma zat naast hem. Ze keek naar achteren en zei: oh daar is mama! Wat leuk om haar te zien! Ik ga even naar haar toe, loop je mee? Ze liep naar mijn moeder en knuffelde haar stevig. Ik werd helemaal warm van binnen. Even waren de werelden van mijn ouders weer verbonden. Wat een opluchting. Ik voelde de spanning langs mijn schouders wegvloeien en ik kon ineens ruimte maken voor trots. Trots zijn op mezelf.

Heb jij ook iemand die neutraal kan zijn en jou écht begrijpt? #jehoefthetnietalleentedoen

Verhaal lezen
Open brief 'Aan alle gescheiden ouders' verfilmd!
Open brief 'Aan alle gescheiden ouders' verfilmd!
Mijn oudersSteun

📖 Open brief 'Aan alle gescheiden ouders' verfilmd!

Je hebt 'm misschien wel eens gelezen: onze open brief 'Aan alle gescheiden ouders'. Een brief aan onze ouders waarin we laten weten hoe we ons voelen en een kijkje geven in ons hoofd en hart. Die open brief - waarin we laten weten wat er in ons omgaat - is nu verfilmd! De film is gemaakt door niemand minder dan onze eigen jongerenambassadeurs Janne en Max!

De film bestaat uit een combinatie van de brief én het verhaal van de 26-jarige Max. Met de film willen we niet alleen de woorden van de brief tot leven laten komen, maar ook de ervaring van kinderen met gescheiden ouders. Veel van ons moesten verhuizen toen onze ouders uit elkaar gingen. Misschien moest je ook wel naar een nieuwe school. Of wennen aan de nieuwe partners van je ouders.

Max vertelt openhartig over de scheiding van zijn ouders en geeft een eerlijke kijk op de impact die het op hem had. Hoe voelt hij zich over zijn inmiddels 12e verhuizing? Hoe kijkt hij terug op zijn jeugd en zijn schooltijd? En hoe heeft hij het wisselen tussen zijn ouders ervaren? Dat en nog veel meer zie je in de film!

"Voor mijn ambassadeurschap had ik de droom om een van de open brieven te verfilmen. Samen met Max, Villa Pinedo en de cameraman zijn we op pad gegaan om het verhaal van Max vast te leggen. Ik ben super trots dat ik de open brief 'Aan alle gescheiden ouders' tot leven heb gebracht en een beeld heb gegeven aan de woorden. Ik vind de film zo mooi geworden!"

Janne, maker van de film

Ga jij de film ook kijken?

Verhaal lezen
Oproep aan iedereen die een uitnodiging heeft gekregen van de rechtbank
Oproep aan iedereen die een uitnodiging heeft gekregen van de rechtbank
Rechten

📖 Oproep aan iedereen die een uitnodiging heeft gekregen van de rechtbank

Doe mee met ons onderzoek en maak kans op (draadloze) oortjes!

Heb je gescheiden ouders? En ooit een uitnodiging gekregen van de rechtbank? Dan willen wij graag jouw ervaring horen! Samen kunnen we ervoor zorgen dat de processen bij de rechtbank kindvriendelijker worden én beter aansluiten.

Vul jij de enquête ook in? 😀

Ps. We verloten onder alle deelnemers van de enquête 1x de JBL oortjes!

Verhaal lezen
6 vragen aan de Kinder- en Jongerenrechtswinkel!
6 vragen aan de Kinder- en Jongerenrechtswinkel!
Mijn oudersRechtenSteun

📖 6 vragen aan de Kinder- en Jongerenrechtswinkel!

Even voorstellen…

Hoi, wij zijn Celeste, Mare, Joy en Imke. Wij studeren rechten in Nijmegen en dit jaar zijn wij het bestuur van de Kinder- en Jongerenrechtswinkel Gelderland (KJRW Gelderland). 

Wat is een Kinder- en jongerenrechtswinkel?

Een Kinder- en Jongerenrechtswinkel is een plek waar kinderen en jongeren gratis hulp kunnen krijgen als ze vragen hebben over hun rechten. We leggen moeilijke regels en wetten makkelijk uit, zodat je goed begrijpt wat je mag en wat je moet doen. We willen ervoor zorgen dat je je vragen kunt stellen zonder dat het moeilijk of spannend voelt.

Voor wie is een Kinder- en jongerenrechtswinkel?

De Kinder- en Jongerenrechtswinkel is er voor alle kinderen en jongeren. Wij helpen je met vragen over regels en wetten. Dit kan bijvoorbeeld gaan over thuis, werk, geld, of problemen met de politie. Het is voor iedereen tot en met 26 jaar! Bij ons ben je altijd welkom en zullen we ons best doen om je zo goed mogelijk te helpen.

Wat doen jullie voor kinderen en jongeren met gescheiden ouders?

Eerst luisteren we naar jouw verhaal. Heb je een probleem of vraag waar je niet uitkomt? Dan zoeken we samen naar een oplossing. We geven je het beste advies dat we kunnen. Soms helpen we je ook met een brief schrijven voor de rechter. Dit kan bijvoorbeeld als je iets wilt veranderen in de omgang met je ouders of wie er voor je zorgt. In de brief vertel je wat je wilt, en de rechter kan dan besluiten om met jou te praten. Wij helpen je de hele tijd en staan klaar om je te steunen.

Wat zijn de rechten van kinderen met gescheiden ouders?

Als je ouders uit elkaar gaan, is het belangrijk dat er goede afspraken worden gemaakt. Als ze er samen niet uitkomen, kan een rechter helpen. Jij kunt de rechter dan vertellen wat je graag wilt. De rechter luistert naar jouw mening, maar maakt zelf de beslissing die hij het beste vindt. Als kind heb je altijd het recht om gehoord te worden in zo'n situatie. Ook heb je recht op informatie die je goed kunt begrijpen en die goed is voor jouw welzijn en groei. Dit staat ook allemaal in het Kinderrechtenverdrag, waar speciale regels voor kinderen in staan.

Hoe kunnen kinderen en jongeren de Kinder- en jongerenrechtswinkel vinden?

Op de website kjrw.eu kun je op een kaart zien waar de Kinder- en Jongerenrechtswinkels zijn. In Nederland zijn er 9 KJRW's. Klik op het rode pinnetje om de contactinformatie van de KJRW bij jou in de buurt te vinden. Je kunt ons een mailtje of appje sturen, bellen tijdens onze spreekuren of een brief sturen om je vraag te stellen.

Wat gun jij alle kinderen met gescheiden ouders? 

Wij wensen kinderen met gescheiden ouders dat ze kunnen genieten van hun jeugd. Dat je voelt dat er naar je geluisterd wordt en dat je wensen serieus worden genomen. We hopen dat je goed weet wat je rechten zijn als je ouders uit elkaar gaan. Als dat niet zo is, kun je altijd contact met ons opnemen voor al je vragen en zorgen. Je bent altijd welkom bij ons!

Deze blog is geschreven in samenwerking met de Kinder- en Jongerenrechtswinkel Gelderland en de Regio Gelderland-Zuid.

Verhaal lezen
Gedicht van Ghi over de vakantie
Gedicht van Ghi over de vakantie
SteunBelangrijke momenten

📖 Gedicht van Ghi over de vakantie

Vakantie - Tijd voor jezelf

Tijd voor jezelf Is voor jezelf kiezen En dat kan lastig zijn Als je bang bent wat te verliezen De controle, bijvoorbeeld Of het zorgen voor anderen Want als jij voor jezelf kiest Wat zal er dan veranderen?

Maar wat als je het niet doet? Wat is het alternatief? Jezelf opzij zetten helpt niemand, Al bedoel je het nog zo lief. Dus kies eens voor jezelf, Geef jezelf prioriteit. Zet jezelf op nummer één, En neem lekker je tijd.

Verhaal lezen
Op vakantie met mijn bonusgezin
Op vakantie met mijn bonusgezin
FamilieStiefouders

📖 Op vakantie met mijn bonusgezin

Het is vakantie! Vaak wordt hier al dagen, weken of maanden naar uitgekeken, maar zelf zag ik altijd tegen de vakantie op. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was en ik heb dus geen zomervakantie gekend met mijn ouders bij elkaar. De zomervakantie stond bij mij altijd in het teken van het missen van een van de ouders. Normaal zag ik altijd mijn moeder doordeweeks en mijn vader in het weekend. Maar in de zomervakantie wisselden mijn zusje en ik na drie weken van ouder. Hierdoor konden we met mijn moeder drie weken kamperen. Na een paar jaar werd dit een vakantie met mijn bonusgezin. Met z’n zessen, een caravan en tentjes trokken wij Europa in.

Camping avonturen

We hadden een fijne caravan, waar mijn ouders in sliepen, met een voortent ervoor voor de spullen. Ik sliep altijd met mijn bonusbroer in een kleiner tentje, en mijn zusje en bonuszusje samen. We gingen naar grote campings, met veel activiteiten, andere kinderen en zwembaden. In de avonden waren we bij de pingpongtafels te vinden of in de minidisco. We maakten veel vrienden, werden “verliefd” op jongens, voerden hele choreografieën uit in het zwembad en kochten stiekem chips of snoep, wat we op aten uit het zicht van onze ouders. We hadden veel lol samen, afgezien van de incidentele ruzies. We voelden echt als een groot gezin.

Maar de vakantie was een combinatie van veel verschillende gevoelens. Ik hield van school en leren en dat was altijd iets wat ik miste in de vakantie. Ik miste de structuur en het nieuwe kunnen ontdekken. Ik mocht gelukkig altijd veel boeken meenemen. En ik hield van zwemmen. Dit maakte voor mij veel goed. Daarnaast miste ik op zo’n moment ook mijn vader, hij was dan vaak alleen thuis en veel aan het werk, terwijl wij veel plezier hadden met ons ‘nieuwe’ gezin. Gelukkig stuurden we vaak berichtjes en fotootjes over en weer, en konden we veel bellen.

Even wennen

Ook namen we iets kleins mee van papa, zodat hij toch dichtbij voelde. Al was het zeker in het begin soms even wennen, want gedurende het schooljaar zag ik mijn bonusbroer en -zusje maar 1 of 2 dagen in de week. En nu opeens elke dag. Dit maakte ons gezin ook wel heel druk. Ik vond het soms ingewikkeld dat we weinig tijd hadden met mijn eigen kerngezin, met alleen mijn moeder en mijn zusje. Dan deden we toch altijd andere dingen, en hing er een rustigere en andere sfeer. Achteraf had ik het misschien wel heel fijn gevonden om vaker dingen te doen met zijn drieën en had ik hier zeker om kunnen vragen!

Toch bleef het altijd wel duidelijk dat wij uit twee gezinnen kwamen. Vaak als wij op vakantie gingen, werden mijn bonusbroer en -zusje na twee weken door ons weggebracht naar hun moeder, ergens in Frankrijk. Zo bleven we nog een weekje achter met zijn vieren. Deze weken waren dan raar, ik miste ze dan. Ook veranderden we vaak van camping en moesten we weer nieuwe vrienden maken.

Gave herinneringen

Als ik nu terugdenk aan deze vakanties, dan blijven vooral de toffe herinneringen plakken. Ik denk aan de avonden dat wij als bende van 4 over de camping struinden en alles konden doen wat we wilden. De middagen in een zwembad, waarbij we bleven spelen met elkaar. En de uitjes waarop we tegen elkaar konden klagen over hoe saai het was wat onze ouders nu weer wilden doen. Ik ben dankbaar voor de tijd die we met zijn allen hebben kunnen besteden, hoe erg het soms ook wennen of aanpassen was. We hadden fijne vakanties, veel avonturen, heel veel lol en konden echt even ontspannen en rebellen.

Verhaal lezen
Mijn 21-reis om nooit meer te vergeten
Mijn 21-reis om nooit meer te vergeten
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 Mijn 21-reis om nooit meer te vergeten

Toen ik 21 werd mocht ik als verjaardagscadeau van mijn vader een vakantiebestemming over de hele wereld uitkiezen, waar we samen één week naartoe zouden gaan. Tokio, Sydney, New York, het kwam allemaal voorbij. Maar er was één plek die ik maar niet uit mijn hoofd kon krijgen: Zuid-Afrika! Dus, zo gezegd, zo gedaan. Na mijn verjaardag in oktober zaten papa en ik in november op Schiphol bij de gate op het vliegtuig naar Kaapstad te wachten.

Het was lang geleden dat we een hele week met z’n tweeën zouden doorbrengen. Na de scheiding ging ik de meeste zomers met mijn moeder en haar familie naar Griekenland. Later kwamen er ook nieuwe partners en halfbroertjes bij, dus de laatste keer dat we één-op-één zoveel tijd zouden doorbrengen, was lang geleden. Ik had er ongelofelijk veel zin in en tegelijkertijd vond ik het daarom ook heel spannend. Hebben we wel een fijne dynamiek samen? Willen we dezelfde dingen doen? En… waar gaan we het eigenlijk de hele tijd over hebben?!

Het werd een geweldige week. Niet alleen door de indrukwekkende Zuid-Afrikaanse natuur en cultuur, maar juist ook omdat de onzekerheden die ik van tevoren had, als sneeuw voor de zon verdwenen. We wilden precies dezelfde activiteiten ondernemen, we lachten om dezelfde grappen en irriteerden ons aan dezelfde kleine dingetjes (sloom lopende mensen of een navigatiesysteem wat niet gelijk meewerkt). We kregen allebei tranen in onze ogen bij een kerkdienst met een gospelkoor op de zondagochtend en we luisterden het allerliefst naar een Amy Winehouse, de Bee Gees of een CD met gospelmuziek die we in Kaapstad hadden gekocht. Terwijl we over de lange wegen door Zuid-Afrika reden, kletsten we wat af of genoten we samen in stilte. We lijken eigenlijk meer op elkaar dan ik me daarvoor ooit had beseft.

De afstand die na de scheiding was ontstaan door het feit dat ik letterlijk minder tijd met hem door had gebracht verdween. Door deze reis kon ik letterlijk de 50% van waaruit ik besta weer beter zien, mijn vader. Met al zijn leuke en minder leuke kanten en waar ik op lijk. Dit inzicht bracht me niet alleen een stukje dichter bij hem, maar ook weer een stukje dichter bij mezelf. Op de terugweg zat ik op de middelste stoel van de rij in het vliegtuig. Het was een lange nachtvlucht en naar een paar films kon ik mijn ogen niet meer open houden. Papa was al in slaap gedommeld en voorzichtig, zonder dat hij het merkte, liet ik mijn hoofd op mijn vaders schouder zakken. En zo zaten we daar dan, vader en dochter, ver weg van huis maar dichter bij elkaar dan ooit. Het was een reis om nooit meer te vergeten.

Verhaal lezen