Jongvolwassen en gescheiden ouders. Inmiddels weet ik niet beter dan dat mijn ouders gescheiden zijn. Het gebeurde toen ik 7 jaar oud was, dus inmiddels al 16 jaar geleden. Ik leef dus al veel langer met gescheiden ouders dan dat ze samen waren. Om eerlijk te zijn, ik kan het me niet eens meer voorstellen dat ze ooit samen zijn geweest. Alleen heel vage herinneringen blijven over, maar deze gaan helaas voornamelijk over het scheidingsproces zelf. Met de scheiding van mijn ouders heb ik heel lang veel moeite gehad. Dankzij mijn ouders, mijn opaâs en omaâs, een psycholoog en de genezende kracht van de tijd ben ik er uiteindelijk weer bovenop gekomen. Want ik snap hoe het is als je ouders uit elkaar gaan. Het is alsof de steunpilaren van je hele belevingswereld instorten en dat je niet meer weet waar je op moet en kunt vertrouwen. Dat heeft tijd nodig, maar soms willen wijze woorden ook helpen.
Altijd op nummer 1
Wat voor mij ooit heel belangrijk is geweest, zijn de woorden van mijn vader toen ik âs avonds niet kon slapen, omdat ik het nog zo erg vond dat mijn ouders uit elkaar waren gegaan. Ik was toen misschien 8 jaar, al weet ik dat niet meer precies. Hij drukte mij op het hart dat mijn broertje en ik altijd bij hem en bij mijn moeder op de nummer 1 zouden staan. Altijd boven alle andere mensen, zelfs zijn nieuwe vriendin. Altijd. Maar ook zei hij dat het leven soms minder leuke momenten bevat en dat je dat moet accepteren zoals het is. En dat is moeilijk, maar in mijn ervaring heel belangrijk. Ik denk dat dit namelijk een moment is geweest waarna ik me weer beter ging voelen.
"Want, wat je verhaal ook is, het verleden is nou eenmaal gebeurd. Daar kun je niets aan veranderen. Al bepaalt het wel wie je nu bent, waar je nu staat en mogelijk ook hoe je je nu voelt. Je wordt gevormd door jouw eigen verhaal. En dat is nou ook precies hoe je eruit kan komen."
Wat mij enorm hielp om dit voor elkaar te krijgen zijn de dingen doen die ik daarvoor ook altijd al heel leuk vond. Ik ging vaker logeren bij mijn opa en oma, buiten voetballen met mijn vrienden en nog meer energie steken in het korfballen. Ik ging zelfs nog proberen om te kijken of judo wat voor mij was! Door leuke dingen te gaan doen, afleiding te zoeken en bovenal weer te gaan lachen, verdwijnen de donderwolken boven je hoofd en begint de zon weer te schijnen. Je zult weer grip krijgen op je eigen verhaal. En dat is wat je het beste kunt doen. Leven in het hier en nu. Niet in het verleden en niet in de toekomst. Het nu is de plek waar jij gelukkig kan en mag zijn.
Niet opkroppen
En natuurlijk zou ik ook graag tegen je zeggen dat je ook heel hard je best kunt doen voor school, maar ja, buiten voetballen is natuurlijk net iets leukerâŠ! En als je je ook wat minder voelt, dan is dat ook helemaal niet erg. Ik maakte vaak de fout om het mijn gevoel op te kroppen en te doen alsof er niets aan de hand was. Dat kon dan weken doorgaan en je zag weinig aan me, behalve het feit dat ik eigenlijk maar stil in een hoekje zat. Maar geloof me, laat het zien bij iemand waar dat goed voelt. Je voelt je dan meteen beter!
Bij mij is het dus inmiddels 16 jaar geleden en met mij gaat het gelukkig erg goed. Het liefst spreek ik mijn ouders bijna elke dag, vertel ik ze over mijn behaalde cijfers op de universiteit en stuur ik de meest flauwe filmpjes op Instagram naar ze door. Ik zou het jou ook gunnen om dit straks weer te voelen. Ook al zijn je ouders niet meer verliefd op elkaar en wonen ze in andere huizen. Ze houden wel van jou. En jij mag van hen houden. Van allebei evenveel. Altijd. Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Luuk? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo!
