Toen ik 16 jaar oud was, ging ik mijn examenjaar van de middelbare school in. Een paar weken nadat het schooljaar was begonnen, vertelden mijn ouders dat ze misschien uit elkaar zouden gaan. Ik had al gemerkt dat er iets speelde: meer irritatie in huis en ‘s avonds een huilende moeder. Dat jaar wisselden mijn ouders tussen het proberen om hun band te verbeteren en het proces van uit elkaar gaan. Dat was verwarrend en leidde me af van mijn al stressvolle examenjaar.
Hart luchten
Vanaf het moment dat mijn ouders me het nieuws vertelden, maakte ik me meer zorgen over mijn examens. Thuis was ik vaker overstuur en op school kon ik me moeilijk concentreren. Ik heb toen bij mijn mentor aangegeven dat mijn thuissituatie ingewikkeld was. Allereerst kon ik bij hem mijn hart luchten. Daarnaast vroeg hij wat ik van hem nodig had. Ik heb hem toen gevraagd om al mijn docenten op de hoogte te stellen. Doordat ze wisten wat er speelde, hoefde ik niet altijd mijn huiswerk op tijd af te hebben en hadden ze begrip als ik om uitstel vroeg.
Ook heb ik aan mijn vrienden verteld wat er speelde. Zij gaven me toen ook een notitieboekje cadeau waarin ik kon opschrijven wat er in me omging. Ik gebruikte school als afleiding. Even een tijdje met mijn klasgenoten zijn en me concentreren op wiskunde, in plaats van mijn ingewikkelde thuissituatie. Soms lukte dat niet. Ik herinner me een lunch waar ik midden in de aula moest huilen, omdat ik het moeilijk had. Gelukkig troostten mijn vrienden me en namen me even mee naar buiten. Het was fijn om die steun te krijgen.
Ik had ook met mijn ouders kunnen praten. Ze wisten dat het een belangrijk jaar voor me was en probeerden mee te denken over mijn toekomst. Ik wist niet zo goed wat ik van ze nodig had en heb daarom niets van ze gevraagd. Wel gebruikte ik school soms als een excuus om me te kunnen afsluiten. Ook bleef ik wat vaker bij een vriendin eten, voor de gezelligheid en om even aan iets anders te denken.
Geslaagd!
Gelukkig heb ik mijn examenjaar succesvol afgerond. Het hielp erg dat mijn vrienden me steunden en dat mijn docenten begrip hadden voor mijn situatie. Misschien hadden mijn cijfers hoger uit kunnen vallen, maar dat maakte me niet uit. Ik had mijn best gedaan en leerde ook dat ik mijn mentale gezondheid belangrijker vond dan het uitblinken op school.
Tips voor alle (eindexamen)leerlingen:
Geef je grenzen aan: als je merkt dat iets niet goed voelt, vraag dan je ouders en anderen om je heen om dat te respecteren.
Schakel je school in: je mentor en andere vertrouwenspersonen zijn er om je te helpen. Als ze weten wat er speelt, kunnen ze begrip tonen en meedenken.
Plan leersessies in met klasgenoten of vrienden op school of bij iemand anders thuis: zo vind je afleiding en kun je ook aan school werken.
Vraag docenten om hulp: je docenten willen het beste voor je. Heb je extra tijd, uitleg of hulp nodig? Geef het aan.
Vergelijk jezelf niet met anderen: je doet je best, maar als het even niet lukt, is dat ook oké.
Doe leuke dingen: juist als je gestresst bent, is het belangrijk om leuke dingen te blijven doen. School is niet alles, je verdient ook ontspanning.
Zet ‘m op dit schooljaar, je hoeft het niet alleen te doen! Heb jij nog tips om het (examen)jaar door te komen?
