Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

103 verhalen gevonden voor jou

Famke: "Ieder nadeel heeft zijn voordeel"
Famke: "Ieder nadeel heeft zijn voordeel"
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Famke: "Ieder nadeel heeft zijn voordeel"

18 jaar, een hele poos geleden dus, zijn mijn ouders gescheiden. Ik was toen twee jaar oud.

Terug in de tijd

Vaak hoor ik, ‘dan weet je niet beter hè’. Dat klopt ook wel. Een voordeel is dat ik het moment waarop mijn ouders gingen scheiden mij niet meer kan herinneren. Dat is zeker fijn. Toch waren er ook dingen die lastig waren als kind. Het missen van mijn ouders en het reizen tussen mijn ouders bijvoorbeeld. Ik vond het verschrikkelijk dat ik de andere ouder miste wanneer ik bij de ene was en andersom. Hierover praten met mijn ouders, familie en vrienden heeft mij heel erg geholpen. Toen ik hoorde dat meer kinderen met gescheiden ouders hier last van hadden, was ik super opgelucht. Dit is dus helemaal geen gek gevoel.

Jongvolwassen

De scheiding is een grote gebeurtenis geweest in mijn jonge leventje. Het heeft mij zeker gevormd tot de jongvolwassene die ik nu ben. Natuurlijk zijn niet alle gevolgen van de scheiding positief. Ik vind het nu als jongvolwassene nog steeds moeilijk om mijn tijd te verdelen tussen mijn ouders. Ik probeer een goede verdeling te maken, maar soms is er gewoon tijd te kort. Ik vind het belangrijk om hier ook bij stil te staan. Je kan niet altijd iedereen tevreden houden.

Ik geloof er wel in dat ik ook positieve eigenschappen heb ontwikkeld door de scheiding. Ik ben namelijk een ster in plannen! Wanneer je heen en weer gaat tussen je ouders, maar ook tussen de familie is het natuurlijk belangrijk om je weken goed in te delen. Doordat ik dat van jongs af aan al doe, kan ik dit nu echt goed. Dat is super chill!

Nog een voordeel vind ik dat ik er superveel familie bij heb gekregen, doordat mijn stiefouders en hun familie in mijn leven kwamen. Dat vind ik alleen maar heel gezellig. Ik heb ook nog een halfzusje erbij gekregen en ik kan mijn leven echt niet meer voorstellen zonder haar. Hier ben ik erg dankbaar voor.

De ‘ware’ liefde

Wat ik altijd grappig vind is om mijn ouders samen voor te stellen. Ik heb dit natuurlijk nooit bewust meegemaakt en zou dit mij ook echt niet kunnen voorstellen. Mijn ouders hebben nu allebei een nieuwe partner. Een partner die écht bij ze past. Ik ben blij dat ze deze mensen hebben leren kennen. Dat mijn beide ouders andere partners hebben gevonden, heeft mijn visie op de liefde in positieve zin veranderd.

Het is misschien niet altijd de liefde die je in eerste instantie in gedachten had, maar het komt goed. Die gedachten maken mij in ieder geval gelukkig. Ik heb nu al een langere tijd een vriend en ik denk natuurlijk ook weleens: ‘wat als we uiteindelijk toch niet met elkaar eindigen?’. Mijn tip hiervoor is: leef in het moment en geniet hier ook van. Verdoe je tijd niet aan je zorgen te maken over de toekomst.

Dus…

Ook als jongvolwassene blijf je een kind met gescheiden ouders. Hier zullen heel je leven wat struggles bij horen, maar ook genoeg mooie en positieve dingen. Vergroot de positieve dingen die het met zich meebrengt en praat over wat je dwars zit. Dit kan met iemand uit je omgeving, maar dit kan ook met een Buddy van Villa Pinedo. Want je bent niet alleen en je hoeft het ook niet alleen te doen. Ook niet als je een jongvolwassene bent.

Verhaal lezen
Grip op je eigen verhaal - het verhaal van Luuk
Grip op je eigen verhaal - het verhaal van Luuk
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Grip op je eigen verhaal - het verhaal van Luuk

Jongvolwassen en gescheiden ouders. Inmiddels weet ik niet beter dan dat mijn ouders gescheiden zijn. Het gebeurde toen ik 7 jaar oud was, dus inmiddels al 16 jaar geleden. Ik leef dus al veel langer met gescheiden ouders dan dat ze samen waren. Om eerlijk te zijn, ik kan het me niet eens meer voorstellen dat ze ooit samen zijn geweest. Alleen heel vage herinneringen blijven over, maar deze gaan helaas voornamelijk over het scheidingsproces zelf. Met de scheiding van mijn ouders heb ik heel lang veel moeite gehad. Dankzij mijn ouders, mijn opa’s en oma’s, een psycholoog en de genezende kracht van de tijd ben ik er uiteindelijk weer bovenop gekomen. Want ik snap hoe het is als je ouders uit elkaar gaan. Het is alsof de steunpilaren van je hele belevingswereld instorten en dat je niet meer weet waar je op moet en kunt vertrouwen. Dat heeft tijd nodig, maar soms willen wijze woorden ook helpen.

Altijd op nummer 1

Wat voor mij ooit heel belangrijk is geweest, zijn de woorden van mijn vader toen ik ’s avonds niet kon slapen, omdat ik het nog zo erg vond dat mijn ouders uit elkaar waren gegaan. Ik was toen misschien 8 jaar, al weet ik dat niet meer precies. Hij drukte mij op het hart dat mijn broertje en ik altijd bij hem en bij mijn moeder op de nummer 1 zouden staan. Altijd boven alle andere mensen, zelfs zijn nieuwe vriendin. Altijd. Maar ook zei hij dat het leven soms minder leuke momenten bevat en dat je dat moet accepteren zoals het is. En dat is moeilijk, maar in mijn ervaring heel belangrijk. Ik denk dat dit namelijk een moment is geweest waarna ik me weer beter ging voelen.

"Want, wat je verhaal ook is, het verleden is nou eenmaal gebeurd. Daar kun je niets aan veranderen. Al bepaalt het wel wie je nu bent, waar je nu staat en mogelijk ook hoe je je nu voelt. Je wordt gevormd door jouw eigen verhaal. En dat is nou ook precies hoe je eruit kan komen."

Wat mij enorm hielp om dit voor elkaar te krijgen zijn de dingen doen die ik daarvoor ook altijd al heel leuk vond. Ik ging vaker logeren bij mijn opa en oma, buiten voetballen met mijn vrienden en nog meer energie steken in het korfballen. Ik ging zelfs nog proberen om te kijken of judo wat voor mij was! Door leuke dingen te gaan doen, afleiding te zoeken en bovenal weer te gaan lachen, verdwijnen de donderwolken boven je hoofd en begint de zon weer te schijnen. Je zult weer grip krijgen op je eigen verhaal. En dat is wat je het beste kunt doen. Leven in het hier en nu. Niet in het verleden en niet in de toekomst. Het nu is de plek waar jij gelukkig kan en mag zijn.

Niet opkroppen

En natuurlijk zou ik ook graag tegen je zeggen dat je ook heel hard je best kunt doen voor school, maar ja, buiten voetballen is natuurlijk net iets leuker…! En als je je ook wat minder voelt, dan is dat ook helemaal niet erg. Ik maakte vaak de fout om het mijn gevoel op te kroppen en te doen alsof er niets aan de hand was. Dat kon dan weken doorgaan en je zag weinig aan me, behalve het feit dat ik eigenlijk maar stil in een hoekje zat. Maar geloof me, laat het zien bij iemand waar dat goed voelt. Je voelt je dan meteen beter!

Bij mij is het dus inmiddels 16 jaar geleden en met mij gaat het gelukkig erg goed. Het liefst spreek ik mijn ouders bijna elke dag, vertel ik ze over mijn behaalde cijfers op de universiteit en stuur ik de meest flauwe filmpjes op Instagram naar ze door. Ik zou het jou ook gunnen om dit straks weer te voelen. Ook al zijn je ouders niet meer verliefd op elkaar en wonen ze in andere huizen. Ze houden wel van jou. En jij mag van hen houden. Van allebei evenveel. Altijd. Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Luuk? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo!

Verhaal lezen
Over leven met gescheiden ouders: Willianne vertelt
Over leven met gescheiden ouders: Willianne vertelt
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Over leven met gescheiden ouders: Willianne vertelt

Nooit meer dat gezin terug, nooit meer hoe het was. Ineens besefte Willianne dit. Niemand had er ooit bij stilgestaan hoe het voor haar was dat haar ouders uit elkaar gingen. Ze zei nooit wat ze van de situatie vond want dan ontplofte alles en dat wilde ze niet.

Verhaal lezen
Contactherstel - het verhaal van Kai
Contactherstel - het verhaal van Kai
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Contactherstel - het verhaal van Kai

Er zijn veel dingen voorgevallen die ervoor hebben gezorgd dat ik besloot het contact met jou te verbreken. Ik had niet verwacht elke dag verdriet en pijn te voelen toen ik het contact verbrak. Na een aantal jaar kwam er ruimte voor het gevoel van gemis. De keuze die ik maakte om het contact met jou te verbreken, zorgde in het begin voor erg veel rust. Ik had tijd nodig om bij te komen van alles wat er gebeurd was. Ik voelde me erg sterk, omdat ik luisterde naar mijn gevoel en wat op dat moment goed voor me voelde.

Toen ik het verdriet een plekje kon geven, kwam er ruimte voor gemis. Ik vroeg me af wat je deed, hoe het met mijn zusjes ging, of jij me miste en ik steeds meer op je was gaan lijken. Soms kreeg ik appjes van je, wat me een fijn gevoel gaf. Je liet me hiermee weten dat je nog steeds aan me dacht. Ik vond dit erg dubbel, want ik was ook nog steeds erg boos. In die tijd voelde ik me erg alleen, omdat ik het gevoel had dat niemand hetzelfde meemaakte als ik. Ik moest veel huilen en had veel woede in me zitten.

Op een gegeven moment kwam ik op het punt dat het gemis sterker was dan de boosheid. Ik kwam erachter dat ik je weer wilde zien en weer in mijn leven wilde hebben. In het begin wist ik niet wat ik hier mee aan moest. Na veel nadenken en erover praten met verschillende mensen, kwam ik tot het besluit je te bellen en te vragen of je mij ook wilde zien. Dit telefoongesprek vond ik erg spannend. Ik had van tevoren een spiekbriefje gemaakt met de dingen die ik wilde zeggen, zodat als de emoties me te veel werden, ik hiernaar kon kijken. We kwamen samen tot het besluit dat het een goed idee was om ergens te gaan wandelen, zodat we ons beiden op neutraal gebied bevonden en ik niet meteen mijn zusjes en andere familieleden hoefde te zien.

"Jou zien was erg emotioneel, het zorgde voor dubbele gevoelens. Aan de ene kant was ik heel erg blij om je weer te zien, omdat ik je erg had gemist. Aan de andere kant was ik nog steeds erg verdrietig, omdat ik herinnerd werd aan alle vervelende dingen die waren voorgevallen."

Wel kreeg ik meteen het gevoel dat ik een goede keuze gemaakt had door jou weer te zien. Alles in mijn lichaam zei toen dat jij in mijn leven hoort, ondanks de dingen die waren voorgevallen. Ik kreeg sterk het gevoel dat ik nu krachtig genoeg was om mijn grenzen aan te geven en ons contact zo veel mogelijk te herstellen. Tijdens het praten gaf ik duidelijk aan wat mijn grenzen waren en hoe ik in het vervolg ons contact wilde voortzetten. Hierdoor had ik de regie in handen en kon ik alles op mijn eigen tempo doen. Dat voelde voor mij zo fijn!

Na verloop van tijd ben ik ook mijn zusjes en andere familieleden weer gaan zien, dit heb ik gedaan op mijn eigen tempo. Dit zorgde ervoor dat ik alles goed een plekje kon geven en ik me gehoord voelde. Ons contact is nu beter dan eerst, ik ben blij dat jij weer deel uitmaakt van mijn leven. Het is nog steeds soms een rollercoaster aan emoties, maar ik kan nu veel beter mijn gevoel aangeven en voel me meer gehoord dan vroeger.

Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Kai? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Contactherstel - het verhaal van Maud
Contactherstel - het verhaal van Maud
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 Contactherstel - het verhaal van Maud

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 12 jaar oud was. Samen met mijn twee zusjes ben ik bij mama blijven wonen en gingen we om het weekend naar papa. Allebei mijn ouders kregen een nieuwe partner.

Verhuizen

Op mijn achttiende besloot mama te verhuizen. Ze wilde in de buurt van haar vriend wonen. Ze ging niet in een dorp verderop wonen, maar anderhalf uur rijden verder. Mijn zusjes besloten om bij papa te gaan wonen. Ik wilde ook niet bij mama wonen, maar ik had besloten dat ik een half jaar in Frankrijk ging wonen en werken als au-pair. In die periode is mama verhuisd en zijn mijn zusjes bij papa gaan wonen. Tijdens mijn werk als au-pair merkte ik dat ik eigenlijk ook nog wel graag thuis zou willen wonen. Ik kon gelukkig, net als mijn zusjes, bij mijn vader en zijn partner terecht! In Frankrijk belde ik bijna elke dag met mama. Ik had het besef niet dat ze verhuisd was, omdat ik zelf ver weg woonde. Toen ik terugkwam in Nederland, zocht mama nog veel contact. Ik merkte dat ik daar minder zin in had, omdat ik me besefte dat ze zo ver weg was gaan wonen. Ik voelde me in de steek gelaten en ik snapte niet hoe ze die keuze had kunnen maken.

Even geen contact

Ik heb bij mama aangegeven dat ik even geen contact wilde, omdat het niet fijn voelde en ik met mezelf in de knoop zat. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik zelf weer contact zou zoeken als ik hier aan toe was. Ik kon gelukkig over mijn gevoel praten met mensen. Dit luchtte op en heeft mij geholpen om de stap te zetten voor contactherstel. Ik merkte dat ik mama miste. Als ze mijn zusje na het weekend terug kwam brengen, liep ik weleens naar haar toe om te kletsen. Ik had hier behoefte aan en ik maakte de keuze om weer contact te zoeken! Hierdoor voelde het voor mij niet verplicht. Na een periode van een paar maanden, zijn mama en ik in het bos gaan wandelen om erover te praten.

Ik had heel veel vragen waar ik antwoorden op wilde. Ik heb gekozen om te wandelen in het bos, omdat ik dat een fijne omgeving vind en ik haar dan niet aan hoefde te kijken tijdens het praten. Na het gesprek hebben we afgesproken dat mama me weer mocht appen en dat we konden bellen als ik dat wilde. Ik heb aangegeven wat ik wel en niet fijn vind, zodat het heel duidelijk was voor mama. Ik zag mama na ons gesprek vaker. Samen met mijn zusje of mijn vriend ging ik naar mama toe. We deden dingen die ik leuk vind om te doen. Niks was verplicht, maar ik was altijd welkom. Ik bouwde weer leuke herinneringen op met mama, waardoor onze band weer sterker werd!

Boekje

Tijdens de periode dat mama en ik geen contact hadden, heeft ze een boekje voor mij geschreven. Hierin staan gebeurtenissen die ze normaal gesproken aan mij had verteld, maar wat niet kon omdat ik even geen contact wilde. Ik vind het een heel waardevol boekje wat mij aan het lachen maakt. Als ik erop terugkijk, ben ik blij dat mama en ik redelijk snel weer contact hadden met elkaar. Hoe langer ik had gewacht om contact te zoeken, hoe moeilijker de stap voor mij was geworden. Ik ben blij dat we weer goed contact hebben met elkaar. Onze band is weer net zo sterk als voor de verhuizing en ik ga over een paar weken zelfs weer bij mama wonen! Ze komt namelijk weer in de buurt wonen ☺! Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Maud? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Maaike: "Ik voelde mij onbegrepen"
Maaike: "Ik voelde mij onbegrepen"
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Maaike: "Ik voelde mij onbegrepen"

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 12 jaar oud was. Het was vlak voor de kerstvakantie. Ik was boven aan het spelen samen met mijn broertje van toen 8 jaar. Mijn vader vertelde daarna dat ze uit elkaar gingen. Dit kwam totaal onverwachts.

Onbegrepen

Mijn ouders hadden nooit ruzie thuis. Ik wist wel dat mijn moeder al meer dan een half jaar thuis was, maar dat was vanwege een burn-out. Of nou ja.. dat is wat zij mij vertelde. Dit bleek ook met haar gevoel over de relatie met mijn vader te maken te hebben.

Ik voelde mij onbegrepen. Op school praatten de juffen niet met mij en ik wist ook niet hoe ik er zelf over moest beginnen. Er waren ook andere kinderen in de klas waarvan de ouders gingen scheiden. Die ouders hadden veel ruzie met elkaar, mijn ouders niet. Ik had het idee dat de juffen de andere kinderen beter begrepen. Hierdoor heb ik heel lang mijn gevoelens voor mij gehouden. Ik wilde voor mijn ouders zorgen, omdat ik zag dat ze het allebei moeilijk hadden. Ik voelde me ook erg onbegrepen, ook omdat ik niet wist wat ik met de situatie aan moest. Ik vond het lastig om er mee om te gaan. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik dacht voor een lange tijd dat ik de enige was met deze gevoelens. Ik was op zoek naar herkenning en erkenning.

Praten over mijn gevoel

Ik ben naar een kinderpsychologe gegaan. Zij heeft mij zo ontzettend goed geholpen. Zij luisterde naar mij, leerde mij dat mijn gevoel oké was en het belangrijkste: dat het niet mijn fout was en ik niet voor mijn ouders hoefde te zorgen. Ik ben ook meer over mijn gevoel gaan praten met andere familieleden, wat opluchtte. Zij hadden een andere kijk op de scheiding dan ik, wat mij liet inzien dat ik echt niet hoefde te zorgen voor mijn ouders. Zij redden zichzelf wel.

Het onbegrepen gevoel verdween. Hoe meer tijd er voorbij ging, hoe meer ik erachter kwam dat het goed was zo. Mijn ouders hebben allebei een nieuwe partner. Ik merkte dat mij dat goed deed. Mijn ouders kunnen nog steeds goed met elkaar praten en bellen elkaar als er vragen zijn of overleg puntjes. Dit is heel fijn.

Ik leerde dat mijn ouders voor zichzelf kunnen zorgen en dat dat niet mijn taak is. Ook heb ik geleerd dat het ook oké is als ik me er wel nog even rot over voel. Mijn ouders blijven gescheiden. Maar ik voel me niet meer onbegrepen. Gelukkig kan ik tegenwoordig goed praten over de scheiding en mijn gevoelens met beide ouders en met mijn broertje. Ook met mijn opa’s en oma’s praat ik er vaak over. Zij hebben weer een andere kijk op de scheiding en begrijpen mij, dat voelt goed.

Bij Villa Pinedo heb ik erkenning en herkenning gevonden. Dit voelt super fijn. Ik hoor steeds meer verhalen die lijken op die van mij. Ik voel me niet meer alleen. Ik leer hier om te praten over mijn gevoel en dat het allemaal oké is. Het belangrijkste wat ik hier heb geleerd is: “je hoeft het niet alleen te doen” en “we doen het samen”.

Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Maaike? Het helpt echt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Julie: "Praten kan echt wonden helen!"
Julie: "Praten kan echt wonden helen!"
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Julie: "Praten kan echt wonden helen!"

Toen ik ongeveer 14 jaar oud was gingen mijn ouders scheiden. Daar kwamen natuurlijk een heleboel gevoelens en gedachten bij kijken en daar wil ik jullie graag meer over vertellen.

Ruzies

Mijn ouders hebben tijdens en na de scheiding enorm veel ruzie met elkaar gemaakt en hier heb ik ontzettend veel last van gehad. Mijn twee grote zussen waren tijdens de scheiding meerderjarig (18 & 20) en daarom werd het ouderschapsplan alleen voor mij geschreven. In het ouderschapsplan staan alle afspraken die er over mij gemaakt werden tussen mijn ouders, bijvoorbeeld wanneer ik waar sliep en bij wie ik was met kerst. Het voelde daarom alsof de ruzies voornamelijk over mij gingen.

Piekergedachten

Ik weet nog dat veel mensen tegen mij zeiden: "Gelukkig heb je twee zussen, je bent niet alleen.” Maar stiekem voelde ik me toch heel erg eenzaam in die periode. We praatten er weinig tot niet over samen en daarbij was ik de enige die elke week gedoe had met heen en weer verhuizen. Ook moest ik als enige naar de kinderrechter en de boodschapper tussen mijn ouders zijn. Ik had vaak last van een loyaliteitsconflict; mijn zussen woonden vast bij mijn vader en daarom vond ik het vaak zielig voor mijn moeder als zij weer alleen was, omdat ik zag wat het met haar deed als ik weer vertrok. Het idee dat ik dit als enige voor mijn kiezen kreeg, maakte mij dan ook vaak verdrietig. In mijn omgeving begreep niemand écht hoe ik mij voelde en daarom begon ik steeds slechter in mijn vel te zitten. Ik wilde graag de hele dag in mijn bed liggen en deed bijvoorbeeld niet meer mijn best om er leuk uit te zien op school. Mijn omgeving zag hoe ik veranderde van een vrolijke, positieve meid naar iemand die alleen was in een donkere kamer vol met troep en het liefst de hele dag niets deed. ’s Avonds kon ik vaak niet slapen vanwege piekergedachten. Dan dacht ik veel na over de situatie tussen mijn ouders en maakte ik me zorgen over van alles en nog wat. Als afleiding bleef ik dan maar scrollen op mijn telefoon tot een uur of 4. De dag erna was ik dan vaak doodmoe op school en zodra ik vrij was, dook ik weer in mijn bed.

Therapie

Daarom besloot ik, op advies van mijn moeder, dit te bespreken met mijn huisarts. Hij verwees mij door naar een praktijkondersteuner. We konden goed praten over mijn situatie maar ik had behoefte aan meer hulp. Daarom ging ik op zoek naar een psycholoog, maar helaas was dat nog niet zo makkelijk. Met twee psychologen had ik bijvoorbeeld totaal geen klik, ze begrepen voor mijn gevoel niet écht wat ik ze vertelde en daarom werkte dat niet voor mij. Ik verloor steeds meer de moed, totdat ik bij mijn huidige therapeut terecht kwam. Er ging een wereld voor me open. We deden opdrachten waardoor ik letterlijk op papier zag staan waar ik in mijn hoofd mee bezig was en ze besprak met mij wat helpend zou kunnen zijn. Daarnaast was het heel voelbaar dat ze oprecht geïnteresseerd was en er alles aan wilde doen om mij te helpen. Tot op de dag van vandaag ben ik enorm dankbaar voor de hulp die ik heb gekregen. Af en toe kom ik nog steeds bij haar langs om alles even door te nemen, zodat ik daarna weer zonder piekergedachten verder kan. Ik wil jullie dus graag meegeven dat praten echt wonden kan helen, al lijkt dat in eerste instantie niet zo. Voor mij was dat vooral prettig met een neutraal persoon, zoals mijn therapeut. Zij koos geen kant en luisterde naar wat ik te vertellen had. Je bent veel sterker dan je denkt en er is altijd licht aan het einde van de tunnel. You can do it! Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Julie? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
"Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"
"Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"
Mijn oudersMijn woonsituatie

📖 "Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"

Dertien jaar geleden kwam het grote nieuws: mijn ouders gingen scheiden. Ik was tien jaar oud. Er waren veel tranen en ik kon maar moeilijk begrijpen wat er allemaal gebeurde. Maar het bracht soms ook leuke momenten met zich mee. Zo kreeg mijn vader een nieuw huis en ik vond het best cool om een tweede kamer te krijgen. In zijn eerste huis deelde ik een slaapkamer met mijn twee zussen. Het voelde als een soort logeerpartijtje. En we kregen opeens een stapelbed, dat had ik nog nooit gehad!

Eigen kamer

In zijn tweede huis kreeg ik een eigen kamer. Ik weet nog goed dat we naar de IKEA gingen en dat ik een nieuw bed en bureau mocht uitzoeken. Dat vond ik zó leuk. Toen de belangrijkste meubels binnen waren, was mijn kamer ‘klaar’. Eigenlijk voelde hij helemaal niet klaar. Het voelde als een kamer waar ik twee keer per maand op bezoek kwam. Het had ook de kamer van iemand anders kunnen zijn. De lades van de kledingkast waren grotendeels leeg. Soms lag er een losse sok, waarvan de andere misschien bij mijn moeder lag. Of een oud shirt die ik eigenlijk nooit gebruikte. Handig om te hebben, als ik iets was vergeten in te pakken. De kamer bij mijn moeder was veel fijner. Die voelde écht als mijn slaapkamer. Mijn geur hing daar. Ik kende ieder stipje op het plafond en kon me er altijd veilig terugtrekken.

Fotolijstjes

De kamer bij mijn vader zou nooit als die bij mijn moeder worden, maar ik hoopte toch dat het gezelliger kon worden. Na een tijdje heb ik dit tegen mijn vader gezegd en gelukkig wilde hij toen helpen. We zijn naar een winkel gegaan om wat extra dingetjes te kopen, zodat de kamer gezelliger werd. Er kwamen fotolijstjes, waar ik foto’s van mijn vrienden in stopte. En een foto van mijn paard. Het bracht fijne herinneringen met zich mee. Er kwam een gezellig kleedje op de vloer. Het voelde niet als de vloerbedekking bij mama, maar het was warmer dan de houten vloer. Ik kreeg een fijnere kamer én ik had een leuk uitje met mijn vader gehad.

Als ik terugdenk aan deze tijd, ben ik blij dat ik het met mijn vader heb besproken. Want in je slaapkamer start je ieder dag en sluit je hem ook weer af. Als je je daar fijn in voelt, is het allemaal een stukje fijner. Mijn tip voor jou is om het met je ouders te bespreken en te kijken naar wat je anders zou willen. Mis je iets in je kamer? Misschien is het te regelen! En wist je dat de kringloopwinkel ook allerlei leuke dingetjes heeft? Het knus maken hoeft niet altijd veel geld te kosten. ?

Verhaal lezen
Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?
Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?
Mijn oudersMijn woonsituatie

📖 Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?

Van een appartementje op 10 minuten fietsafstand, naar een uur met de auto met mijn vader. Van de stad waar ik ben opgegroeid naar een dorpje op het platteland met mijn moeder. In maart van 2015 vertelden mijn ouders dat ze gingen scheiden, ik was toen 14 jaar. Ik vond het super naar voor mijn ouders. Ik was verdrietig. Toch was er ook veel opluchting. Helaas betekende de scheiding dat ze niet meer samen woonden. Daar komt dan verhuizen bij kijken. Ik ben 7 keer verhuisd met mijn ouders in 5 jaar tijd, vooral met mijn moeder.

7 keer verhuisd

Elke verhuizing keek ik er weer tegenop. Gaan we weer: alle spullen inpakken, verslepen en dan weer uitpakken. Vreselijk vond ik het. Een nieuw huis betekende ook nieuwe gewoontes, nieuwe omgeving, nieuwe mensen in de buurt, nieuwe regels. Elke keer weer aanpassen aan de nieuwe situaties. Samenwonen met stiefouders brengt dan ook nog een hele nieuwe opvoedstijl in de mix.

Het was absoluut niet makkelijk. Het blijft vervelend om je kamer in te pakken, waar je je net zo thuis voelde en om dat weer helemaal op te bouwen. Ik heb de pech gehad dat ik 3 jaar lang op een kamer sliep die niet van mij voelde. Super vervelend!

Gesprekken

Wat voor mij heel erg hielp, waren de gesprekken met de mensen om me heen. Ik had hele lieve vriendinnen die naar me wilden luisteren. Als ik het nodig had, mocht ik ook altijd bij een van hen blijven slapen. Ik heb mijn moeder ook altijd verteld wat ik van de verhuizingen vond. Ze begreep het heel goed en we hebben er veel gesprekken over gehad. Zij besefte ook dat ze niet de beste keuzes had gemaakt. Toch blijft zij ook een mens. Ook zij mag fouten maken.

Rust

Gelukkig heeft het me ook mooie dingen gebracht. Ik heb veel lieve mensen mogen ontmoeten en heb veel dingen geleerd. Ik ben mijn moeder heel dankbaar. Door alles wat we samen hebben meegemaakt, ben ik een sterker persoon geworden. De ervaringen zijn nu een deel van mij, die ik dagelijks in mijn werk kan gebruiken. Zij heeft ons uiteindelijk weer naar de stad gebracht waar ik ben opgegroeid.

Ik woon sinds een jaar samen met mijn vriend. Dit heeft mij heel veel rust gebracht. Het heeft me in laten zien dat verhuizen ook iets heel leuks kan zijn. Ik vond het vooral fijn om opnieuw te kunnen beginnen. Een nieuw hoofdstuk in mijn verhaal.

Als ik er nu op terugkijk, viel het allemaal wel mee. Ik ben veel bewuster gaan nadenken over bijvoorbeeld spullen. Wat heb ik nodig en wat vind ik leuk? Als ik het niet meer nodig heb, dan gaat het ook gewoon weg.

Selfcare verhuistips:

Bespreek met je ouders wat jij vindt van het verhuizen. Geef het aan als je het spannend vindt of moeilijk. Geef je grens aan. Dan kunnen je ouders daar rekening mee houden.

Ga ruim voor de verhuizing vast al je spullen door. Je hebt vast spullen liggen die je nooit meer gebruikt of dubbel hebt. Gooi het weg of breng het naar de kringloop. Tijdens het opruimen kun je dan ook al beginnen met inpakken.

Begin zo vroeg mogelijk met het inpakken van spullen die je niet elke dag nodig hebt. Dit geeft je meer rust op de dag van de verhuizing. Ook weet je dan ook welke dozen je direct moet uitpakken en welke dozen nog even kunnen wachten.

Vraag aan je ouders of een vriendje of vriendinnetje mag helpen met verhuizen. Het helpt als je iemand hebt om de last mee te dragen. Ook is het gewoon gezellig.

Ga met iemand uit je omgeving in gesprek. Dit kan een vriendje of vriendinnetje zijn, maar je kan ook met je opa of oma praten. Je kan je ook altijd aanmelden om met een Buddy van Villa Pinedo te praten. Deze jongeren hebben ongeveer hetzelfde meegemaakt en kunnen goed naar je luisteren.

Verhaal lezen