Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

103 verhalen gevonden voor jou

Mijn ouders gingen scheiden in de kerstperiode
Mijn ouders gingen scheiden in de kerstperiode
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

๐Ÿ“– Mijn ouders gingen scheiden in de kerstperiode

In december 2010, in de kerstperiode, vertelden mijn ouders tijdens het ontbijt dat ze gingen scheiden. Ik was toen 10 jaar oud en mijn zusje was 9.

Mijn ouders begonnen het gesprek door te vertellen dat ze ons iets ergs moesten vertellen. Ik was bang dat er misschien iemand overleden was. Toen ze vertelden dat ze gingen scheiden, wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen. Ik zei daarom: โ€œgelukkig is er niemand overleden, dan heb ik liever ditโ€. Daarna begon ik toch heel hard te huilen.

Laatste kerst samen

Na een paar minuten huilen heb ik me losgetrokken uit de armen van mijn vader en ben ik naar boven gerend. Ik ging toen onder de deken van mijn bed zitten en Mario kart spelen op mijn Nintendo. Dat deed ik omdat ik snel afleiding zocht. Ik wilde niet denken aan wat er net was gebeurd. Ik wilde niet huilen en eigenlijk ook niet boos zijn. Ik wilde me alleen maar verstoppen voor alles wat ik voelde op dat moment. Die middag gingen we een kerstboom halen. Dat stond al langer gepland en ging gewoon door. Dat was voor mij heel raar. Ik wist dat dit onze laatste kerst samen als gezin zou zijn.

Ik werd verdrietig van die gedachte maar ik wilde me ook groothouden zodat mijn ouders zich geen zorgen zouden maken om mij. Ik vertelde daarom aan mijn moeder dat ik al helemaal gewend was aan het idee dat ze gingen scheiden. We hebben toen nog samen de kerstboom versierd, maar ik voelde de spanning tussen mijn ouders. Vanaf die dag zijn ze ook onder aparte dekens gaan slapen en daarna in aparte kamers.

Kerstvakantie

Een scheiding rond de feestdagen geeft een heel apart gevoel. Ik wilde een leuke kerstvakantie hebben, maar door de scheiding kwamen er allerlei minder leuke dingen bij kijken. Toch hielp deze periode ook wel omdat het veel afleiding gaf. Op school waren we bezig met kerstknutsels maken en thuis zag ik de cadeautjes onder de boom liggen.

Rond de kerstperiode blijft het altijd lastig om af te spreken wanneer ik bij mijn moeder of vader ben, ook al ben ik nu volwassen. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren geleerd dat dat heel normaal is en je er gewoon open over mag praten. Dat helpt echt!

Wil je over de scheiding van je ouders praten met een jongere die ook gescheiden ouders heeft? Meld je aan voor een Online-Buddy van Villa Pinedo!

Verhaal lezen
Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Ayla.
Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Ayla.
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

๐Ÿ“– Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Ayla.

๐˜›๐˜ณ๐˜ช๐˜จ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ธ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ: ๐˜‹๐˜ช๐˜ต ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฉ๐˜ข๐˜ข๐˜ญ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ท๐˜ข๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ท๐˜ข๐˜ณ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ช๐˜ญ๐˜ช๐˜จ๐˜ฆ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ช๐˜ฏ๐˜ด๐˜ด๐˜ช๐˜ต๐˜ถ๐˜ข๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ด. ๐˜“๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ด ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ต ๐˜ข๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ญ๐˜ด ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ฐ๐˜ฌ๐˜ฆฬ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ต. ๐Ÿ’™

Als ik terugdenk aan vroeger, komen er verschillende herinneringen naar boven. Maar รฉรฉn ding hebben veel herinneringen gemeen: ruzie.

Ruzies, ruzies en nog eens ruzies

Ruzie over heel veel verschillende dingen en op heel veel verschillende manieren. Ruzie over mij. Ruzie over geld. Ruzie over het verleden. Ruzie over het heden en over de toekomst. Ruzie die in stilte werd gevoerd. Slaande ruzie. Ruzie via de telefoon of mail. Ruzie beneden. Ruzie waar ik bij was. Toen mijn ouders uit elkaar gingen was ik nog heel jong. Ik kan me dan ook geen voorstelling maken van mijn ouders samen als stel. Ik heb ze nog nooit op een romantische manier met elkaar om zien gaan. De meeste herinneringen die ik aan mijn ouders samen heb, zijn gespannen momenten. De momenten waarop ze boos op elkaar waren of elkaar juist negeerden. Het waren de momenten waarop ik me als kind letterlijk tussen mijn ouders in voelde staan.

STOP!

Waarop ik het gevoel had keihard โ€˜STOPโ€™ te willen roepen, maar het niet over mijn lippen kreeg. De momenten waarop ik voor allebei op wilde komen, maar dat niet durfde. In plaats daarvan naar mijn kamer ging om met mโ€™n Playmobil te spelen en deed alsof ik niets doorhad. Om vervolgens als het vrolijkste meisje van de wereld naar beneden te komen en mijn vader of moeder probeerde op te vrolijken. Zodat zij zich beter zouden voelen en zich in ieder geval geen zorgen hoefde te maken over mij.

Toen was dit voor mij gewoon โ€˜normaalโ€™, nu denk ik dat ik me heel erg alleen heb gevoeld. Er waren voor mijn gevoel weinig mensen om mij heen die doorhadden wat ik meemaakte. Die mij รฉcht zagen. En er heeft nooit iemand gevraagd hoe het met mij ging. Het gekke is dat het tegelijkertijd ook heel dubbel voelt om dit zo op te schrijven. Want nu ik erop terug kan kijken overheerst, gek genoeg, geen negatief of zwaar beladen gevoel. Misschien ook niet meer, als ik eerlijk ben. Ik vraag me af waar dat mee te maken heeft.

Samen ouders zijn

Deels denk ik door het werken aan mezelf om het verleden een plek te geven, maar er is nog iets anders belangrijks veranderd. De ruzies zijn gestopt. Al best een tijdje nu. Sinds dat ik op mezelf woon ongeveer. En als er voor mij belangrijke momenten zijn, dan zijn mijn ouders er allebei. Naast elkaar.

"Zonder spanning of boosheid. Samen zijn ze mijn allergrootste fan. Bij alles wat ik doe. En dat is uiteindelijk het enige wat dat kleine meisje al die tijd alleen maar wilde."

En het enige wat ik als kind van hen nodig had en eigenlijk voor altijd nodig zal hebben. Dat ze, ondanks dat ze zijn gescheiden, gewoon samen mijn ouders zijn. Ouders die er onvoorwaardelijk voor mij zijn, in plaats van andersom. Dat ze dat nu op kunnen brengen, maakt voor mij zรณ veel goed. Het lijkt alsof er een zachte deken over het verleden is gekomen waardoor de pijnlijke, scherpe kanten er vanaf zijn. Het doet minder pijn in mijn hart. En ondertussen wordt mijn hart steeds meer gevuld met nieuwe warme en liefdevolle herinneringen. Het is nooit te laat.

Voel jij je thuis niet veilig? Het is belangrijk om erover te praten met iemand die je kunt vertrouwen. Dat kan een tante of oom zijn, of een vertrouwenspersoon op school. Ook kan je terecht bij verschillende organisaties. We schreven er een blog over op onze website. Deze lees je hier.

Wil je over de scheiding van je ouders praten met een jongere die ook gescheiden ouders heeft. Meld je aan voor een Online-Buddy van Villa Pinedo! Nieuwsgierig? Lees hier meer informatie.

Verhaal lezen
Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Lisa.
Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Lisa.
Mijn oudersStiefoudersGedachten en gevoelens

๐Ÿ“– Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Lisa.

๐˜›๐˜ณ๐˜ช๐˜จ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ธ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ: ๐˜‹๐˜ช๐˜ต ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฉ๐˜ข๐˜ข๐˜ญ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ท๐˜ข๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ท๐˜ข๐˜ณ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ช๐˜ญ๐˜ช๐˜จ๐˜ฆ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ช๐˜ฏ๐˜ด๐˜ด๐˜ช๐˜ต๐˜ถ๐˜ข๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ด. ๐˜“๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ด ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ต ๐˜ข๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ญ๐˜ด ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ฐ๐˜ฌ๐˜ฆฬ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ต. ๐Ÿ’™

Toen ik vier jaar was, stond ik met mijn vader in zijn slaapkamer. Hij staarde naar de spiegel en vroeg zich af wat hij aan moest trekken. โ€œIk heb een date met een hele leuke vrouwโ€, zei hij. Ik had geen idee wat dat betekende. Wie die vrouw was. En hoe mijn jeugd er vanaf toen uit zou zien.

Ik voelde mij alleen

Een paar weken later was het zo ver. Ik zou haar ontmoeten. Als enig kind van mijn ouders, zou ik die dag spelen in de speeltuin in de buurt met haar en haar jonge kinderen. Ik ontmoette mijn stiefmoeder en haar kinderen. Het was okรฉ. Ze waren aardig voor mij. Ik voelde mij welkom. Ze waren wel anders. Zij hielden van wandelen, klimmen en klauteren, ik meer van met beide benen op de grond een beetje hangen. Zij hielden van in beweging blijven, ik meer van zitten en gezellig kletsen. Zij waren druk, ik was heel rustig. Zij waren dun, ik was stevig. Ik was mezelf, maar ik voelde het toen al als niet genoeg. Zij waren met zโ€™n vieren, ik met mijn vader. Ik voelde mij alleen. Het โ€˜andersโ€™ zijn werd meteen opgemerkt door mijn stiefmoeder. Anders zijn mocht er niet zijn. Het was niet welkom. Ik was niet welkom. Ik mocht niet meespelen met haar kinderen, omdat ik het spel zou verpesten. Dus ik trok mij altijd terug op mijn eigen kamertje.

Op een dag kwam mijn stiefmoeder thuis van de markt. Ze had kleding gekocht voor haar eigen kinderen. Voor mij had zij, weliswaar, ook een jurkje gekocht. Het was de kleinste kindermaat. Bewust. Ze wist dat ik die maat niet zou passen. โ€œJe bent te dikโ€, zei ze met haar strenge gezicht. โ€œVanaf nu alleen nog maar water drinken en mager beleg op je brood. Geen mayonaise meer bij je patat.โ€ Ik ben dik. De zin die ik op de dag van vandaag mezelf nog vaak kan wijsmaken als ik mezelf in de spiegel aan kijk.

Waar was de hulp?

Toen ik elf jaar was, had ik dusdanig last van realistische nachtmerries over mijn thuissituatie, dat mijn vader vroeg of ik daar hulp bij wilde. Ik ging in gesprek met een kinderpsycholoog. Ik vertelde haar over thuis, over mijn stiefmoeder en de nachtmerries. En dat ik mezelf dik vond. Toen ik zestien jaar was, heb ik EMDR-therapie gekregen om de woorden van mijn stiefmoeder los te zien van de realiteit. Want ik geloofde ze nog. En soms geloof ik ze nog steeds.

Nu ik 26 jaar ben, voel ik die pijn nog steeds. Soms ben ik boos en verdrietig. Spontane huilbuien. Ik vind het zรณ oneerlijk. En, waarom kon ik niet voor mezelf opkomen? Misschien voelde het toen normaal. Dit was hoe het bij mij nou eenmaal gaat, dacht ik. Acht jaar lang was het getreiter. Vernederen. Buitensluiten. Haar onvoorspelbare gedrag vertoonde zij bijna altijd als mijn vader er niet was. Toch waren er ook momenten dat er zelfs familie of vrienden bij waren. Waarom grepen zij niet in?

Nu ik ouder word, vraag ik mij steeds meer af waar de hulp was. Niet na acht jaar, maar veel eerder. Een luisterend oor. Iemand die mij zou vertellen dat het niet normaal is. Was er maar iemand die mij vertelde dat ik goed was zoals ik ben. Maar ook iemand die mij uit de situatie zou halen en mijn ouders zou wakker schudden dat het zo niet langer kon. Misschien was ik dan tevreden met de persoon die ik nu in de spiegel zie.

Voel jij je thuis niet veilig? Het is belangrijk om erover te praten met iemand die je kunt vertrouwen. Dat kan een tante of oom zijn, of een vertrouwenspersoon op school. Ook kan je terecht bij verschillende organisaties. We schreven er een blog over op onze website. Deze lees je hier.

Verhaal lezen
Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Noor.
Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Noor.
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

๐Ÿ“– Horen. Zien. ฬถZฬถwฬถiฬถjฬถgฬถeฬถnฬถ.ฬถ Praten. Verhaal van Noor.

๐˜›๐˜ณ๐˜ช๐˜จ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ธ๐˜ข๐˜ณ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ: ๐˜‹๐˜ช๐˜ต ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฉ๐˜ข๐˜ข๐˜ญ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ท๐˜ข๐˜ต ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ท๐˜ข๐˜ณ๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ช๐˜ญ๐˜ช๐˜จ๐˜ฆ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ช๐˜ฏ๐˜ด๐˜ด๐˜ช๐˜ต๐˜ถ๐˜ข๐˜ต๐˜ช๐˜ฆ๐˜ด. ๐˜“๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ด ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ต ๐˜ข๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ญ๐˜ด ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ซ๐˜ฆ ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ฐ๐˜ฌ๐˜ฆฬ ๐˜ฃ๐˜ช๐˜ซ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ต. ๐Ÿ’™

Sommige mensen zeggen wel eens: โ€œwoorden doen geen pijnโ€. Uit ervaring kan ik vertellen dat dit (in elk geval voor mij) niet klopt. Woorden doen mij wรฉl pijn. En veel ook. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, was ik nog heel jong. Ik groeide op als een heel verlegen meisje. Stil, teruggetrokken en ik hield het liefst zo veel mogelijk mijn mond. Bij de ene ouder kon ik helemaal mezelf zijn. Bij de andere ouder juist niet.

Spanning

Mijn vader was eigenlijk altijd boos. Iets kleins kon al voor een ontploffing zorgen. Als ik bijvoorbeeld niet direct luisterde. Als ik de laatste kruimels op mโ€™n bord niet helemaal opat. Als ik niet aan zijn verwachting voldeed. Als ik niet voor hem wilde liegen tegen anderen. Of als ik moest huilen. Er werd flink gescholden en er werden nare dingen gezegd. Hij zei dat ik een grote fout was. Dat ik de reden van de scheiding was. Dat ik al mijn slechte kanten van mijn moeder had. Dat ik een teleurstelling voor hem was. En als ik alsnog om zijn liefde en aandacht vroeg, dan lachte hij mij vaak uit. De constante spanning was intens voelbaar voor mij. Bij hem zijn gaf me daarom een onprettig en onveilig gevoel. En ik piekerde zoveel, dat ik โ€˜s nachts niet kon slapen.

Verdiende ik dit? Was ik echt zo vervelend? Zou er echt nooit iemand van mij kunnen houden? Als ik niet goed was als mezelf, wie moest ik dan wel zijn? Ik voelde zoveel verdriet, onzekerheid en schaamte. En ik voelde me alleen en onbegrepen. Ik wilde zo graag dat iemand vroeg hoe ik me echt voelde en wat ik nodig had. Iemand die naar me luisterde. Zodat ik niet meer zo alleen was. Maar niemand zag dat ik daar naar verlangde. Geen juf, geen oom, geen sportcoach.

Gewoon โ€˜normaalโ€™

Het hebben van gescheiden ouders en alles wat daarbij kwam kijken voor mij, werd niet besproken. Het was gewoon โ€˜normaalโ€™ voor iedereen. Voor mij eigenlijk ook. In de puberteit besefte ik pas: wat er vroeger gebeurd is, is niet normaal. Dat besef maakte het misschien wel nรณg moeilijker, want mโ€™n hoofd ging toen al helemaal alle kanten uit. Nu ik volwassen ben, kijk ik nog wel eens terug naar deze tijd. En denk ik aan wat ik anders had gewild. Voor mijn gevoel heb ik deze nare momenten moeten ervaren, zodat ik nu ben wie ik ben. En ik ben heel trots op wie ik geworden ben, ondanks de pijn. Daar zou ik niets aan veranderen. Wat ik wel had gewild is iemand die eens naar mij vroeg. Zonder oordeel, met liefde.

Ik heb geleerd dat je daar ook om mag vragen als je dat nodig hebt. Dat doe ik nu sneller. Ik weet nu ook dat ik vroeger niets verkeerd heb gedaan. Mijn vader wist gewoon niet hoe het eigenlijk moest, een kind opvoeden. Dat komt misschien wel weer door zijn moeilijke jeugd. Ik vind het heel verdrietig voor hem, dat hij daar ook zo door gevormd is. Maar ik neem hem niet meer kwalijk wat er gebeurd is tussen ons. Ik neem hem zoals hij vroeger was en nu ook is. En ik weet dat hij echt wel van mij houdt, ook al merk ik dat nog steeds niet altijd.

Voel jij je thuis niet veilig? Het is belangrijk om erover te praten met iemand die je kunt vertrouwen. Dat kan een tante of oom zijn, of een vertrouwenspersoon op school. Ook kan je terecht bij verschillende organisaties. We schreven er een blog over op onze website. Deze lees je hier.

Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Sonja
Lieve pap - een brief van Sonja
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

๐Ÿ“– Lieve pap - een brief van Sonja

Lieve pap,

Vandaag is het Vaderdag. Het voelt wel grappig om een brief te schrijven aan een man van weinig woorden. Bij jou is โ€˜schijn bedriegtโ€™ meer dan waar; achter het stoere biker uiterlijk met tatoeages, lange baard en kaal hoofd zit eigenlijk een Grote Vriendelijke Reus. Ik ken geen enkele andere man die zoveel liefde in zich heeft als jij. En dat is te voelen, niet alleen door mij.

Je trekt beesten aan als een soort bebaarde Sneeuwwitje en krijgt huilende babyโ€™s stil met alleen je aanwezigheid. Je straalt een rustige, vriendelijke energie uit die prettig is om je in te begeven. Je kent al je buren, kan schaamteloos hard lachen om slechte dad jokes videoโ€™s die je vindt op Facebook en bent altijd trots op mij en Lenne, wat we ook doen. Je geeft een 21-diner speech die het hele gezelschap laat snotteren en hebt mij en Lenne samen met onze moeder door de scheiding geloodst op een goede manier, met onze belangen voorop.

Ik weet dat achter het rustige front ook een hoop piekergedachten en zorgen schuilen. Ik ben blij dat je deze wat meer met mij bent gaan delen. Het is grappig dat wanneer een kind opgroeit, je eigenlijk je ouders opnieuw leert kennen en de verhoudingen verschuiven. Van een soort alwetende Ouder God naar ook gewoon een gevoelig mens met eigen zorgen en imperfectheden. Ik vind dit een mooie ontwikkeling om te observeren. Ik ben blij je te leren kennen. Ondanks dat ik ondertussen alweer naar de midden twintig kruip, blijf ik altijd je kind die graag in jouw armen kruipt voor een dikke knuffel zonder woorden.

Ik ben trots jouw dochter te zijn. Fijne vaderdag.

Sonja

Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Nikki
Lieve pap - een brief van Nikki
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

๐Ÿ“– Lieve pap - een brief van Nikki

Lieve pap,

Nog maar 1 jaar oud was ik, toen mama ineens met Jes en mij alleen kwam te staan. Ik weet daar niets meer van, maar ik denk dat het voor mama best even zwaar was. Twee jonge kinderen en ook wel een heleboel gedoe. En toen ineens kwam jij op haar pad. Als een soort superheld kwam je al snel in ons leven gevlogen. En voor mij was het eigenlijk meteen helemaal goed.

Volgens mij waren wij direct dikke maatjes. Zo voelde het tenminste voor mij. Ik weet nog dat toen ik heel jong was, jij tijdens het gourmetten gesmolten kaas op mijn teen liet vallen. En dat je walnotenijs meenam wat wij maar โ€˜vies!!โ€™ vonden. Ik weet niet beter dan dat jij er bent. Jij bent er gewoon altijd al geweest. Van jou heb ik zoveel mogen leren. Jij hebt mij leren fietsen en vissen. Leren โ€˜klussenโ€™, waardoor ik nu best handig ben. Jij leerde mij in bomen klimmen en zwemmen in open water. Door jou weet ik hoe ik mijn banden plak (al heb ik nog steeds liever dat jij het doet).

Je leerde mij stiekem scooter rijden in de polder. Je liet mij muziek horen waardoor ik geraakt werd. Van jou leerde ik dat je op avontuur kan gaan. Je fantasie mag hebben. Dat hard werken ook leuk kan zijn. Maar ook leerde jij mij om te luisteren naar een ander. Om zoveel mogelijk in kalmte te reageren en ook je eigen zachtheid te omarmen. Om niet te oordelen als je de situatie niet kent. En je leerde mij voluit te leven en te genieten.

Het is niet gemakkelijk geweest denk ik, om ineens een stiefvader te zijn. Ik denk dat Jes en ik ook best vervelend waren. En soms nog steeds vervelend zijn. Maar jij doet het zo goed. Jij hebt een warm en veilig thuis voor ons allemaal gecreรซerd. Een plek waar we fijn mochten opgroeien en waar fouten maken okรฉ is.

We zijn dan misschien niet via bloed verbonden, maar dat maakt voor mij geen verschil. Bij het kiezen voor mama koos jij ook voor Jes en mij. Jij hebt er gewoon voor gekozen om ons erbij te krijgen. Hoe bijzonder is dat? Je hebt ons hetzelfde als je eigen kinderen opgevoed. En ons zoveel liefde gegeven, dat we dat nooit tekort gekomen zijn. Bij jou heb ik onvoorwaardelijke liefde en steun gevoeld. En nog steeds. Daar ben ik je zo dankbaar voor.

Lieve pap, mede dankzij jou ben ik geworden wie ik ben. Ik wens dat ik voor altijd bij me mag dragen wat jij mij allemaal hebt geleerd. Dat ik toch een beetje op jou mag lijken, ondanks dat ik niet jouw genen heb. Dat ik ook zulke dappere keuzes zal maken als jij altijd doet. Dat ik altijd lief zal zijn voor een ander en รฉcht blijf luisteren. En dat ik onvoorwaardelijke liefde mag geven, net zoals jij ons hebt gegeven.

Jij bent echt mijn superheld. Dankjewel dat jij er altijd bent. Fijne vaderdag.

Nikki

Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Romy
Lieve pap - een brief van Romy
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

๐Ÿ“– Lieve pap - een brief van Romy

Lieve pap,

Zondag is het Vaderdag. Een dag waar ik eigenlijk weinig bij stil sta, omdat het leven soms druk is. Toch probeer ik altijd iets kleins te doen. Omdat je zelf niet zo van de cadeaus bent, blijft het vaak bij een belletje of bezoekje als ik in de buurt ben.

Zondag is ook een dag om stil te staan bij onze band, want wat is er al veel veranderd in die 25 jaar tijd dat ik besta. Je bent niet meer samen met mama, je hebt een ander huis, je hebt andere vrienden en je hebt ander werk. Na de scheiding met mama ben je eigenlijk een andere papa geworden. Maar een hele bijzondere papa. Een met wie ik goed kan praten, kan lachen en ook kan huilen.

We hebben ook andere tijden gekend. Want er was ook een periode dat ik boos op jou was. Ik begreep niet waarom mama zoveel pijn had en jij leek de schuldige. Daardoor heb ik jou een paar weken niet willen zien. Ik weet nog goed hoe mama mij bij jou op de stoep afzette en hoe ik als jong meisje aan mijn eigen vader vertelde dat ik hem niet meer wilde zien. Dat voelde best eng. Het duurde een paar weken tot ik weer wilde komen. Ik denk dat ik even afstand nodig had, om daarna weer dichterbij te kunnen komen.

Des te ouder ik werd, des te bewuster ik zag hoe jij groeide. Je werd rustiger, kreeg andere mensen om je heen en koos soms een โ€˜alternatieveโ€™ weg. Soms schaamde ik mij, maar steeds vaker voelde ik een soort trots als ik zag hoe je sommige dingen juist anders deed. Ik zag een blije papa die veel meer van het leven genoot. Een papa die rust had gevonden. Een papa die zijn gevoel kon volgen. Een papa die de liefde volgde. En een papa die een bijzondere band heeft gekregen met zijn dochter.

Ik wil je bedanken voor de liefde die je bent blijven geven en de ruimte die ik kreeg om de keuzes te maken die ik wilde. Het was soms moeilijk voor jou, maar je hebt gelukkig altijd geaccepteerd wat ik wilde. Dank je wel daarvoor.

Fijne Vaderdag Papa. <3

Liefs Romy

Verhaal lezen
"Ook m'n bonusmoeder krijgt wat op Moederdag"
"Ook m'n bonusmoeder krijgt wat op Moederdag"
Mijn oudersStiefoudersBelangrijke momenten

๐Ÿ“– "Ook m'n bonusmoeder krijgt wat op Moederdag"

Ik ben Michelle, 26 jaar en ongeveer 10 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden. Nu is het weer bijna moederdag. En als kind met gescheiden ouders betekent dat ook dat ik te maken heb met meerdere โ€œmoedersโ€, namelijk ook een bonusmoeder zoals ik dat zelf noem. Je hebt ze in allerlei soorten en maten, maar hoe ga je ermee om?

Ik kon alles bij haar kwijt

Laat ik ermee beginnen te zeggen dat ik het ontzettend heb getroffen met mijn bonusmoeder(s). Na de scheiding van mijn ouders heb ik langere tijd weinig en moeizaam contact gehad met mijn eigen moeder. Ik was boos, verdrietig en kon de nieuwe situatie maar moeilijk accepteren. Toen mijn vader, ongeveer een jaar later, vertelde dat hij iemand had ontmoet met wie het goed klikte, vond ik dat enorm spannend. Ik gunde het mijn vader, maar een nieuwe vrouw in zijn (en daarmee ook mijn) levenโ€ฆ.

Ik moest wel even aan het idee wennen. Tijdens onze eerste ontmoeting klikte het echter meteen. We hadden veel overeenkomsten, konden gezellig kletsen en leken zelfs qua uiterlijk op elkaar. Omdat ik in deze periode minder contact had met mijn eigen moeder, kwam deze bonusmoeder als geroepen. Ik kon alles bij haar kwijt, ze veroordeelde nooit, stond altijd voor me klaar.

Fijn contact

Na verloop van tijd zakte mijn boosheid en verdriet rondom mijn eigen moeder. Ons contact verbeterde en ik kon het steeds beter aan om in haar nieuwe situatie te stappen. Dit kostte me soms veel moeite, omdat het me enorm herinnerde aan de scheiding en aan al het verdriet wat hierbij kwam kijken. Deze confrontatie wilde ik het liefste uit de weg gaan, kiezen voor de makkelijke weg en niet willen denken aan de moeilijke tijd die achter me lag.

Mede dankzij heel veel steun uit mijn omgeving heb ik door kunnen zetten en kan ik vandaag de dag weer heel fijn met mama overweg. We zoeken elkaar regelmatig op, gaan leuke dingen doen en kunnen fijn kletsen samen. Dat het na al die jaren en al die ellende (om het zo maar even te noemen) toch weer zo goed is gekomen, koester ik heel erg. Ik ben daar echt heel erg dankbaar voor!

Onverwachts

Juist op het moment dat alles weer goed leek te gaan, kreeg ik een nieuwe tegenslag te verwerken. Eentje die enorm veel impact heeft gehad en die mijn kijk op het leven toch zeker wel veranderd heeft. Mijn bonusmoeder komt onverwachts te overlijden. Na een hartinfarct heeft zij nog een ruime week in het ziekenhuis gelegen, met alle specialistische zorg die ze nodig had. Helaas konden de artsen niets meer voor haar doenโ€ฆ Een heftige en plotselinge gebeurtenis die mijn leven wederom in de war schopte. Ondanks dat ik haar pas een paar jaar kende, had zij een enorme stempel op mijn leven gedrukt. Op een positieve manier. Ik begon daarna steeds vaker te denken dat geluk niet voor mij weggelegd was. Eerst de scheiding, nu ditโ€ฆ Wat zou het volgende zijn wat zich aankondigt? Nou dat was dus weer een nieuwe bonusmoeder.

Nieuwe bonusmoeder

Mijn vader had na een tijdje het geluk opnieuw gevonden. Weer opnieuw beginnen, weer een nieuw iemand leren kennen, weer iemand opnieuw toelaten in je leven dacht ikโ€ฆ Moest er eigenlijk helemaal nog niet aan denken. Ik zou willen dat alles even bleef zoals het was. Gelukkig was ook deze keer de klik er. Ik heb een ontzettend lieve vrouw leren kennen. Gek genoeg had zij erg veel overeenkomsten met mijn eerste bonusmoeder, wellicht klikte het daarom weer zo goed. Ze had ook erg veel begrip voor de situatie waar wij als gezin net uit kwamen en vroeg ook regelmatig naar mijn eerste bonusmoeder. Ik waardeerde dat enorm. Ook accepteert ze mij zoals ik ben en kan ik altijd bij haar terecht, dat is echt onwijs fijn. Tot op de dag van vandaag zijn zij en mijn vader samen. Afgelopen jaar zijn ze zelfs getrouwd. Het was een enorm leuke en gezellige dag. Geluk en liefde werden gevierd en hopelijk nog voor heel lang!

Ondanks alle tegenslagen en vervelende situaties die zich hebben voorgedaan, mag ik me ontzettend gelukkig noemen met de moeder en bonusmoeder die ik nu heb. Met moederdag zorg ik dan ook voor 2 cadeautjes, want in mijn ogen verdient ook mijn bonusmoeder een presentje.Ik kan me heel goed voorstellen dat dit niet voor iedereen geldt. Als kind kies je niet voor een scheiding, maar ook niet voor de nieuwe partner van een van je ouders. โ€œHet is nou eenmaal zoโ€ of "Je moet het er maar mee doenโ€. Ik heb heel veel geluk gehad en ik hoop natuurlijk de meeste van jullie, maar ik ben me er ook bewust van dat het ook anders kan. Dat er veel ruzie of onenigheid is en dat je niet zo goed kan opschieten met een van je stiefouders.

Wil je hier iets over kwijt of zou je graag tips willen, stel dan gerust je vraag op het forum van Villa Pinedo. Klets je liever 1 op 1 met iemand die een vergelijkbare situatie heeft meegemaakt? Vraag dan een buddy aan!

Verhaal lezen
"Ik zie papa al een tijd niet"
"Ik zie papa al een tijd niet"
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

๐Ÿ“– "Ik zie papa al een tijd niet"

Wist jij dat er best veel kinderen zijn die door de scheiding (even) het contact met een van hun ouders verliezen? Dat kan heel veel verschillende redenen hebben. En het brengt ook heel veel verschillende gevoelens met zich mee. Sommige kinderen voelen zich boos of verdrietig. Anderen voelen zich juist opgelucht en hebben voor hun gevoel eindelijk even rust! Dat is allemaal heel normaal.

In dit verhaal lees je hoe het voor Lune was om het contact met haar vader te verbreken toen ze 15 was. Nu is Lune 20 en kijkt ze daarop terug.

Ik ben 15 jaar

Ik zie papa al een tijd niet. Het is mijn eigen keuze. Mijn ouders zitten in een rotscheiding en hebben de hele tijd ruzie. Mijn moeder zegt dat mijn vader is vreemdgegaan, mijn vader zegt van niet. Mijn moeder zegt dat mijn vader ons spaargeld heeft opgemaakt, mijn vader zegt van niet. Mijn vader zegt dat de scheiding de juiste keuze is, mijn moeder zegt van niet.

Ik voel de hele dag spanning, of ik nou bij papa of bij mama ben. Ik houd van allebei evenveel, juist daarom vind ik het zo lastig. Is mijn vader echt zo slecht als mijn moeder zegt? Of stelt mijn moeder zich aan, zoals mijn vader zegt? En als ik zeg dat ik het leuk heb bij papa, maak ik mama verdrietig. Als ik zeg dat ik het leuk heb bij mama, reageert papa amper op mij. Hoe kan ik papa en mama tegelijkertijd blij maken? En wie moet ik nou geloven?

Ik wil geen spanningen meer voelen tussen papa en mama. Ik wil gewoon geen gezeik meer. Gewoon dat ik even niet tussen hen in sta. Ik kies voor rust. Papa kan ons niet gelukkig maken. Ik stuur een brief naar papa dat ik bij mama wil wonen en hem even niet meer wil zien. En echt, het voelt nu best chill! Heel diep van binnen mis ik papa wel, maar dat gevoel stop ik snel weg. Ik heb buikpijn.

Ik ben 20 jaar

Ik lees mijn dagboek terug en ik snap gelijk waar de buikpijn vandaan komt. Ik miste papa zo erg, en wist diep van binnen dat ik eigenlijk allebei mijn ouders in mijn leven wilde. Maar dat gevoel negeerde ik. Ik koos helemaal de kant van mama. Het was veel te ingewikkeld om papa er ook bij te hebben. Het gevoel dat ik papa miste moest toch ergens heen, dus kreeg ik buikpijn. Door papa helemaal weg te duwen, duwde ik ook een stukje van mezelf weg.

Want papa zit in mij, net zoals mama. Ik besta voor de helft uit papa en voor de helft uit mama. Hoe zou ik de scheiding hebben beleefd als ik niet zoveel had meegekregen van het verdriet en de boosheid van mijn moeder? Had ik dan een andere keuze gemaakt? Die boosheid over dat papa ons heeft verlaten, is dat mijn gevoel of die van mijn moeder? Wilde ik papa een half jaar niet zien omdat ik boos op hem was? Of was ik boos omdat mama dat was?

Ik wil eigenlijk helemaal niet weten of hij wel of niet is vreemdgegaan en wie er gelijk had. En als mโ€™n vader al is vreemdgegaan, dan ging hij niet vreemd op mij. Hij is mijn vader. Gelukkig zie ik papa weer. Ik hou van allebei.

Het verhaal van Lune en van heel veel andere kinderen lees je in het boek โ€˜Je hoeft โ€™t niet alleen te doenโ€™: een buddy in boekvorm voor alle kinderen met gescheiden ouders. Je wordt aan de hand genomen door jongeren die al eerder in deze achtbaan gezeten hebben en er sterker uit zijn gekomen. Het staat vol verhalen en ervaringen, tips en opdrachten waar je uit kan halen wat voor jou waardevol en belangrijk is.

Verhaal lezen