Hallo allemaal, Dank jullie wel dat jullie de moeite willen nemen mijn vraag te lezen . Kort iets over ons. Ik heb een tweeling van 6 jaar beide erg gevoelig ( hsp) . Mijn man heeft aangeven te willen scheiden. Inmiddels weten de kinderen dit. we hebben het als" wij gaan scheiden "verteld ofzo min mogelijk loyaliteitsconflict te krijgen 1 juli krijgt hij een huurhuis, nu woont hij doordeweeks thuis, en in de weekenden naar zijn vriendin met een dochtertje waar hij per 1 juli mee gaat samen wonen Ik probeer loyaal over hem na de kinderen te blijven en geef toe dat ik dit erg moeilijk vind. Ik maak mij zorgen hoe de kinderen reageren op 1- pappa definitief weg 2- pappa in een ander huis 3- pappa samen met een andere vrouw en kind Zonder ook maar enige uitleg. Hij verteld ze niks. Ik heb als voorbereiding nu wel gezegd dat hij in de weekenden waarschijnlijk bij zijn vriendin is, zonder oordeel geprobeerd Hoe kan ik ze het beste helpen, steunen in deze situatie?

Ik hoor graag van jullie? Groetjes Pleun

In mijn opvoeding leer ik mijn kinderen om te gaan met geld. Dat niet alles zomaar kan. Dat je moet sparen of werken voor iets leuks etc. Ik vind het lastig om te zien dat ze bij hun vader vaak heel erg verwend worden. De duurste kado's krijgen ze en niet alleen met hun verjaardag of sinterklaas. Ik zie dat vooral de oudste 2 van 14 en 16 jaar er van gaan profiteren (en geef ze eens ongelijk). Ik zie dat ze veranderen in verwende, ondankbare kinderen. Dat is heel naar om te zien. Ik vind het moeilijk om rustig te reageren als ze weer een voor honderden euro's aan kado's hebben gekregen. Wat kan ik doen?

Best Panel, Een jaar geleden is er een omgangsregeling tussen vader en kind vastgesteld door de rechter, binnen het vaststellen van Voorlopige Voorzieningen. Toen is besloten dat vader tijd krijgt om een band op te bouwen met onze dochter (onze dochter is inmiddels 9 jaar en vader besteedde gedurende ons huwelijk geen tijd aan haar). Er zou een opbouw in tijd zijn, in realiteit werd de omgangsregeling al aangepast op zijn verzoek; nog voordat het tijd was om uit te breiden gaf hij aan dat hij minder tijd met haar wilde zijn. Na verloop van tijd is de omgangsregeling, weer op zijn verzoek, met mijn goedkeuring verder naar beneden bijgesteld. De afspraak is nu dat vader om het weekend van zaterdagmiddag tot zondagavond omgang heeft met zijn dochter, in de echtelijke woning, gezien hij geen woning heeft waar hij haar kan/wilt ontvangen. Zelfs met deze magere omgangsregeling is het niet mogelijk voor vader om deze tijd met zijn dochter te besteden. De helft van de weinige tijd dat hij met zijn dochter kan zijn, komt hij niet of brengt hij haar naar de buren om aldaar te eten en/of de nacht door te brengen of om zijn omgangstijd uren vroegtijdig te beeindigen. Sinds er een datum is vastgesteld voor de rechtszaak om te scheiden, geeft vader aan dat hij terug wilt naar de omgangsregeling zoals vastgesteld tijdens de voorlopige voorzieningen: wekelijks 3 dagen met 2 nachten. Mijn dochter van 9 jaar worstelt momenteel met een loyaliteitsconflict tussen haar eigen wensen mbt omgang en de wensen van haar vader. Zij heeft, met hulp van haar juf, een brief geschreven naar de rechter waarin zij aangeeft dat zij de omgangsregeling prima vindt zoals hij nu is (nog niet verstuurd). Als vader het echt wilt, dan wilt zij hem wel vaker zien, bijvoorbeeld na schooltijd, maar zij wilt geen nacht erbij. Nachten vindt zij vreselijk, ligt dan huilend in bed, en zij slaapt liever en beter bij de buren, aldus mijn dochter in de brief. Op aanraden van mij en haar juf heeft zij afgelopen weekend toch eerlijk aan haar vader verteld wat haar wensen zijn. Dit was erg dapper van haar gezien zij dit absoluut niet wilde eerst; zij wilt haar vader niet telleurstellen en wilt niet dat hij boos wordt op haar. Zij vertoont vnl gewenst gedrag en had eerder gezegd wat hij wilt horen; ja, ik mis jou ook. Nu heeft vader beloften gemaakt naar mijn dochter toe en heeft zij hem blijkbaar belooft dat zij van haar kant zal proberen om twee nachten met hem te zijn. Nu twijfelt zij of zij de brief naar de rechter wel moet sturen. Punt is dat niemand minder dan de rechter zal gaan bepalen wat de omgangsregeling zal worden. Ik ga namelijk niet instemmen met weer een verandering terwijl de datum voor de rechtszaak al vast staat. Mijn dochter voelt zich nu, ik weet niet in hoeverre terecht, in de positie staan dat zij bepalend is. Ik vind dat een veel te grote verantwoordelijkheid voor haar om te dragen. HOE KAN IK MIJN DOCHTER HELPEN? Ik ben oprecht als ik zeg dat ik wil instemmen met de wensen van mijn dochter. Voor mij zou het totaal acceptabel zijn als zij meer tijd, dag of nacht, met haar vader wilt zijn. Ik vind dat zij recht heeft op een vader en ik begrijp haar wens om geaccepteerd/ geliefd/ gewild te willen worden door beide ouders. Ik heb echter geen vertrouwen in de achterliggende motivatie van vader, afgelopen jaar leert dat deze uitsluitend financieel is. Afgelopen jaar leert ook dat mijn dochter voelt dat zij niet zichzelf kan zijn bij haar vader zonder te worden veroordeeld op haar zijn. mijn dochter wenst een vader-dochter relatie die niet bestaat voor haar, waar zij enorm haar best voor doet maar niet wordt bereikt. Tot op heden heb ik een zo neutraal mogelijke houding aangenomen. Ik was van mening dat haar eigen ervaringen leidend moeten zijn in de relatie met haar vader, dat inmenging van mij wellicht later verweten kan worden. Steeds meer krijgt mijn gevoel de overhand dat ik onvoldoende heb beseft dat zij een kind is van 9, veel te rationeel voor haar leeftijd trouwens, die in bescherming dient te worden genomen. Persoonlijke ontwikkeling als zelfvertrouwen, autonomie en eigenwaarde staan bij haar onder spanning. De stem van het kind moet meer worden gehoord zeggen jullie, maar wat te doen als wanneer zij zich uitspreekt, de andere ouder het kind manipuleert en omkoopt om haar zieltje te winnen voor financiele belangen in de rechtszaak. Hoe kan ik van haar vragen om zelfverzekerd te zijn en trouw te blijven aan haar gevoel, terwijl mijzelf dat niet lukte tegenover hem gedurende 11 jaar huwelijk? Graag hoor ik jullie advies in hoe ik mijn dochter niet alleen voor nu kan helpen maar ook om mogelijke schade voor later te beperken. mama73

Hoi kids, De vader van mijn kinderen ze zijn (16/13/10 jaar) drinkt in mijn ogen veel bier (8 half liter blikken per dag) en besteed niet genoeg aandacht aan mijn kinderen. Hij is dj op de computer. vrijwillig Maar mijn kinderen gaan wel graag naar hun vader toe. Wat vinden jullie. Moet ik hun laten gaan? Ook al krijgen ze daar niet wat ik wil dat ze krijgen. (aandacht van vader) Of vinden jullie dat ik voor moet stellen dat ze minder heen gaan? Of........??? Geen idee Groetjes van Geke

Ik heb mijn zoon duidelijk gemaakt dat hij hier terecht kan om zijn problemen met jullie te delen. Mijn kinderen durven mijn berichten niet te beantwoorden en durven er met mij niet over te spreken. Telkens worden ze ondervraagd over hun verblijf bij mij, Ze vertellen dit niet aan mij maar aan hun meter. Er is een enorme druk op hen gelegd door de mama en haar huidige echtgenoot. Hoe krijg ik de kinderen zover dat ze met mij hierover willen praten of ze dit via jullie doen ? Durfden jullie stiekem communiceren met papa wanneer de mama dit niet wou ?

Hallo, Mijn ex en ik zijn een jaar uit elkaar. Mijn zoon van 5 jaar woont bij mij. Hij ziet zijn vader elke zondag. Zijn vader heeft een nieuwe vriendin die er altijd bij is als mijn zoon naar zijn vader gaat. Het lijkt mij ook goed voor mijn zoon als hij af en toe zijn vader alleen ziet. Zonder de nieuwe vriendin erbij. Mijn zoon kent haar tenslotte pas. Hoe denken jullie hierover?

Hallo, Ik ben bijna een jaar uit elkaar met de vader van mijn zoon van inmiddels 5 jaar. Zijn vader heeft sinds ongeveer een half jaar een nieuwe vriendin. Zij heeft ook al 2 kinderen van 19 en 12. De jongste van 12 jaar gaat om de week in het weekeinde naar haar vader. Mijn zoon gaat elke zondagmiddag naar zijn vader. In het begin ging hij naar het onderkomen van zijn vader. De laatste maanden wordt hij gehaald en gebracht door zijn vader met de vriendin en gaan ze naar haar huis. Ze wonen (nog) niet samen. De communicatie met de vader van mijn kind verloopt slecht. Een paar maanden geleden heb ik aan vader voorgesteld om in het belang van ons kind elkaar tenminste te groeten bij het halen en brengen. Dit gebeurde helemaal niet en ontging mijn zoon niet. De nieuwe vriendin heeft zichzelf een paar maanden geleden bij de deur voorgesteld tijdens het ophalen van mijn zoon. Dat was heel kort en ik ken haar verder niet. Ik heb mijn ex voorgesteld om met zijn drieën een keer af te spreken zodat ik haar wat beter kan leren kennen. Ook zou ik graag met vader en de nieuwe vriendin over de opvoeding willen praten zodat we een beetje op een lijn komen. Dit is na maanden nog steeds niet gebeurd telkens met de smoes dat zij 6 dagen werkt en geen tijd heeft. Mijn zoon vraagt nu aan mij of hij bij haar mag blijven slapen. Ik vind dat de volwassenen de afspraken met elkaar moeten maken en niet via het kind moeten spelen. Mijn zoon doet vaak vervelend en tegendraads tegen mij net nadat hij weer terug is gebracht door zijn vader en zijn vriendin. Hebben jullie tips over hoe ik de overgang voor mijn zoon soepeler kan laten verlopen? Vinden jullie het raar dat ik de nieuwe vriendin van mijn zoon's vader eerst een beetje wil leren kennen voordat ik hem in haar huis laat logeren? Gaat het bij jullie bij je vader en moeder thuis ook anders of zitten beide ouders op een lijn met wat wel en niet mag?

Hallo, Ik heb een dochter van 10. Toen zij 9 maanden was gingen haar moeder en ik uit elkaar. Het contact met de moeder loopt erg moeizaam en er is al veel hulp in verschillende vormen bij onze dochter en/of ons betrokken geweest. De communicatie en ook de omgangsregeling wordt eenzijdig gefrustreerd door de moeder. Allerlei hulpverlening stagneert hierdoor of wordt eenzijdig door de moeder gestopt. Tevens kunnen verschillende hulpverleners van verschillende instanties niet in elkaars dossier kijken, waardoor het totaalbeeld van de situatie, waarmee onze dochter mee te dealen heeft , als het ware onzichtbaar. De moeder doet in mijn beleving haar uiterste best om mij, de vader, uit het leven van mijn dochter te bannen. School heeft inmiddels ook haar zorgen uitgesproken. Onze dochter heeft zit in een loyaliteitsconflict. Hulpverlening focust op het verbeteren van de communicatie, zonder te onderzoeken wat deze communicatie nou zo moeizaam laat verlopen. Ik heb alles geprobeerd om de communicatie te verbeteren in het belang van mijn dochter. Er is zelfs een afspraak gemaakt dat de moeer en ik alleen via email praten, zodat onze dochter geen getuige hoeft te zijn van ruzie tijdens de overdrachten. Vaak houd de moeder zich niet aan deze afspraak. Ik heb veel bewijs over hoe de moeder communiceert, zoals veel email berichten en geluidsopnames van de overdrachten. Op de geluidsopnames is goed hoorbaar dat de moeder scheldt, geweld tegen mij gebruikt, vernielingen aanricht of bedreigingen uit. Het is voor mij niet mogelijk gebleken om met welke gespreks- of bejegeningstechniek dan ook iets te veranderen in het contact. Het is overduidelijk (bewijs) dat de communicatie eenzijdig wordt gefrustreerd. Toch stuurt hulpverlening steeds aan op verbetering van de communicatie, zonder te onderzoeken wat (of wie) de communicatie nou verstoord. In mijn beleving kan iets alleen veranderd worden als eerst helder is wat het probleem precies is. Mijn vragen zijn: Wat kan ik doen om mijn dochter uit het loyaliteitsconflict te houden, terwijl de andere ouder juist het kind hierin plaatst (aantoonbaar). Wat kan ik doen om inzichtelijk te maken dat de communicatie eenzijdig wordt gefrustreer? En wie kan mij hierbij helpen? En welke vervolgstappen kunnen er dan genomen worden om mijn dochter uit dit conflict te halen? Wat zijn manieren om met mijn dochter te praten over als er leugens of lelijke dingen over mij aan haar verteld worden? (Mijn dochter verteld dat er vaak niet leuk over mij gesproken wordt bij haar moeder). Hoe kan ik betrokken blijven bij mijn dochter, terwijl de moeder mij uit alle macht probeert te weren bij bijzondere of leuke momenten in het leven van mijn dochter (diplomazwemmen, diplomaturnen, avondvierdaagse etc). Hoe kan ik moeder bewegen te handelen in het belang van het kind? Wie kan mij daarbij helpen? Welke stappen kunnen ondernomen of gemaakt worden? Hoe kan ik mijn dochter beschermen tegen de lastercampagne die door haar moeder gevoerd wordt. Hoe kan ik de moeder bewegen zich aan de omgangsregeling te houden? Met elkaar in gesprek gaan is in deze geen antwoord. Dat kan alleen als twee personen met elkaar in gesprek willen en ook kunnen. Ik hoor graag uw antwoorden. Groet, Ewout

Hallo, sinds 4 jaar ben ik gescheiden. De vader van mijn 4 kinderen heeft ruim 3,5 jaar een relatie met een andere vrouw (vroeger mijn buurvrouw en vriendin). Nu gaan ze over 2 maanden trouwen. Mijn kinderen vinden het helemaal niets, want hun vader heeft vaak knallende ruzie met zijn nieuwe vriendin. Ze snappen niet dat ze gaan trouwen en willen er eigenlijk ook niet bij zijn. Dit durven ze niet tegen hun vader te zeggen. Ze klagen er steeds over bij mij. Ik weet niet zo goed wat ik hiermee kan doen. Ik kan ze echt niet motiveren om wel naar de bruiloft te gaan, want ik vind het zelf ook raar dat ze zo nodig moeten trouwen. Heeft iemand tips?

Beste jongeren, Ik heb de volgende vraag. Sinds enige tijd heb ik een hele lieve vrouw ontmoet waarmee ik inmiddels een relatie heb. Naast dat het een lieve vrouw is, is ze ook moeder van 2 leuke jongens. De jongens zijn 2 en 4 jaar. Voor hun moeder is de eerste relatie die ze heeft sinds de scheiding twee jaar geleden. En dus ook het eerste contact wat de kinderen hebben met een andere man. Uiteraard klikt het goed met hun moeder maar ook met de jongens. Wanneer we samen wat doen hebben we het leuk en ze trekken ook steeds meer naar mij toe. Met hun vader is er een bezoekregeling, hier gaan ze eens in de twee weken heen op de zaterdag. De oudste van vier blijft dan ook een nachtje slapen en de jongste komt dan aan het einde van de zaterdag weer naar huis. Zowel mijn vriendin als ik vinden het uitermate belangrijk dat de kinderen het goed hebben en willen dan ook het beste voor hun. Nu is het zo dat we natuurlijk graag bij elkaar willen zijn, maar hoe denken jullie nu dat we dat het beste kunnen doen? Het gaat bijvoorbeeld om het volgende. Richting de toekomst als alles zo goed blijft gaan willen we graag gaan samenwonen. Zoals het nu lijkt zullen de jongens dat ook erg leuk vinden. Maar hoe tot die tijd? Is het goed voor de kinderen om bijvoorbeeld in de weekenden al samen te slapen of zou dat juist niet goed zijn voor de jongens? We zijn een beetje zoekende naar wat goed is vooral voor de kinderen. Is het wel of niet verstandig om al in de weekenden bij elkaar te slapen? Hoor graag wat jullie advies is... Alvast bedankt! Groet, Erik