Ik ben mama van drie Kids dochter van bijna tien en tweeling jongen en meisje van 7. Ik ben vier jaar gescheiden. En de papa van de Kids heeft omgangsregeling om het weekend en Di op woe. Nu heb ik een hele lieve nieuwe partner en wil in de zomer gaan samen wonen. Dit in overleg met de Kids die heel graag willen. Het is alleen wel 50 km verder. we hebben alle opties bekeken en als we willen samen zijn kunnen we niet in huidige plaats blijven helaas. we hebben alles voorbereid. Kindjes hebben al eigen bed, willen graag, samen school en sport club uitgezocht. Nu kwam ik erachter dat, ondanks er in mijn convenant alleen vermeld staat dat het besproken moet worden of de huidige regeling ergens aanpassing behoeft ik ook toestemming moet hebben van de papa. De regeling kan in stand gehouden worden, maar hij zegt kortweg nee. Vervangende toestemming word nu aangevraagd omdat ik van mening ben en de kindjes dat ze ondanks dat ze van huidige school moeten, heel veel rust gaan vinden in een liefdevolle nieuwe gezinssituatie waar meer tijd voor hun zal zijn. De kindjes hebben hier heel veel last van momenteel. Ze durven niet met papa te bespreken dat ze graag willen verhuizen. Ze staan er tussen in momenteel. Heeft iemand hier ervaring mee of tips? Ik ben heel open met de kinderen en zij gelukkig ook met mij. Ik ben zelf ook heel verdrietig dat ik niet vooruit kan met mijn leven en alleen Door moet. Mijn huidige partner mag ziezo niet naar mijn woonplaats verhuizen ivm zijn eigen regeling. Ik hoor het graag. Gr Claudia

Hallo, Ik ben een moeder van een zoon van 10 jaar. Samen met zijn vader waren we met zijn drieën een gezellig gezin. Ik hou erg veel van zijn vader, hij is een toffe pa en een toffe peer. Alleen niet altijd even tof naar mij. Ik merk dat ik langzaam maar zeker mijn liefde voor zijn vader verlies. Ik ontwijk het thuis zijn en heb voor het eerst op de bank geslapen. Het is voor ons beiden verdrietig. Ik verwacht dat wij afstevenen op een scheiding. We zijn niet getrouwd, hebben ook geen samenlevingscontract. Omdat ik mij vervreemd voel van de relatie met zijn vader, denk ik eraan om een eigen woning te gaan zoeken. Ik heb nu geen ruzie met zijn vader, we zijn echt vrienden, maar ik ben bang dat als ik langer wacht, de situatie thuis er niet beter op wordt en er misschien wel een nare sfeer zal ontstaan. Vraag 1: Mijn zoon zit nog op de basisschool, groep 7, in de buurt van ons huis. In deze buurt kan ik geen eigen woonruimte betalen. Als ik zou verhuizen, is dat naar de rand van de stad. Dat is ver weg van zijn school. Maar zijn 'thuis' is in het huis waar wij nu wonen en waar zijn vader -hopelijk- kan blijven wonen. Maar ik ben de enige ouder die het 'ouderlijk gezag' heeft. Daarom zou ik eigenlijk willen dat hij met mij meeverhuist. Kan ik mijn kind ook bij zijn vader laten wonen? Vraag 2: En hoe is het als je ouders uit elkaar gaan terwijl jij bezig bent met de belangrijkste jaren in de basisschool? Moet ik wachten met weggaan tot hij in groep 8 of in de brugklas zit, of daarna? Alvast dank voor jullie antwoord of een link naar een antwoord.

Hallo, Mijn dochter is nu 2 jaar oud. En dol op haar papa en mama. Nu heeft papa denk ik een nieuwe vriendin, dit denk ik al langer maar zie nu ook bewijzen in huis als ik onze dochter op haal. Het moeilijkste vind ik dat deze vrouw de vrouw is waarmee hij vreemdging en waardoor onze relatie stuk is gegaan. Heel eerlijk heb ik een hekel aan haar. Maar wat nou als ze rondom onze dochter ook is? En zij straks haar leuker vind als mij omdat ik dan de "strenge mama" ben. En heel eerlijk zou ik onze dochter willen vertellen wat deze vrouw heeft gedaan toen ze nog niet eens geboren was. Maar ergens weet ik ook dat dit niet verstandig is, alhoewel ik ook niet wil liegen tegen dochter mocht ze ooit vragen gaan stellen. Hoe moet ik hier nu mee om gaan?

Ik ben vader van een 16 jarige dochter die bij mij woont met een uit huis plaatsing omdat ze niet meer bij haar moeder wil wonen. Ze wil eigenlijk niets meer met haar moeder te maken hebben maar jeugdbescherming zegt dat ze toch informatie MOET geven over zichzelf en wat ze doet op school/in haar vrije tijd aan haar moeder. Mijn dochter weigert dit en wil ook niet dat jeugdzorg informatie doorspeelt. tot hoever lopen haar rechten?

Hallo allemaal, Mijn partner en ik zijn zo'n 4 jaar geleden uit elkaar gegaan. Helaas hebben wij een erg vervelende scheiding achter de rug. De scheiding is begin vorig jaar uitgesproken. Wij hebben drie kinderen waarvan de oudste (15 jaar) al ruim twee jaar bij mij woont. Helaas is haar officiële woonadres nog bij haar moeder. Via verschillende instanties zoals jeugdzorg heb ik geprobeerd goedkeuring van haar moeder te krijgen om haar over te schrijven naar mijn adres. Dit omdat het kind mij en haar moeder aangeeft dat dat is wat ze wil. Zelfs een aanbod om een gesprek aan te gaan tussen het kind, de ouders en een onafhankelijke derde om te horen wat het kind zelf wil wordt door de moeder afgeslagen. Er wordt aangegeven dat de ouders bepalen en niet het kind. Natuurlijk zijn het ook de ouders die uiteindelijk bepalen maar ik vind wel dat er naar het kind geluisterd moet worden en haar mening ook telt. Uit eigen beweging zorg ik ervoor dat zij met regelmaat naar haar moeder gaat. Ik vind het erg belangrijk dat ze haar moeder en zusjes regelmatig ziet. Maar ze is erg bang dat er een moment komt waarbij er aangegeven wordt dat ze weer bij haar moeder moet wonen. Dit is een hele zware last voor haar. Ik weet niet wat verstandig is nu te gaan doen. Naar de rechter stappen? Daar wordt over het algemeen niemand beter van. Wat zou jullie advies zijn? Ikzelf weet niet meer wat te doen.

Hallo, ik heb zelf een punt achter de relatie gezet met de vader van mijn kinderen en in een andere relatie gestapt, allemaal in een korte tijd. Dat mijn jongens , Sven en Olaf van 16 en 13, vanuit het niets ineens wat ontheemt en van het padje waren was mij volkomen duidelijk. Ik heb ze ook de ruimte te geven om boos te zijn, en ze een aantal weken gegeven om mij alleen te zien in de stad. Inmiddels wil de oudste wel naar mijn nw woonsituatie en de jongste wil ook wel eten daar. Maar ik wil ze graag ook een nacht bij mij hebben om weer de gezelligheid met ze te hebben van bankhangen, tv kijken enzenz. De oudste wil dit wel, heeft ook al bij ons geslapen maar de jongste is boos verzet zich heftig, roept dat ie nooit meer mee wil daarheen. Ik weet niet zo goed hoe ik moet reageren, iemand tips of trucs?

Is het een goed idee om mijn kinderen de brieven op jullie website te laten lezen als ze van het weekend weer bij mij zijn? Ikkan niet printen dus moeten ze het lezen vanaf het beeldscherm, of kan ik de brieven ook downloaden of naar mijn email laten zenden?

Hallo ik ben vader van twee kinderen (8 en 10 ). Al ruim 7 jaar gescheiden. Ik heb een nieuwe relatie mijn ex is alleen gebleven. Ik zie mijn kinderen meer dan wat er oorspronkelijk is afgesproken bij de scheiding. Ik zou graag willen weten van mijn kinderen wat er in hun hoofd omgaat, er is me nog nooit iets aan hen opgevallen dat ze last van de scheiding hebben of gehad hebben. Ze zijn blij met mij als vader, vinden me de beste pappa . Ik vraag me af missen ze me door de week als ze bij hun moeder zijn, hoe kom ik daar achter zonder het direct te vragen?

Ik ben de vader van een 8 jarige dochter. We zijn 1,5jaar geleden gescheiden. We zijn vrijwel meteen uit elkaar gaan wonen en haar mama is weer gaan werken, studeren. Recent ook het huis verkocht waar we met zijn drieen in hebben gewoond. Im merk dat mijn dochter laatste weken minder vrolijk is, slechter slaapt, buikpijn heeft, hoofdpijn. Kan je me helpen? Dank je wel

Wat is wijsheid? Als een van beide ouders het destijds opgestelde ouderschapsplan toch als 'te knellend' (te weinig tijd voor zichzelf) ervaart (om de week de kinderen en helft van alle vakanties) terwijl het laatste kind wat nog wel naar ouder toegaat juist vaker zou willen gaan.... Is het dan in t belang van dit kind om hem proberen 'te dwingen' (boos worden, eisen, met rechter dreigen) zich toch aan i.i.g. het ouderschapsplan te houden of juist die ouder vrij te laten zijn eigen keuzes te maken (ook al wil kind iets anders) zodat er geen strijd komt? Overigens zal kind dan 'slikken' en proberen te begrijpen, dus zeker niet boos worden (hooguit frustratie op anderen afreeageren) op ouder als haar wensen niet gehoord worden. Zij kiest dus zelf altijd voor 'geen strijd' omdat ze uit ervaring. weet ,(bij zussen) dat ouder contact stopzet Wat is nu wijsheid, wat zouden jullie t fijnst vinden? Ouder proberen zover te krijgen (in gesprek gaan is al geprobeerd, hij eist 'tijd voor zichzelf en nieuwe leven op na zoveel jaar 'ongelukkig zijn') desnoods met strijd of slikkem en tevreden zijn met wat er wel is aan tijd met ouder?