Leren accepteren

Lieve Melanie, Ten eerste hartelijk dank voor het delen van je bericht op het forum! En fijn om te horen dat jij en je ex goed uit elkaar zijn gegaan. Ik herken de situatie best erg, ik denk dat een heleboel kinderen van gescheiden ouders, zeker rond die leeftijd, het gevoel kunnen hebben dat ze niet de 'belangrijkste' zijn thuis. En het kan veel pijn doen als je denkt dat de nieuwe vriend(in) van je ouders belangrijker is dan jij. Het is natuurlijk belangrijk erover te praten, uit eigen ervaring weet ik dat het heel fijn is als er af en toe gewoon even wordt gezegd dat ik ook heel belangrijk ben (-; Misschien kun je aan hem vragen waarom hij dit denkt. Natuurlijk gewoon leuke dingen met hem doen en veel aandacht geven kan helpen, maar misschien doe je dat al en er zit daar soms ook een grens aan. Als je iemand weet waar die wel hulp zou van willen, goede docent op school bijvoorbeeld, zou die daar misschien eens mee kunnen praten. 'Hulp' is wel een groot woord, een keer praten zou ook al goed zijn, omdat je dan misschien weet waar die gedachtes vandaan komen. Ik hoop dat je wat aan mijn advies heeft (: Liefs Emmeline

Beste Melanie, Bedankt voor je vraag op het forum. Allereerst wil ik even zeggen dat ik het fijn vind om te lezen dat je echt luistert naar je zoon en dat je hem graag wilt helpen! Als je ouders gaan scheiden kan dat voelen alsof je hele leven verscheurd wordt en heeft het echt tijd nodig voordat je de nieuwe situatie kunt en zelfs wilt accepteren. Ook ik voelde me zo toen mijn ouders gingen scheiden en het kostte flink wat tijd voordat ik gewend was aan de nieuwe vriend/vriendin van mijn moeder/vader. Op dit moment zie ik het ook gebeuren bij één van mijn vriendinnen. Zij is nu 21 jaar en haar ouders liggen op dit moment in scheiding. Het liefst probeert zij, tegen beter weten in, haar ouders ervan te overtuigen om bij elkaar te blijven, omdat zij dat zo graag zou willen. Uiteindelijk zal zij, net als ik nu, inzien dat haar ouders beter af zijn apart van elkaar. Ik zeg nu altijd: "Ik heb liever dat mijn ouders gelukkig zijn zonder elkaar, dan ongelukkig met elkaar." Tijd heelt alle wonden zeggen we altijd zo mooi. Mijn eerste tip is dan ook: geef uw zoon de tijd. De één heeft wat meer tijd nodig dan de ander. Goed dat je regelmatig met je zoon probeert te praten! Ik kan me alleen ook wel goed voorstellen dat je zoon het lastig vindt om er met jou over te praten. Zelf voelde ik me in het begin namelijk totaal niet begrepen door mijn ouders. Ik had ten eerste bijvoorbeeld al het gevoel dat zij helemaal niet begrepen waarom ik graag wilde dat zij bij elkaar zouden blijven en je praat waarschijnlijk niet zo graag met iemand waardoor je je niet zo begrepen voelt. Dit zijn natuurlijk allemaal gevolgen van de situatie. Verder klinkt 'hulp' zoeken soms ook een beetje zwaar en is de drempel soms erg hoog. Villa Pinedo probeert deze drempel te verlagen door middel van het buddy project. Uw zoon zou zich aan kunnen melden voor een buddy. Hij wordt dan gekoppeld aan een jongen die hetzelfde heeft meegemaakt en met deze jongen kan hij dan chatten via een speciale app, wanneer hij daar zelf behoefte aan heeft. Als ik eraan terug denk had ik het vroeger zelf ook heel erg fijn gevonden om een buddy te hebben. Ook nu nog praat ik het liefst over dingen die met de scheiding te maken hebben met vriendinnen waarvan de ouders ook gescheiden zijn, dus misschien is het ook iets voor uw zoon! Misschien kunnen jullie samen, of kan hij zelf, een kijkje nemen op de volgende pagina: https://www.villapinedo.nl/buddy/#zoek-een-buddy Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Heel veel succes! Groetjes, Mila