Radeloos

Beste Cora, Dankjewel voor jouw vraag op ons forum. Ik denk dat elk kind anders om gaat met de scheiding. Ik heb bijvoorbeeld nooit het idee gehad dat een van mijn ouders 'verstoten' is. Dat zal vast zo geweest zijn maar mijn ouders hebben hier nooit zo over gepraat. Natuurlijk heb ik wel een gevoel hierover maar daar heb ik het niet met ze over omdat ik ze niet wil kwetsen. Je zou wel een keer met je kind kunnen bespreken of zij er last van heeft of het idee heeft dat een van de ouders zieliger is dan de ander. Maar als je kind het er niet over wil hebben moet je het verder ook laten. Ik hoop dat dit jouw vraag een beetje heeft beantwoordt. Groetjes Nicoline

beste cora, wat goed dat je zoveel van de site leert en deze vraag ook met ons deelt! het is altijd lastig om te weten wat er nou eigenlijk in dat kinderhoofdje om gaat. vroeger had ik eigenlijk nooit echt iets door of een van mijn ouders verstoten werd. pas op latere leeftijd voelde ik dat papa mij een beetje weg hield van mama, dit was op een leeftijd van ongeveer 11/12 jaar. dit was op het moment dat ik eigenlijk weer meer naar mama toe wilde, mijn moeder heeft namelijk 2 jaar in griekenland gewoond wat ik daarin tegen nooit heb gezien als een fout van haar. toen ze terug kwam en ik ongeveer 10 jaar was heeft mijn vader mij nog een half jaar weg gehouden bij mijn moeder en vervolgens zag ik haar om de week alleen in het weekend. zo voelde ik wel dat papa eigenlijk liever niet had dat ik naar mama toe zou gaan. dit vond ik natuurlijk erg vervelend omdat ik dat wel graag wilde. maar ieder kind is hier natuurlijk anders in, ik ben altijd erg open geweest en vertelde eigenlijk altijd wel wat ik wilde. maar niet ieder kind doet dat natuurlijk. om het bespreekbaar te maken zou je misschien eens kunnen beginnen met te vragen wat je kind nou eigenlijk van de scheiding vond, en hoe ze het nu vindt gaan, of ze het fijn vindt zo of dat ze liever iets anders heeft en dus bijvoorbeeld vaker bij u. hopelijk heb je hier iets aan! liefs, kaylee

Lieve Cora, bedankt voor je berichtje op dit forum. Fijn dat je ervan kan leren! Ouderverstoting is een heftig iets, en iedereen gaat daar weer anders mee om. Ik merkte zelf dat mijn moeder enorm negatief over mijn vader praatte waar wij bij waren. Er kon nooit een goed woord vanaf over hem en het klonk vanuit haar onlogisch dat mijn zusje en ik hem nog aardig zouden kunnen vinden. Lange tijd koos ik dus daarom kant voor mijn moeder terwijl ik nooit een goed gesprek had gehad met mijn vader. Na een tijdje heb ik dit toch een paar keer gedaan en dit liet mij zien dat het niet perse mijn vader was die alles fout deed, maar dat mijn ouders totaal niet bij elkaar pasten en het slechtste in elkaar naar boven haalden. Het belangrijkste is denk ik altijd praten. Vraag hoe je kind zich voelt, en wat hij of zij moeilijk vind. Mijn ouders waren ontzettend veel met zichzelf bezig en het had voor mij absoluut een wereld van verschil gemaakt als zij eerlijk en open het gesprek waren aangegaan om een keer echt te praten met mij. Ik zag het allemaal gebeuren natuurlijk maar er werd nooit over gepraat. Kinderen kunnen veel hebben als er duidelijkheid wordt gegeven. Dat had mij destijds zeker geholpen. Ik hoop dat je hiermee verder kunt! Liefs Pascalle