Ik begeleid ouders die op zoek zijn of op zoek moeten gaan van de rechter naar een manier van communiceren die in het belang is van de kinderen. Wanneer er geen contact is van een van de ouders met de kinderen werken we er met ouders aan om dit weer te herstellen. Mijn vraag is; morgen spreek ik met een vader waarvan zijn dochter van 12 heeft aangegeven geen contact met hem te willen. De ouders samen zijn weer op een positieve manier met elkaar in contact, maar het meisje blijft bij haar keuze. Vader help ik morgen bij het opstellen van een brief voor zijn dochter. Hebben jullie tips wat hij niet mag vergeten op te schrijven? Alvast bedankt voor het meedenken!

Ik ben al 3 jaar uit elkaar met de moeder van mijn dochter, nu 6 jaar oud. Na een heftige periode is zij met m'n dochter verhuisd naar de andere kant van het land. Na een hoop gedoe, al vanaf het moment dat we uit elkaar gingen en rechtzaak lijkt er nu eindelijk wat duidelijkheid te zijn qua omgang. Nu geeft m'n dochter aan mij aan dat ze het toch erg lastig vind dat haar vader en moeder uit elkaar zijn, met haar moeder durft ze daar niet over te praten. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, tips?

Er geldt een omgangsregeling voor vader. Nu wil vader co-ouderschap. Moeder is niet voor co ouderschap. Nu worden de kinderen ingezet om wijzigingen af te dwingen. Moeder vind dit zorgelijk en weet niet goed hoe nu hierin de kinderen te begeleiden.

Al 6 jaar hoor ik verhalen van mijn drie kinderen over hoe hun moeder hen geestelijk en lichamelijk mishandeld. Als vader heb ik hier meerdere keren voor aan de bel getrokken bij school en instanties. Zonder resultaat. Nu hoorde ik eind vorig jaar weer over een voorval, dermate ernstig dat ik een officiele melding heb gemaakt van kindermishandeling. Zodra mijn kinderen bij mij zijn, klagen ze dus veel over de situatie bij hun moeder. Maar ik ben er afgelopen weekend achter gekomen, dat ze hetzelfde doen bij hun moeder. Geen verhalen over mishandeling, maar wel bepaalde situaties compleet opblazen en uit zijn verband trekken. Zo erg, dat ik nu zelfs twijfel over deverhalen die ze mij verteld hebben. Waarom doen ze dit? Hoe denken jullie dat ik hiermee om moet gaan?

Ik ben bonusmoeder van twee lieve jongens van 8 en 12. De kinderen zijn hier om het weekend en in de vakanties. Mijn man (hun vader) en ik hebben samen een kindje en wij signaleren dat de oudste jongens het heel fijn vinden om meer individuele aandacht te krijgen, zoals op momenten dat ze zonder hun broer hier zijn (hun kleine broertje is er dan wel). Daarbij hebben de oudste jongens allebei sportclubjes op zaterdag en zondag in de stad waar ze met moeder wonen (35min rijden) waardoor we soms vooral bezig zijn met heen en weer rijden en de andere kinderen dan niet echt aandacht kunnen geven. Nu willen we graag het ouderschapsplan aanpassen en de jongens allebei een weekend alleen hier laten komen, gevolgd door een weekend samen en dan een weekend niet. Met name de oudste vindt dit een heel fijn plan, de jongste is erg loyaal naar moeder die helemaal niet open staat voor dit plan. Wij vragen ons dan ook af hoe jullie hiermee om zouden gaan en wat jullie van het plan vinden.

Ik ben bonus moeder van 2 lieve kinderen van 7 en 10. Samen met mijn partner en mijn dochter was het aldoor gezellig en leuk bij ons thuis met de kinderen. Ze zochten me op en er was een leuk contact. Het kwam dus ook als een verassing toen hun moeder besloot dat ze vanaf kerst niet meer bij ons zouden komen. Ze gaf aan dat de kinderen mij niet mochten. Ze zijn sindsdien niet meer bij ons geweest. Er komen 2 rechtzettingen een van moeder en een van vader. Vader vraagt de rechter moeder de omgangsregeling te verplichten en moeder vraagt om de omgangsregeling te stoppen. De verwachting is dat wij ‘winnen’ omdat er niks is gebeurd verder. Maar straks als de kinderen toch weer komen. Hoe moeten we dit nu aanpakken? We twijfelen heel erg of dit van moeder of van de kinderen af komt. Hoe dan ook we willen met de kinderen kijken wat zei nu nodig hebben en niet blijven hangen in waar het weg komt. Dat eerste weekend zal wel spannend voor ze zijn, hoe kunnen wij ons danhet beste opstellen? Zodat ze zich weer veilig voelen bij ons en moeder

We zitten midden in een scheiding, 3 kinderen van 5, 9, 12. Het ouderlijk huis waar nu mama en de kinderen wonen, zal worden verkocht. In dat huis staan ook alle meubelen die vanuit juridisch oogpunt aan mij toebehoren. Ik kan dus probleemloos alle meubelen ophalen en naar mijn nieuwe woning brengen. Maar zou ik dat doen? Tot op vandaag verloopt de scheiding nog redelijk goed. De kinderen halen nog goede punten op school, worden nog uitgenodigd op verjaardagsfeestjes bij vriendjes, en gaan nog steeds opgewekt door het leven. De enige wijziging voor hen is dat de papa niet langer in het huis woont. Zij hebben nog steeds hun slaapkamer, hun bureau, hun speelgoed, ... Ik woon nu tijdelijk bij mijn moeder. Lekker comfortabel eerlijk gezegd. Maar op een dag moet ik ook een eigen woning hebben. Zal ik dan al mijn meubelen ophalen? Hoe zal dat overkomen bij de kinderen. De zetel en tafel tot daar aan toe, maar ook de kinderkamer? De kinderen zijn ook 5 dagen bij mij, 9 bij de mama. Hoe pak ik dat goed aan?

Mijn ex-man en ik zijn onlangs gescheiden maar wonen nog onder 1 dak met onze kinderen van 4 en 7 jaar. Binnenkort verhuis ik naar een woning vlakbij de huidige woning. We hebben gekozen voor co-ouderschap. De kinderen zijn dan een halve week bij de een en dan bij de ander. Hoe kunnen we de kids het beste laten wennen aan de omgangsregeling? En wat als ze de ene ouder missen als ze bij de ander zijn?

Op dit moment zitten wij midden in de scheiding. We wonen nog bij elkaar in 1 huis en dat gaat redelijk goed. Alleen nu verschillen de papa en ik van mening om nu al dingen te veranderen zodat de kinderen alvast zouden kunnen wennen aan de nieuwe situatie van 2 huizen. Is het voor de kinderen (6 en 2) wenselijk dat ze nu al moeten wennen? In de praktijk betekent dit dat papa een aantal avonden niet thuis komt voor het eten/naar bed brengen. Ik heb hier moeite mee omdat papa 6 dagen werkt en daardoor de kinderen überhaupt alleen maar ziet tijdens het ontbijt en het avondeten. Ik ben er wel van overtuigd dat wij als ouders juist nu ook goed voor ons zelf moeten zorgen om het geen vechtscheiding te laten worden (dat is nu ook niet aan de orde). Dus ook tijd voor ons zelf nodig. Alleen vind ik het erg lastig om in te schatten wat op dit punt goed is voor de kinderen omdat ze, gezien hun leeftijden, hier nog niet veel zelf over kunnen vertellen (wel de oudste, maar niet de jongste). Band met beide ouders is goed.

Ik ben 10 jaar gescheiden en samen hebben wij 2 kinderen. Jongen van 13, meisje van 11. Mijn kinderen zijn om en om 10 dagen bij mij en dan 4 dagen bij hun papa, daarna weer 10 dagen bij mij enz. Ik woon in een dorp verder en de papa woont bij zijn moeder( oma van de Kinder) De papa van mijn kinderen heeft in 2012 tot 2014 een gefaalde rechtszaak aangespannen. Dit was erg vervelend en moeilijk om niet emotioneel /boos te zijn om de kinderen te besparen. Nu wil de papa weer beginnen met een rechtszaak. Op dit moment draag ik alle verantwoordelijkheid van kinderen, omdat de papa dit niet meer wil geven. Hoe kan ik dit tegenover de kinderen het beste aanpakken . Vertellen wat er aan de hand is?