Ik zit met een groot dilemma. 11jaar lang neemt mijn ex het nuet zo nauw met de Omgangsregeling (om het weekend bij vader). Hij vertrekt (met zijn nieuwe vrouw)op vakantie als hij de kinderen zou hebben, hij zegt dat ze het weekend alleen op zondag kunnen komen etc etc. Hij vraagt niks en zegt het meestal alleen tegen de kinderen. Nu heb ik geprotesteert maar het wel opgevangen al die jaren. De kinderen mogen per slot niet de dupe worden, zij hebben niet voor een scheiding gekozen en wil ik niet confronteren met het feit dat ze door vader en stiefmoeder soms niet gewenst zijn.. Praktisch kon/ wilde ik ze ook niet bij vader achterlaten (woont 50km van mij vandaan) als ik niet weet of ze wel thuis zijn (kids hebben ook geen sleutel). Inmiddels zijn mijn kinderen 15 en 17 en is het recent van kwaad tot erger gegaan waardoor ik er nu echt klaar mee ben. Met praten, mailen, mediation kom ik geen steek verder. Mijn vraag is nu: in hoeverre doe ik mijn kinderen er kwaad mee als ik ze vrijdag toch bij vader afzet?

Papa van zoontje (2 jaar) heeft het huis vlak na de geboorte verlaten. Hij ziet zijn zoontje op 2 doordeweekse dagen, veel vaker komt hij helaas niet. Nu heeft papa een eigen huis, in een andere stad, 40 kilometer verderop. Ik weet niet wat voor omgangsregeling het beste is voor ons zoontje wanneer er straks sprake is van de peuterspeelzaal en later school. Is het voor een kind niet vervelend dat je uit school wordt gehaald en ruim een half uur in de auto moet zitten naar papa? En eventueel savonds naar mama wordt gebracht, of de volgende ochtend in de ochtendspits naar school (dat is volgens mij echt geen doen). Blijven dan alleen de weekenden over? En is regelmaat belangrijk? (Vader gaat vaak naar feesten in het weekend, en kan denk ik niet de verplichting aan om er een heel weekend voor zijn zoon te zijn). Mijn vraag is eigenlijk... zijn er kinderen die toen ze jong waren een papa en mama hadden die ver van elkaar af woonden? Wat was voor jullie het fijnst?

Dag, ik ben vijf jaar geleden gescheiden en mijn ex partner weigert op alle fronten contact met met mij. Ook als onze zoon daar is mag hij geen contact met mij. Ik heb voorgesteld om hem een mobiel mee te geven zodat hij vrij contact kan hebben met beide ouders. Maar dat mag niet. Wat vinden jullie? Moet een kind vrij contact hebben met beide ouders en waarom?

Beste adviseur van Villa Pinedo, Ik ben moeder van 4 puberdochters. Superlief en leuk zijn ze, echt, dat zegt iedereen. Mijn vriend heeft 3 kinderen in dezelfde leeftijd, 2 meiden en een zoon. We proberen sinds een klein jaar een samengesteld gezin te vormen. Iedereen heeft een eigen plekje in huis, iedereen mag zichzelf zijn. En ik hoop maar dat we ons allemaal thuis (gaan) voelen. Wat nou lastig is, is dat de moeder van de 3 kinderen van mijn vriend het allemaal maar niks vindt. Ze zorgt ervoor dat de 3 kinderen van mijn vriend negatief over hun vader gaan denken. Dat vind ik vreselijk. Voor vader maar vooral voor de kinderen. Want de oudste zoon (14) wil zijn vader nu niet meer zien. En de twee meiden worstelen ook met het zo bekende loyaliteitsconflict. Ik heb zo te doen met de kinderen. Ik spreek geen kwaad over hun moeder maar het liefst zou ik hen de waarheid vertellen natuurlijk. Zodat ze weer weten dat hun vader er voor hen is en vreselijk veel van hen houdt. De tijd gaat voorbij en komt niet meer terug. Wat te doen?

Hallo, Ik ben een "verstoten ouder". Ik zie mijn kinderen van 13 en 15 jaar nauwelijks. Dit is verschrikkelijk pijnlijk. Tot aan mijn scheiding, nu ruim drie jaar geleden, ben ik volledig moeder geweest. Ik hou enorm veel van mijn kinderen. Ik heb geen invloed op de manipulatie van mijn ex, waardoor mijn kinderen steeds verder van mij wegdrijven. Al jaren zijn er allerlei hulpverleningsinstanties betrokken. Zij modderen een beetje aan. En sinds een maand staan de kinderen onder toezicht. Ik heb de voogd nog niet ontmoet maar ik heb er weinig vertrouwen in. Er wordt weinig ondernomen door de hulpverlening. Het is ook erg complex. Maar de situatie is enorm schadelijk voor de ontwikkeling van kinderen. Zijn er bij jullie, bij villapinedo, kinderen die de dupe zijn geworden van ouderverstoting? En wat voor impact heeft dat op jullie gehad? Ik ben heel erg benieuwd naar jullie reakties. Hartelijke Groet, Renee

Ik heb drie kinderen van 9, 7 en 5 jaar. Hun vader en ik zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan. Mijn ex heeft sinds een jaar een nieuwe vriendin. Al vrij snel was ze overal bij. Mijn dochter van 9 is in de dagen dat ze bij mij is opstandig, boos en verdrietig. Ze geeft aan dat ze vindt dat de nieuwe vriendin van papa er te vaak is. Ondanks dat ze haar lief vindt. Ik heb uiteraard naar haar geluisterd. Ook heb ik aangegeven dat ze dit met papa moet bespreken. Uiteindelijk vond ze dit moeilijk maar heeft ze het toch gedaan. Er is echter geen oplossing voor gekomen en mijn dochter houdt deze boosheid op de momenten dat ze bij mij is. Roept nu ook dat ze de vriendin van papa stom vindt en dat als ze bij papa intrekt, zij volledig bij mij komt wonen. Hoe kan ik mijn dochter het beste helpen?

Hi, Ik ga scheiden en moet verhuizen naar een andere woning. Deze woning is in een andere plaats (ongeveer 15 minuten rijden met de auto), omdat hier in de buurt geen huis beschikbaar is. Na twee jaar reageren op woningen eindelijk een woning toegewezen gekregen. Mijn dochtertje vindt verhuizen net zoals ik niet leuk, Als ze bij haar vader wil blijven wonen, vind ik dat goed....erg moeilijk natuurlijk omdat mijn dochtertje en ik een hechte band hebben. Ze heeft gekozen om bij mij te gaan wonen. Na de zomervakantie gaat ze naar de middelbare school, wat vanuit deze woning zou gebeuren op de fiets met vriendinnen ook al gaan zij naar een andere school. Door de verhuizing zal dit niet kunnen omdat, de route anders zal zijn. Wie van jullie vond dit ook moeilijk en hoe is het uiteindelijk gegaan? Nieuwe woonplaats, naar middelbare school waar de meeste wonen in de directe omgeving. Groetjes

Mijn zoon van 8 mist zijn vader heel erg. Hij ziet hem iedere dinsdagavond, om het weekend en vaak nog een keer extra. Hij mag ook iedere dag met hem appen. Vader en ik maken geen ruzie in bijzijn van kinderen. Hoe kan ik mijn zoon helpen om te kunnen omgaan met gemis van zijn vader? (en ook andersom als hij bij vader is.)

Zo'n vier jaar geleden zijn wij gescheiden. De kinderen wonen bij mij en zien hun vader iedere week (d.w.z om de week een door de weekse dag en een weekend om de week). Onze zoon gaat met steeds meer tegenzin naar zijn vader . Zijn vader is van mening dat hij tot zijn achttiende volgens de regeling moet komen. ( en is daar heel resoluut in).Ik ben van mening dat er een maar aan zit en dat onze zoon best wel inspraak mag hebben. De scheiding verliep moeizaam, idd een vechtscheiding . Ik wil niet dat het erop uit draait dat we weer recht tegenover elkaar in de rechtzaal staan maar wil ook mijn zoon steunen. Als mijn zoon weg gaat zie ik de blik in zijn ogen die me zegt " Help me nou mam ik wil echt niet". En probeer hem op te beuren om toch naar zijn vader te gaan. Ik heb het gevoel dat mijn zoon teleurgesteld is in mij en hem het gevoel geef dat ik hem niet steun. Mijn zoon heeft dit met hem willen bespreken, vader werd erg boos. Help! Wat kan ik als ouder voor mijm zoon doen en wat kan mijn zoon zelf doen?

Sinds een jaar zijn mijn ex en ik uit elkaar. Mijn dochter (5) en zoontje (2) zijn de meeste tijd bij mij. Nu vertoont mijn dochter sinds een paar weken raar gedrag. Heel prikkelbaar en oververmoeid. Op school valt het ook op dat ze oververmoeid oogt. Als ik er met haar over probeer te praten geeft ze aan dat ze niet naar papa wil want daar is charlotte altijd. Charlotte is de nieuwe vriendin mijn ex en ze wonen sinds een paar weken samen. Ook geeft ze aan dat ze wil dat pap weer bij ons komt wonen. Echter als ze dan bij haar vader is oogt ze vrolijk en blij, alsof er helemaal niets aan de hand is. Wat zou haar dwars kunnen zitten en wat kan ik voor haar doen? Groet sanne