Help, hoe pak ik dit aan?

Lieve vader, Bedankt voor uw berichtje op het forum, fijn dat u ons gevonden hebt om uw vraag te stellen. Wat ontzettend jammer en naar dat het allemaal zo gegaan is en dat jullie al zo lang geen contact hebben gehad met elkaar! Dit moet voor jullie beide erg lastig zijn geweest. Uit uw verhaal begrijp ik dat u zich erg veel zorgen om uw dochter maakt en dat u mede daardoor graag met haar in contact wil komen. Ook al zo naar :( Uw vraag is hoe u dit contact zou kunnen leggen en wat u zou kunnen doen om de band te helen. Ik heb zelf nooit in deze situatie gezeten, maar ik kan wel aangeven wat ik fijn of belangrijk zou vinden als kind van gescheiden ouders. Het contact met mijn eigen vader is altijd verre van vlekkeloos verlopen, dus die ervaring kan ik hierin wel meenemen. Wat uw eerste vraag betreft, schrijft u dat het in eerste instantie al moeilijk zal zijn om het contact met haar te leggen, omdat u geen adresgegevens heeft of iets dergelijks. Zou het een mogelijk zijn/een idee zijn om haar te benaderen via sociale media? Het is misschien niet uw eerste keus, maar als het anders echt heel moeilijk is zou u dit wat mij betreft zeker kunnen overwegen. U zou haar dan bijvoorbeeld een privé berichtje kunnen sturen via Facebook? Ik zou me ook kunnen voorstellen dat dit voor haar misschien wel een prettige manier is zelfs. Het zou kunnen dat ze haar vader op dit moment hard nodig heeft, maar ik weet zeker dat ik het in ieder geval erg overweldigend zou vinden als mijn vader ineens weer contact met mij zou zoeken. Helemaal als ik hem plotseling aan de lijn heb of als hij onaangekondigd bij mij voor de deur zou staan. Een berichtje via Facebook is waarschijnlijk nog steeds overweldigend, maar dan kun je het wel even laten bezinken en even nadenken over je antwoord. Mij persoonlijk lijkt dat best fijn. Uw tweede vraag is wat u zou kunnen doen om de band te herstellen en uit uw verhaal begrijp ik dat jullie beide nogal een ander beeld hebben van hoe het is gegaan. Uw dochter is boos omdat u volgens haar nooit uw best hebt gedaan om contact met haar te zoeken, terwijl u juist beschrijft dat het tegenovergestelde het geval is. Mijn tip hierin is, probeer haar (helemaal in het begin) hiervan niet te overtuigen. Grote kans dat haar beeld door van alles en nog wat gevoed is, waardoor zij hier niet snel aan zal twijfelen. Zelf kan ik daarin erg koppig zijn en zou ik hier alleen maar bozer van worden. Mijn vader heeft door de jaren heen een heleboel domme dingen gedaan die nog niet uitgesproken zijn. Als hij hierover zou beginnen en zou zeggen 'ik had het niet zo bedoeld' of 'het is niet helemaal zo gegaan' zou ik dit echt niet willen horen. Liever zou ik horen 'wat naar en verdrietig dat je altijd dat gevoel hebt gehad/dat ik je dat gevoel gegeven heb'. Hij hoeft het niet met me eens te zijn, maar ik zou me zo graag gehoord en gezien voelen. Als ze haar verhaal wil doen, luister dan gewoon van begin tot eind, ook al zegt ze dingen die helemaal niet zo zijn gebeurd. Hoe moeilijk dat ook kan zijn. Ik zou in ieder geval graag mijn hart daarover luchten. Verder is tijd en ruimte wat mij betreft belangrijk. Als je al zo lang geen contact met elkaar hebt gehad, moet je elkaar eigenlijk weer helemaal opnieuw leren kennen (onthoud dat goed!!). Alles moet zich eigenlijk nog vormen en dat kost tijd. Ik heb altijd redelijk wat tijd nodig om aan dingen te wennen. Ik denk dat het ook goed kan zijn om haar het gevoel te geven dat zij de regie heeft in de zin van dat u er voor open staat om het aan te pakken zoals zij dat fijn vindt. Wat heeft zij nodig? Dat zou bij mij denk ik goed kunnen helpen om de hoogstwaarschijnlijk ontstane paniek wat te doen verminderen. En mogelijk heeft zij zich al die jaren al erg machteloos gevoeld? U zou haar in het eerste berichtje bijvoorbeeld kunnen zeggen dat u er graag voor haar wilt zijn op een manier die zij prettig vindt? Dit is denk ik wel het belangrijkste wat ik u graag wil meegeven, kunt u hier iets mee? Als u nog meer wilt weten of andere vragen hebt, laat dat dan gerust weten. Ik wens u in ieder geval heel veel succes en hoop met heel mijn hart dat jullie binnenkort een mooie band mogen gaan opbouwen. Heel veel liefs en geluk voor de toekomst gewenst! Dikke knuffel, Zoë

Beste Alex, Dankjewel voor je vraag hier op het forum. Je verhaal raakt me echt enorm! En hoewel ik gelukkig nooit in de situatie heb gezeten waarin geen contact meer was met mijn vader, wil ik je wel heel graag proberen te helpen. De relatie tussen mij en mijn vader is wel altijd moeilijk geweest, en vanuit daar zal ik dan ook proberen mijn advies te schrijven. Ik woonde altijd bij mijn moeder, en zag mijn vader eens in de zoveel tijd, er was gewoon een omgangsregeling en dat werkte prima. Op een gegeven moment werd ik wat ouder, kreeg hij een nieuw gezin en verhuisde hij naar een heel stuk verderop. We hebben toen gezamenlijk besloten dat de omgangsregeling niet handig meer was, en we elkaar zouden zien wanneer voor allebei handig uitkwam. Vanaf dat moment is het een beetje mis gelopen. Ik had het gevoel dat ik elke keer degene was die contact zocht, had het gevoel dat alles van 1 kant moest komen en dat hij er geen moeite voor deed. Dat deed me pijn en maakte me verdrietig. Wanneer ik hier dan weleens iets van zei, werd hij alleen maar boos en zei hij dat ik het verkeerd zag. Hij zei altijd dat hij juist het gevoel had dat alles van zijn kant moest komen en dat hij juist de enige was die moeite deed om onze band te onderhouden. Dat maakte me dan alleen nog maar verdrietiger, en ergens misschien ook wel wat boos. Maar vooral heel erg eenzaam. Het contact met mijn vader werd alleen maar slechter, en ik kreeg daar ook nog eens de schuld van. Uiteindelijk zorgde dit ervoor dat we steeds minder contact met elkaar gingen hebben, ondanks dat ik diep van binnen het liefs heel veel meer contact met hem had. Onze relatie is dus helemaal stukgelopen doordat we allebei verwachtingen van elkaar hadden die niet nagekomen werden, en doordat we de situatie allebei heel anders zagen. En dat herken ik wel terug in je verhaal. Jouw dochter is boos omdat jij nooit contact hebt gezocht (of niet genoeg) terwijl het tegendeel waar is. Jullie zien dit dus allebei om wat voor reden dan ook heel anders. Om de band tussen jullie mogelijk te helen denk ik dat het belangrijk is dat je open staat om de situatie vanuit haar perspectief te bekijken, ook al is het voor jouw gevoel anders gelopen. Dat is wat bij mij en mijn vader uiteindelijk, nadat we samen in therapie zijn gegaan, heeft geholpen. Mijn vader is toen gaan inzien hoe ik dingen heb ervaren en heb opgevat, wat voor gevoelens dat mij heeft gegeven etc. Hij heeft zich daar meer voor opengesteld. Ik had daardoor veel meer het gevoel dat er naar mij geluisterd werd. In plaats van dat hij bijvoorbeeld zei dat het niet waar was hoe ik het zag, zei hij dat hij het heel vervelend voor me vond dat ik dingen zo heb ervaren. Ik kreeg daardoor meer het gevoel dat mijn gevoelens geaccepteerd werden, dat ze er mochten zijn. Dat ik er mocht zijn, en geaccepteerd werd. Na veel therapie sessies is onze band uiteindelijk wel beter geworden, maar ik denk dat dat wel de kern is geweest. Dat mijn vader meer naar mij is gaan luisteren en mijn gevoelens is gaan accepteren ipv tegenspreken vanuit zijn eigen perspectief. En daarom is dat ook mijn advies voor jou als je contact met haar zult gaan zoeken. Wees ervan bewust dat zij een heel ander beeld van de situatie kan hebben, en sta daarvoor open. Accepteer haar gevoelens, en probeer ze te begrijpen. Laat merken dat je het vervelend vindt dat zij de situatie zo heeft ervaren, dat zij zich zo voelt. Je kunt haar zeggen dat jij graag contact zou willen, maar alleen als zij dat ook wil en op een manier waar zij zich fijn bij voelt. Ik denk dat dat het belangrijkste is, dat zij zich begrepen en gehoord voelt. Je schrijft dat toen ze 15 was er een keer een contact moment is geweest op verzoek van haar. Hieruit blijkt dat ze je ergens wel mist en contact zou willen. Ook het feit dat ze boos is dat jij niet genoeg contact gezocht zou hebben, laat zien dat ze wel de behoefte had/heeft aan contact. Ik denk alleen wel dat je voorzichtig contact zult moeten zoeken, en niet face to face of via de telefoon. Het zal namelijk hoe dan ook, positief of negatief, veel emoties bij haar losmaken wanneer je contact met haar zoekt. Ik denk dat het daarom het beste is om het via een brief of mail (of zoals Zoe schreef via social media) contact te zoeken. Dan hoeft ze er niet meteen op te reageren. Dan kan ze het allemaal rustig binnen laten komen en bedenken wat ze ermee wil doen. Ik deed dat met mijn vader ook, brieven naar elkaar schrijven. Dat was veel makkelijker dan praten voor mij, omdat er dan veel minder vanuit de eerste emoties en gevoelens op elkaar gereageerd wordt. Misschien dat het mogelijk is om via via haar adres of mail te achterhalen? Of dat iemand die zowel jou als haar kent mogelijk ervoor zorgt dat de brief bij haar terecht komt? Ik hoop echt heel erg dat je hier iets aan hebt, maar vooral dat het jullie uiteindelijk lukt om samen een fijne band op te bouwen. Heel veel liefs en sterkte toegewenst! Samantha

Beste Alex, Dankjewel voor jouw vraag op ons forum. Ik snap dat je graag de band met je dochter wil herstellen, maar zoals je zelf zegt gaat het niet erg goed met haar. Ik weet natuurlijk niet in welke zin, maar ik weet niet of het beter is voor haar als jij nu ook nog opnieuw in haar leven komt. Ik weet niet zeker of dat zo is maar ik kan me voorstellen dat het averechts werkt. Als je dan toch met haar in contact wil komen dan zou ik proberen haar te contacten via social media. Dat lijkt mij de makkelijkste manier om met haar in contact te komen. En anders als je achter haar adres kan komen lijkt het mij nog beter om haar een brief te schrijven. Heel veel succes, Groetjes Nicoline