Al ruim 3 jaar zijn mijn ex en ik gescheiden. We hebben nog steeds heel goed contact met elkaar (zelfde vriendenkring) en kunnen nu beter met elkaar overweg dan toen we getrouwd waren. Samen hebben we een dochter van 10 jaar. Nu willen mijn nieuwe vriend en ik gaan samenwonen in de meivakantie. Het zal in een plaatsje 15 minuten vanaf haar huidige woonplaats zijn maar hierdoor moet ze wel naar een nieuwe school. Hoe pak ik dit aan? Hebben jullie tips die ik kan gebruiken om de overstap voor mijn dochter zo goed en makkelijk mogelijk te maken? Ik vraag altijd advies aan volwassenen maar ik vind advies van kinderen ook wel fijn. Daar kan ik misschien zelfs nog wel meer mee.

Ik ben enkele jaren geleden gescheiden en mijn 2 kinderen wonen bij mij. Mijn kinderen worden uitgehoord door hun vader en door hun tante (over o.a. mijn nieuwe relatie). Dít uithoren is ruim 1,5 jaar geleden begonnen. Het ging eventjes goed. Sinds 3 maanden ongeveer wordt hij wéér bestookt met vragen. Hij zegt "ze stellen allemaal stomme vragen over ..." aanleiding is mogelijk het samenwonen van mijn partner en mij en de kinderen. Mijn zoon geeft mij heel duidelijk aan dat hij dit níet leuk vindt en dat het moet stoppen. Ik ben daarom in persoonlijk gesprek gegaan met zijn tante. Maar zij ontkent van alle kanten wat mijn zoon mij vertelt. Ik wil mijn zoon helpen, maar ik weet niet hoe. Voor mij zou het heel fijn zijn om te weten waarom een kind van gescheiden ouders niet over de huiselijke situatie wil praten. Wat het voor mijn kind zo vervelend kan maken, en... ik hoop dat jullie mij kunnen aangeven wat jullie mij als moeder adviseren hoe er mee om te gaan en hem kan helpen.

Vrienden maken in nieuwe stad. Mijn ex en ik zijn nu sinds een paar jaar uit elkaar en na de scheiding ben ik verhuist naar Breda. Dit is zo'n 100km van waar zij met hun moeder zijn blijven wonen. Op zich hoor ik de kinderen nooit echt klagen over de rij-afstand; ze zijn deze gewend. Maar nu ze wat ouder worden merken we dat ze het vervelend vinden dat ze hier in Breda weinig vrienden hebben. Als ik ze vraag waarom ze steeds maar op de tablet willen of op de bank hangen geven ze aan (vooral de jongste) dat dat is omdat ze hier geen vrienden hebben en dat hij dat jammer vindt. Ze voetballen soms wel met kinderen in de buurt, maar het komt verder niet echt van de grond (ook omdat de buurtkinderen wel fulltime in Breda zijn en mijn kinderen niet.) Ik gun het ze zo dat ze ook hier vriendjes krijgen. Is er niet een manier om er achter te komen waar nog meer kinderen van gescheiden ouders wonen, die ook om het weekend in Breda zijn. Of is dat uberhaupt een stom idee? Alvast bedankt voor de tips!

Ik lees al die verhalen van kinderen die verdrietig zijn, bang,zich onveilig voelen of niet eerlijk hun mening durven te uiten aan één van de ouders. Ik vind het niet normaal dat een kind tussen twee vuren zit en zelf niks te zeggen heeft in deze moeilijke situatie. Wordt het niet eens tijd dat er door hulpverleners en rechters meer naar de wensen van de kinderen luisteren. En niet op een leeftijd van 12 jaar. Er zijn kinderen die al veel eerder voelen of ze afgewezen worden door één van de ouders of zich niet veilig voelen. Of de liefde niet krijgen. Kunnen we niet eens bekijken wat er Anno 2018 hoogtijd veranderd moet worden. Ik zie op scholen de ongelukkige kinderen, daar gelaten natuurlijk waar de scheiding goed is verlopen. Hoelang duurt het nog dat er daadwerkelijk naar de kinderen aktief geluisterd wordt. villa pinedo is geweldig voor de kinderen nu de overheid nog

Hoi, Je bent 6, je ouders wonen niet meer bij elkaar. Je ziet je ouders in co-ouderschap. Je ouders communiceren zo goed mogelijk. Echter, je mist je moeder wanneer je bij je vader bent of andersom. Dit is niet meer zo af en toe maar veel vaker het geval. Wat helpt jou dan om met dit nare gevoel om te gaan? Samen met mijn dochtertje hebben we een ingang bedacht die haar minder verdrietig kan maken en dat zijn 3 pratende olifanten die avonturen meemaken die lijken op de situaties die zij en ik ook hebben. Door het luisteren durft ze vragen te stellen, die haar bezig houden. Wat helpt jou om met het nare gevoel om te gaan dat je je moeder of vader mist? Groetjes en succes! Richard

Hoi, Onze zoon van 7 geeft vaak aan dat hij mama mist als hij bij papa is. Hij zegt dit niet tegen zijn vader maar altijd na de tijd tegen zijn mama. Met oud en nieuw heb ik als moeder via zijn vader apps gestuurd omdat ik weet dat hij me mist. Leuke nieuwjaars wensen. Deze heeft vader niet aan zijn zoontje laten lezen. Het lijkt erop, ook gezien de ervaringen van voor de scheiding, dat vader niet om kan gaan met de band die de kinderen hebben met hun moeder. Hebben jullie tips voor mij als moeder. Moet ik de vader daar informatie over geven? En ik denk er over m'n zoontje een mobiel mee te geven zodat hij altijd kan appen met mij. Is dat handig denken jullie? Of moet m'n zoontje er gewoon aan wennen dat hij mama mist? Liefs,

Mijn ex vriend van 50 heeft twee kinderen van 18 en 20 jaar. Na een jaar relatie is onze relatie beëindigd. Zijn kinderen wilde geen contact en mijn ex vriend wist niet hoe hij ermee om moest gaan. Had ik iets kunnen doen?

Sinds 2009 zijn wij (Thijs en Judith) in een vechtscheiding geraakt met vreselijke gevolgen. We hebben drie zoons van nu 20, 19 en bijna 13 jaar. De oudste twee hebben hele heftige dingen meegemaakt. Ze hebben beide 1,5 jaar in een gesloten instelling gezeten na een verplichte uithuisplaatsing. een vreselijke periode voor ons allemaal. Ik heb helaas geen contact meer met ze. Met Valentijn (de jongste) heb ik een uitstekend contact. Hij wil al een jaar lang vaker bij mij zijn. Het liefst wil hij een 50/50 regeling. Helaas wordt dit door zijn moeder geblokkeerd. Zij praat vaak negatief over mij en betrekt ook Valentijn zijn broers bij die gesprekken. Valentijn wordt enorm onder druk gezet en gemanipuleerd. Hij heeft het hier moeilijk mee en dreigde onlangs ook al met zelfmoord. Ik ben teniende raad! wat kunnen jullie mij adviseren?

Mijn kind van 8 wil niet naar zijn papa Ik vind dit ook voor de vader heel vervelend Mijn zoontje wil naar een dag al naar huis Ik wil mijn zoontje geen verdriet doen dis haal Ik hem op hoe zien jullie dit?? Als ik vraag Waarom hij niet bij papa wil zijn zegt hij: ik mis jou erg

Wij zijn sinds 4.5 jaar gescheiden en hebben samen 2 kinderen. Een dochter van 14 en een zoon van 12. Beide een nieuwe relatie. Onze nieuwe partners hebben beide geen kinderen.In principe gaat alles goed, voor zover het goed kan gaan voor de kinderen na de scheiding. We hebben co ouderschap en kunnen dingen goed bespreken met elkaar. Nu weet ik ( is al zolang we uit elkaar zijn) dat de vader de kinderen( vooral onze dochter) ondervraagd. Over hoe het bij ons was, en wat we gedaan hebben, en dan vooral op negatieve toon. Ook noemt hij mijn huidige partner homo ipv. hem gewoon bij zijn naam te noemen. Alles wat wij doen benoemd hij met iets negatiefs. Zelfs mijn ouders, dus de opa en oma van de kinderen benoemd hij negatief. Heb het idee dat mijn dochter dit heel moeilijk vind. En niet tegen haar vader durft te zeggen dat hij dit niet moet doen. De relatie tussen mijn huidige partner en de kinderen is overigens heel goed, dus daar kan het niet aan liggen. Wat moet ik hiermee?