Hoe zet ik dit recht?

Lieve moeder, Bedankt voor uw berichtje op het forum, fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen. Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat het een hele vervelende en frustrerende situatie was die zich voordeed vrijdag. U wilt uw dochters het liefst alles geven, waardoor het misschien al niet leuk is om te moeten zeggen dat er keuzes gemaakt moeten worden. In zo'n situatie is het vast extra frustrerend dat vader al zo lang niets bijdraagt. Ik zie die frustratie ook bij mijn eigen moeder. Mijn vader draagt sinds mijn 18e helemaal niets meer bij maar aangezien ik nog thuis bij mijn moeder woonde, had dat nog wel gemoeten. Ik ging studeren en dat kost natuurlijk hartstikke veel geld. Ook aan haar zie ik dat het haar steekt dat hij daarin niet zijn verantwoordelijkheid draagt, terwijl zij alles op alles zet om mij te geven wat ik nodig heb. Dat er dan boosheid in u zit, begrijp ik dan ook heel erg goed. En dat het soms moeilijk is om die emoties te bedwingen, begrijp ik ook echt. We zijn allemaal mensen en soms neemt ons gevoel wat de overhand. Dat dat gebeurt, is in mijn ogen het ergste niet. Maar het is inderdaad hoe je er vervolgens mee om gaat, hoe je het recht zet, wat belangrijk is. Door de jaren heen heeft mijn vader best veel dingen gedaan die hij beter niet had kunnen doen, die mij gekwetst hebben. Maar waar ik nu het nu nog het meest boos en verdrietig om ben, is dat hij nooit naar mij gecommuniceerd heeft dat hij zich er bewust van is dat hij domme dingen gedaan heeft. Het zijn niet meer de gebeurtenissen die me raken, maar de manier waarop hij er mee om is gegaan. Ik had er graag met hem over willen praten en had graag geweten wat er in zijn hoofd om ging. Dan had ik misschien ook beter gesnapt waarom sommige dingen gebeurden. Uw vraag is hoe u wat gebeurd is recht kunt zetten en ik vind het alleen al super lief en fijn dat u er zó goed over nadenkt dat u er hier een vraag over stelt. Mijn antwoord komt misschien wat laat, maar ik hoop dat het dan waardevol kan zijn voor de toekomst. Op basis van mijn eigen ervaring zou mijn tip dus zijn: praat er samen over en wees open en eerlijk over wat er in u om ging. Laat blijken dat u inziet dat het niet handig van u was. Misschien kunt u eerlijk zeggen dat u het al moeilijk vindt om de kinderen te zeggen dat er keuzes gemaakt moeten worden, omdat u ze het liefst alles zou geven? Wat in deze situatie misschien lastig is, is dat het ook te maken heeft met dat vader niets bijdraagt. Het zou mooi zijn als u het zo veel mogelijk bij u zelf zou kunnen houden, zodat u geen negatieve dingen over vader hoeft te zeggen. Dat lijkt mij het beste, hoe moeilijk (en frustrerend) dat misschien ook is. Ik vond het namelijk verschrikkelijk als mijn ouders negatieve dingen zeiden over elkaar. Ik hoop dat u hier iets aan hebt. Ik wens jullie in ieder geval heel veel liefs! Dikke knuffel van Zoë