lieve allemaal, ik ben erg benieuwd naar jullie kijk op mijn "probleem". mijn dochter van 15 gaat nu al 3 jaar lang week op week af tussen haar vader en mij. nu heeft zij aan gegeven dat zij dit niet meer prettig vindt. ze wilt zelf aangeven wanneer ze bij een van ons wilt zijn. ik vind dat haar vader en ik haar daar in vrij moeten laten. en heb haar ook verteld dat het helemaal goed is wat zij wilt doen en dat ik haar begrijp. haar vader zegt bijna het zelfde. hij zegt er o.a wel achter aan dat hij haar erg gaat missen als ze er niet is en dat hij hoopt dat ze niet langer bij mij is dan bij hem. hier heeft zij het natuurlijk erg moeilijk mee. zij voelt het als een druk als haar vader zo tegen haar praat. ik heb al met haar vader gesproken, maar helaas lijkt hij niet te stoppen met dit soort opmerkingen. ik begrijp zijn gevoelens wel hoor, maar ik vind het niet terecht dat uit ze uitspreekt naar haar. hebben jullie misschien nog meer ideeën hoe ik het voor haar makkelijker kan maken? al vast enorm bedankt!

Hallo, wat fijn om van ervaringsdeskundigen te kunnen horen wat zij mij zouden adviseren! Ik heb 3 kinderen tussen 7-9 jaar. Ik heb 2 jaar een relatie. Mijn vriend en ik willen gaan gaan samenwonen. De kinderen hebben vanaf kerst in zijn huis hun eigen kamer kunnen bedenken, De kamers zijn klaar en ze slapen er liefst elke dag. Vanaf kerst hebben we er regelmatig het weekend geslapen (het huis staat 500 meter bij ons vandaan). Hun vader is boos dat ze daar slapen (hij haat mijn nieuwe vriend, omdat hij hem als oorzaak ziet van onze scheiding). De kinderen blijven wel vragen om slapen bij mijn vriend, dus of hij zegt er niet steeds iets van of ze trekken hun eigen plan of het is loyaliteit (al geef ik ze heel duidelijk de keuze hierin en als 1 van de 3 niet wil, gaan we niet). Nu willen we eigenlijk rond de zomer gaan samenwonen. Hoe zouden jullie dit met hen communiceren? Wetende dat hun vader hier ook wat van vindt en tegen hen gaat zeggen. (NB:het huis is vlakbij; school, sport, afstand van vaders huis blijven gelijk)

Mijn zoon van 13 is door onhoudbaarheid bij mij 3 jaar geleden bij vader min of meer afgezet. Nu is het contact heel moeizaam. Hij geeft aan dat hij geen zin heeft om mij te willen zien (ik weet niet duidelijk wat zijn redenen zijn of wat ik fout doe), toch blijf ik hem berichtjes sturen en bellen vragen hoe het gaat. Dan reageert hij normaal. Maar afspreken wil hij niet. Zou ik hem met rust moeten laten, of juist af en toe iets sturen. Waar het mij om gaat is dat ik er altijd voor hem ben en ik ondanks de situatie wel van hem hou.

Hi, Ik heb 2 zoontjes van 6 & 7. Beide in Australia geboren (vader is Australisch) wij zijn nu sinds begin 2015 uit elkaar. Vader is nig een tijd in Nederland geweest maar heeft uiteindelijk toch besloten om weer naar Australië te gaan. Het gevolg daarvan is dat de kinderen hem al vanaf zomer 2015 niet meer in het “echt” hebben gezien. Het contact tussen ons is zeer moeizaam. Ik moet overal toestemming voor vragen en krijg dit niet. Wat tot gevolg heeft dat er nu een rechtszaak loopt met eenhoofdiggezag. De datum hiervan is nog niet bekend. Vader wilde ineens praten met de kinderen via een tolk (hij spreekt geen Nederlands en de jongens zijn het Engels verleerd verstaan wel maar spreken bijna niet) voordat de rechzaak tot vervangentoestemming voor de verhuis nodig was. Ik heb hier toen een stokje voor gestoken omdat het heel veel stress gaf bij de mannen toen (5&6) vader toont eigenlijk geen interesse tenzij het gaat zoals dat vader het wilt. Mijn vraag? In hoeverre moet ik het contact afhouden/herstellen? Dank jullie!!

Hi, Ik heb een dochter van 5 en ben 2 jaar geleden gescheiden. Mijn dochter woont bij haar moeder en is op vrijdag en om het weekend bij mij. Sinds een klein jaar heb ik een vriendin, met een zoontje van 6 en de moeder van mijnen dochter heeft sinds een paar maanden een relatie en is sinds kort zwanger van een tweeling. Ik vraag me af hoe mijn dochter dit ervaart en wat ze er van vindt en over denkt. Daar zij zelf hier niet heel spraakzaam over is en ik het lastig vindt om er over te beginnen, hoor ik graag van jullie hoe ik dit het beste kan aanpakken. Met vriendelijke groet.

Hi, Hoe help ik mijn zoontje ??? Na een periode van ca. 1.5 jaar lijkt de scheiding nu eindelijk rond. Echter dat betekend ook dat er dingen gaan veranderen voor mijn zoontje. Hij zal helaas het huis waar hij woont met mijn ex (en ik afgelopen periode bij hem in het weekend was) ook moeten verlaten , want zij kan het niet betalen alleen. Het huis waar hij veel vriendjes om zich heen heeft. Ook ben ik van plan om met mijn nieuwe vriendin te gaan samenwonen. Zij heeft ook 2 kinderen (van 10 en 17) en het gaat supergoed tussen ons. Echter waar mijn zoontje eerst niet echt emotioneel was onder alles, is hij nu ineens erg bang van alle veranderingen die er aan zitten te komen. Ik kan hem voor mijn gevoel steeds minder goed bereiken, maar merk dat hij steeds verdrietiger wordt. Wat moet ik doen ? Voel me zo machteloos en wil het graag voor hem zo goed mogelijk doen. Hij praat soms wel wat en soms wat met mijn ex, maar ik wil me dan weer niets zeggen over waar zij gaat wonen etc (ze is nog zoekende op dit moment). Wat moet ik doen ?

Mijn zoon van 12 heeft sinds hij 8 jaar is omgang met zijn vader om het weekend. Hij heeft dit nooit leuk gevonden en gaat liever niet. Sinds afgelopen weekend is hij heel duidelijk boos en verdrietig en wil hij er niet meer heen. Hij raakt helemaal van slag als hij eraan denkt er weer heen te moeten. Ik als moeder vind dit erg lastig omdat ik weet dat de rechter 4 jaar geleden besloten heeft deze omgangsvorm te hanteren. Wat moet ik nu doen? Mijn kind dwingen te gaan met pijn in mijn hart? Hem zelf een brief laten schrijven aan de kinderrechter? Ik hoor heel graag advies. Met vriendelijke groet Lindsay.

Ik heb al eerder een vraag gesteld over mijn dochter van 9 jaar die moeilijk met de nieuwe relatie van haar vader kan omgaan. Ze heeft er nog steeds grote moeite mee en nu gaan haar vader en nieuwe vriendin waarschijnlijk op korte termijn samenwonen. In mijn ogen veel te snel voor de kinderen. Ze durft haar gevoelens hierover niet te uiten. Ze is bang dat hij boos op haar wordt. Ik zit met mijn handen in het haar. Als ik er iets van zeg, krijg ik verwijten dat ik jaloers ben (is mijn eerdere ervaring). Ik ben niet jaloers, ik wil alleen dat alles op een rustige manier gaat en mijn kinderen (heb er drie) er zo min mogelijk last van hebben. Als mijn kinderen verdrietig zijn, wil ik dat oplossen. Mijn dochter roept nu al af en toe dat ze bij mij wil blijven wonen: we hebben nu co ouderschap. voor alle partijen wil ik dit pertinent voorkomen. Wat kan ik het beste doen?

Allereerst wat fijn dat dit forum bestaat, alvast bedankt hiervoor. Ik maak mij zorgen om mijn dochter van 16 en zoon van 13. Ben een jaar uit elkaar met hun vader. Het is geen vechtscheiding als ik mijn ex zie dan hebben we normaal contact er is ook maar 1 huis. Als ik vlieg (stewardess) dan is mijn ex bij ons in huis. Het probleem is dat mijn ex zich niet verdiept in de kinderen, bij belangrijke gebeurtenissen nooit initiatief neemt tot contact. Ik werk nu tijdelijk op kantoor en dan ziet hij de kinderen weken niet en informeert ook niet naar ze. De oudste heeft laatste tijd last van hyperventilatie en moest gisteren heel erg huilen, ze zei ik wil van papa houden maar er komt nooit iets terug. Ze is heel gevoelig en perfectionistisch, ik probeer haar dan zoveel mogelijk te troosten maar mijn hart breekt. Mijn zoon is heel gevoelig en onzeker, leert moeilijk en mijn ex is alleen maar kritisch zegt ook vaak tegen hem dat hij niks gaat bereiken als hij niet beter zijn best doet, dit doet hem echt verdriet. Wat kan ik doen.