Bang hem kwijt te raken

Hoi 'Radeloos', Wat een ontzettend rot verhaal en wat dapper dat je je open durft te stellen en deze vraag hier durft te stellen. ik snap heel goed dat je bang voor bent om jouw kind te verliezen, en zeker in zo een situatie waarbij je zelf zo weinig invloed hebt. Ik heb ook wel eens periodes gehad dat ik één van mijn ouders niet meer wilde zien maar begon deze na een periode wel zo erg te missen, dat ik uiteindelijk dit toch altijd wilde uitpraten. Ik hoop voor jou dat dit bij jouw zoon ook het geval is. In deze periodes is inderdaad belangrijk om je zoon even de rust te gunnen en de ruimte te geven om dit te verwerken. Wellicht is het uberhaupt voor jullie zoon van belang dat hij met iemand gaat praten hierover, desnoods een buddy van ons project. Een scheiding van ouders is niet niks en heeft vaak veel meer invloed op kinderen dan men eigenlijk van te voren kan inschatten (soms ook minder). Naast het geven van ruimte is het wel belangrijk dat jouw zoon natuurlijk weet dat jij er voor hem bent en er altijd voor hem zou zijn. Eventueel zou je een mooie brief of kaart kunnen sturen, met jouw verhaal, jouw ervaringen en jouw gevoel. Hij is natuurlijk ook een puber dus hoe een puber reageert op emotionele zaken is soms niet goed te voorspellen, maar een teken van liefde vanuit een ouder kan (naar mijn inzicht) geen kwaad. Wellicht komt er niet direct een reactie, maar jouw zoon zal dan weten dat je aan hem denkt en er voor hem wil zijn, ongeacht of hij dit nu wil of niet. Daarnaast lijkt het me voor jou eventueel ook een idee om met mensen hierover te praten? Dit soort angsten zijn verschrikkelijk en kunnen echt veel met je doen. Open blijven, goed communiceren en geduld zijn denk ik de sleutel voor veel problemen. Ik had je graag een antwoord willen geven waardoor dit probleem meteen opgelost zou zijn en jouw zoon je meteen weer in je armen vliegt, maar helaas heb ik die wondermiddelen niet, maar ik wil je heel veel sterkte wensen in deze periode en ik hoop ontzettend erg dat het snel weer goed komt, geef vooral niet op! Liefs, Laila

Hallo, Wat goed dat u uw verhaal wilt vertellen hier en wat een nare situatie zitten jullie in. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor u als ouder is om je kind zo te moeten missen, maar ik weet wel hoe het is om als kind je ouders te moeten missen. Ik heb zelf geen contact meer met mijn moeder omdat ik ook heel erg boos ben geweest op haar. Zij heeft de situatie heel anders aangepakt dan u en had al een nieuwe relatie toen zij wilde scheiden, maar wat mij vooalheel boos maakte is dat ze er niet meer voor mij was. Zij heeft letterlijk gezegd dat ze met de scheiding voor zichzelf heeft gekozen en dat vanaf dat moment blijft doen. Ze zou een moeder worden op haar voorwaarden en niet meer op die van mij. Het heeft mij heel veel pijn gedaan dat ze mij een aantal keer heeft afgewezen op momenten dat ik haar nodig wasm zoals toen ik een ongeluk had gehad en ze zij dat als mijn vader kwam zij gewoon zou gaan werken. Ik denk dat het voor uw zoon vooral belangrijk is dat hij weet dat u niet zomaar opgeeft. Blijf af en toe contact zoeken, gewoon oppervlakkig, maar wel zodat hij weet dat u er nog steeds voor hem bent. En als dat contact er weer is vraag dan vooral wat hij wil en verwacht van u. Dat is heel erg wat ik gemist heb. Daarnaast vond ik het heeel vervelend dat als ik mijn moeder opnieuw een kans gaf ze dan huilend sorry zij maar vervolgens precies het zelfde verder ging als wat ze daarvoor gedaan had... Ik wil u heel veel sterkte, liefs en geduld wensen met de situatie. Ik hoop dat mijn verhaal u een beetje op weg heeft geholpen. Lieve groet, Charlotte

Lieve radeloze papa, Wat dapper dat je je verhaal hier deelt. Ik vind het hartverscheurend, en helaas hebben hier zo veel kinderen en ouders mee te maken... Ik denk dat in dit geval het belangrijkste is om je te richten op wat jij kan doen. Los van dat deze situatie lastig is voor jou, is het denk ik nog lastiger om dit te veranderen. Aan je verhaal te lezen heb je al van alles geprobeerd om de leugens de lucht uit te krijgen, en is dit tot op heden niet gelukt. Vanuit mijn perspectief als kind, een schets van wat ik fijn zou vinden: Wat mijn ouders ook gedaan hebben tijdens, voor of na de scheiding, het blijven mijn ouders. Ik ben lange tijd heel boos geweest op mijn vader en zijn nieuwe vriendin, en toen ik wist hoe dit tot stand was gekomen wilde ik niks meer met hem te maken hebben. Ondanks vele ruzies, woede uitbarstingen en langdurig negeren van mijn kant, bleef hij contact zoeken. Af en toe actiever dan andere momenten, maar hij liet minstens elke week wat van zich horen. Belde naar ons om m'n broertje, zusje en mij te spreken, en bleef naar me vragen ook al bleef ik het ontwijken. Hij appte af en toe, eerst om te vragen hoe het ging, later om alleen te laten weten dat hij aan me dacht en van me hield. Toen ik wat meer door de puberteit heen was, en inzag dat ze wel echt gelukkig waren, kon ik me er steeds meer bij neer leggen. Toen vond ik het zo ontzettend fijn dat mijn vader altijd de deur open heeft laten staan! Dit maakte de stap naar hem terug een stuk makkelijker. We hebben het contact langzaam weer opgebouwd, eerst door samen te bellen, een keertje koffie te drinken, en nu kom ik ook weer bij hun thuis. Ik weet hoe moeilijk dit was voor mijn vader, maar ik had toen echt die tijd nodig om het te verwerken. Voor mij was het ook een grote stap! En ik was niet verliefd op die nieuwe vrouw, dus de consequenties waren een stuk moeilijker om te accepteren. Ik ben heel blij dat mijn vader me deze tijd gegund heeft, maar wel tien keer zo blij dat hij altijd het gevoel heeft gegeven er voor mij te zijn en van me te houden. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ieder kind wil uit eindelijk een goede band met beide ouders! (Ook als dit even niet zo lijkt..) Mocht je meer vragen hebben, ben je altijd welkom op het forum. Ook hebben we een online oudertraining, met een module speciaal gewijd aan nieuwe partners en hoe je de impact hiervan op je kind zo goed mogelijk kan monitoren. Misschien kan dit helpen in het proces. Meer info vind je hier: https://training.villapinedo.nl/nieuwe-partners/ Veel sterkte en liefs, Madelief

Beste vader, Dankjewel voor je bericht, goed dat je hier om tips vraagt. Ik herken heel veel uit deze situatie. Toen mijn vader vreemdging en daardoor mijn ouders uit elkaar gingen, was ik ook woedend mijn vader. Ik wilde hem lange tijd niet meer zien. Ik koos de kant van mijn moeder, wilde haar bijstaan in haar verdriet. Wat ik toen enorm fijn vond, was dat mijn vader mij de ruimte gaf. Hij stuurde wel regelmatig een berichtje, en vroeg hoe het met me ging. Dat vond ik heel fijn, maar hij liet daarin niet merken dat hij veel van mij verwachtte, of dat ik tijd voor hem moest maken. Hij gaf mij de tijd en ruimte totdat ik er klaar voor was. Daardoor voelde ik geen druk en kon ik echt aan mezelf werken. Die periode, waarin er van alles gebeurde en een hoop veranderde, had ik ook echt die tijd voor mezelf nodig. Dat was heel belangrijk. Uiteindelijk heb ik mijn vader leren 'beoordelen' als vader, niet meer als man van mijn moeder. En als vader was en is hij nog steeds geweldig. Maar daar was tijd voor nodig. Dat inzicht kreeg ik pas toen ik er veel over ging nadenken en praten met iemand. Maar voordat je je als puber open durft te stellen en je emoties gaat verwerken, moet je ook een drempel over. Mijn advies is dus echt om je zoon de ruimte te geven, hoe enorm je hem ook mist en hoe lastig dat ook is. Dat heeft hij nodig. Pas als hij dingen kan verwerken en openstaat voor contact, kan er weer een goede band ontstaan tussen jullie. En dan kan je eens in gesprek gaan samen om jouw deel van het verhaal te vertellen. Je hebt nu weinig invloed op wat moeder zegt. Juist nu help je je zoon door niet in de strijd mee te gaan. Nu, jaren later, heb ik een betere band met mijn vader dan ooit. We hebben het nog weleens over die periode, en dan zie ik diezelfde pijn die hij had toen hij mij zo lang moest missen. Maar doordat hij me de ruimte gaf, zijn we langzaam weer naar elkaar toe gegroeid. Het is begrijpelijk dat je zoon nu bij zijn moeder is en haar kant kiest. Zo'n gebeurtenis is ingrijpend en moet je zoon eerst zelf gaan verwerken met de mensen die nu om hem heen staan. Groet, Yannick