Hallo kinderen, wat ontzettend goed dat jullie dit doen! Ik vind het heel erg voor mijn kinderen dat hun ouders uit elkaar zijn. Ik had dat zelf ook niet gewild. Toch gaat het nu gelukkig best goed met ons allemaal. Een van de dingen die we de kinderen beloofd hadden toen we uit elkaar gingen, was dat we ons best zouden doen om wel af en toe iets in de oude gezinssamenstelling te doen, zoals samen eten. Dat is op een korte periode na ook steeds gelukt en de sfeer is dan gezellig. Nu wil mijn ex het eigenlijk niet meer. Het is me niet helemaal duidelijk waarom niet maar hij zegt dat het voor de kinderen misschien wel verwarrend is of zo. Ik denk juist dat het heel fijn en belangrijk is voor hun en de pijn een beetje verzacht. Ik ben benieuwd wat jullie ervaring hiermee is. dank je wel!

Helaas heeft mijn dochter vAn 11 te maken met ouders die er niet in slagen uit de strijd te komen. Er is nu een onderzoek door de raad voor de kinderbescherming om te beoordelen welke omgangsregeling het beste zou zijn. In dat verband wil de raad met mijn dochter in gesprek, het liefst zonder iemand erbij. Ik vond zelf t gesprek behoorlijk heftig en heb aangegeven dat ik liever wil dat ze iemand mee kan nemen, bijvoorbeeld de kindbehartiger waar ze sinds kort komt. Ik ben benieuwd wat jullie ervaringen zijn met zo’n gesprek. Het lijkt me erg lastig om als kind, als je je al klem voelt tussen je ouders, daarover te praten met iemand die je maar een keer zult zien en er met niemand over te kunnen praten. Hebben jullie hier advies over ? Hoe hebben jullie dit gesprek ervaren ? Wie nam je evt mee om je te steunen? Kon en durfde je vrij te praten? Welke steun had je willen krijgen van je ouders ?

Hallo Sinds kort (Februari) heeft mijn vrouw aangegeven te willen scheiden. op dit moment zijn we bijna klaar. De oudste 2 van 12 en 14 hebben besloten om bij mij(vader ) te blijven en de jongste van 7 een co ouderschap. Door diverse handelingen van moeders(waaronder gelijk 1 op 1 verder met een ander)kant is het vertrouwen weg bij de oudste twee en willen graag rust en tijd om alles eennplek te geven. De rust krijgt met name mijn dochter niet .Op momenten dat mijn dochter even bij haar is..moeder zit tot juli op een camping daarna krijgen ze de sleuten van hun koophuis en pomp mijn dochter vol met info over haar nieuwe vriend en of ze niet mee wilt dagje weg...vakantie van de zomer noem maar op..... maar echte interesse naar dochter toe is er niet. Na thuiskomst, dochter savonds huilend in bed en zegt zij ..wat moet ik met al die info over hem...kan daar niks mee ze is alleen maar druk met zichzelf. Zij durft niets tegen moeder te zeggen. Hoe kan zij haar moeder duidelijk maken dat ze dit niet wil en tijd en rust nodig heeft.

Mijn ex-man en ik zijn 4 jaar geleden gescheiden en we hebben sindsdien Co-ouderschap gehad. Helft van de week bij hem, helft van de week bij mij en om het weekend. Omdat we in hetzelfde dorp wonen, is alles op korte afstand van elkaar (vriendjes, sportclubs, maar ook hun twee huizen). Ik ben zelf erg ongelukkig in het dorp, omdat ik er niet kan aarden en zou graag terug verhuizen naar Utrecht. Daar is bovendien meer werk dat past bij mijn opleiding en ervaring. Het is ruim een uur reizen. Mijn oudste zoon van 13 wil waarschijnlijk bij zijn vader in het dorp blijven, mijn dochter van 11 en zoon van 8 willen met mij mee. Maar ze willen ook graag hun vader vaak zien. Moet ik de verhuizing doorzetten en broers en zus uit elkaar halen, waarbij de jongsten hun vader minder zien en de oudste mij minder ziet? Of moet ik nog 10 jaar (ongelukkig) wachten in het dorp totdat de kinderen uit huis zijn?

Hoi team Ik ben een stief/bonusmoeder van 2 al ongeveer 4 jaar. Ik heb een vraag over het volgende. Als gezin hebben we het fijn. Ik begrijp dat de kinderen niet hebben gekozen dat hun ouders uit elkaar zijn en dat ze ook mij niet hebben gekozen. We hebben veel leuke/fijne momenten samen. Er is ook 50/50 co ouderschap dus ik zorg veel voor de kinderen. Dat gebeurt als je samenwoont. Gelukkig doet partner/vader wel het meeste van het opvoeden. Na 4 jaar is het nog steeds zo dat dochter (begin pubertijd) geen knuffel wil geven maar ook nauwelijks welterusten zegt. Ook als we met een groep zijn familie/verjaardag en moeder is er bij (ook momenten zonder moeder) dan zegt dochter mij niet gedag als ze weggaat. Ik ben me bewust dat je niks kan eisen maar dit voelt wel erg kil en doet elke keer toch wat zeer. Wat kan/mag ik hierin na 4 jaar voor ouderschap en samenwonen wel verwachten van stiefdochter?

Ik ben moeder van een dochter van 7 . Ik en de vader van mijn dochter zijn nu drie jaar gescheiden. Wij hebben goed contact en hebben ooit afgesproken dat onze dochter 1 weekend per twee weken bij haar vader is. Nu valt het ons beiden op dat ze ,alleen als ze daar is , vaak op het moment van bedtijd , zegt dat ze mij mist, moet huilen , soms zelfs naar huis wil. Als ze bij opa en oma is doet ze dat nooit. En bij mij thuis ook niet. We vragen ons af hoe we hiermee om moeten gaan. We hebben al geprobeerd om haar dan 1 nacht daar te laten slapen ipv 2 maar ook dat lijkt niet echt te helpen. Misschien weten jullie hoe we het aan zouden kunnen pakken?

De vader van mijn dochters ( 18 en bijna 16) en ik, zijn inmiddels 10 jaar gescheiden, helaas is er sinds een jaar, op verzoek van de meiden geen contact meer met vader. Sinds anderhalf jaar heb ik een nieuwe relatie, waar ook de meiden heel blij mee zijn. Echter, we zouden wel willen samenwonen, maar niet beide kinderen willen mee. De jongste wil wel graag mee, zij ziet vooral voordelen. De oudste is erg gehecht aan het dorp waar we nu wonen, de plek waar we willen samenwonen is ongeveer 10 km verderop. Uiteraard wil ik rekening houden met de meiden, maar wat is verstandig ? Het huis aanhouden is geen optie, helaas ( lijkt me voor de oudste ook te vroeg)

Ik ben juf op de basisschool en een leerling in mijn klas (groep 5) heeft gescheiden ouders die nog vaak boos op elkaar zijn. Ik zie aan hem dat hij hier nog veel verdriet van heeft en soms komt dit er heel heftig uit op school. Thuis speelt er van alles waar ik maar weinig van weet. Als ik met hem hierover praat laat hij af en toe iets los, maar ik merk dat hij het liever wegstopt en er niet over praat. Ik wil hem zo graag helpen om wat meer lucht te krijgen en ruimte te geven aan zijn emoties, maar ik weet niet goed hoe. Ook twijfel ik of ik dit met zijn ouders kan bespreken. Hebben jullie tips?

Lastige vraag hier. Nu 3 maanden "uit elkaar", besluit van mijn ex. We woonden in het buitenland en ik heb geen andere keus gezien (ivm werk en sociaal leven) dan een maand geleden terug naar Nederland te gaan. Twee kinderen (14 en 10 jaar) die momenteel nog bij ex wonen in het buitenland, in elk geval tot de zomervakantie. Ik heb ze duidelijk uitgelegd dat ik ze niet in de steek laat, maar dat ik in Nederland ga zorgen voor werk (inkomen) en een huis. Jongste heeft aangegeven bij mij te willen wonen, oudste wil graag haar school afmaken waar ze nu zit. Zoals oudste zelf zei: ik kies niet vóór papa of tégen jou, ik kies voor mijn school. Mijn angst is dat de kinderen uit elkaar groeien als de ene hier en de andere dáár zit. De afstand nu (en straks) zorgt er ook automatisch voor dat de kinderen hun ouder-op-afstand (én dus ook de zus) niet heel regelmatig zullen kunnen zien. Hoe lossen we dit op?

Mijn vriend en ik zijn nu 15 maanden uit elkaar. Inmiddels is gebleken dat hij vrij snel een vriendin in Praag heeft gekregen. Zij woont daar momenteel nog en is inmiddels 20 weken zwanger. Onze kinderen van 4 en 6 hebben haar nu 3 keer gezien. Ze weten nog niet dat ze zwanger is. Mijn vriend heeft beloofd dat komend weekend te gaan vertellen. Zijn vriendin komt waarschijnlijk in juni bij hem wonen als ze 6 maanden zwanger is. Onze kinderen gaan haar in de meivakantie tijdens een vakantie naar Praag nog een keer zien alvorens ze deels bij haar gaan wonen (Wij hebben co-ouderschap) Het lijkt mij moeilijk voor ze om zoveel nieuwe gebeurtenissen in korte tijd mee te maken. Want nadat ze 3 maanden aan haar hebben kunnen wennen komt er ook een halfzusje bij. Mijn vraag is wat wijs is. Is het verstandig ze hier professioneel in te laten begeleiden? Of is het beter om af te wachten of ze hier problemen mee gaan ervaren? Helaas is het moeilijk hier een open gesprek met hun vader over te hebben. Hij voelt zich erg aangevallen en wil geen hulp