Wat kan ik voor hun doen?

Beste M., Wat een nare situatie voor uw stiefdochters.. Allereerst wil ik zeggen dat ik het super vindt om te zien hoe u graag iets wil doen om er voor ze te zijn. Het is ook goed om te lezen dat het al iets beter gaat met de oudste. Voor sommigen is het een hele opluchting om erover te praten. Het kan natuurlijk dat de jongsted geen behoefte heeft om erover te oraten maar het kan ook dat ze niet weet hoe. Ik zelf heb nu nog moeite met de vechtscheiding van mijn ouders, en hoewel ik er nu over kan praten met mijn vriendinnen, heb ik dat vroeger nooit gedurft. Ik wilde er niemand mee lastigvallen en ook met mijn ouders wilde ik er niet over praten. Het kan dus misshien helpen om voor haar de drempel wat lager te maken, door zelf het gesprek aan te gaan. Dan heeft ze misschien meer het gevoel dat het oké is om erover te praten omdat u ermee bent begonnen. Als dat niet werkt kan het misschien fijn zijn voor haar als ze naar een psycholoog gaat, dan kan ze met iemand praten die erbuiten staat. Verder hebben wij bij Villa Pinedo buddy’s: dat zijn jongeren van gescheiden ouders aan wie ze gekoppeld word en waarmee ze kan praten. Her is heel fijn voor een kind om je begrepen te voelen en door er met een ander over te praten die in een soortgelijke situatie zit kan dit hopelikk voor wat meer opheldering en rust zorgen. Het lijkt me dus in ieder geval heel fijn voor haar als ze wordt geholpen en aangesproord om er met iemand over te praten. Wat voor mij in perioden van stress ook erg hielp was sport. Dan kon ik een paar keer in de weer daar op focussen, en even nergens aan denken. Dat was heel erg fijn en missxhien ook voor uiw stiefdochter fijn. Het kan ook dat ze een uitlaatklep kan vinden in iets anders zoals muziek of schrijven bijvoorveeld. Ik hoop dat dit een beetje heeft geholpen, succes! Amélie

Beste M. Wat fijn dat je hier hulp vraagt op ons forum, door dit te doen doe je volgens mij al echt veel voor je stiefdochters:). Zelf herken ik dit verhaal heel erg wat je vertelt. Ook mijn ouders hebben een hele heftige vechtscheiding meegemaakt en ook mijn moeder heeft dit soort dreigementen gezegd tegen mij als kind. Als kind had ik hierdoor ook vaak nachtmerries en zorgde ik veel voor haar. Hoe ouder ik werd hoe slechter het ging met mijn moeder. Tot op het moment dat ze ook daadwerkelijk een serieuze zelfmoordpoging deed was er nooit iemand die vroeg hoe het nou eigenlijk met míj ging. Dit is ook mijn grootste tip voor je. Ook al willen ze misschien niet veel los over hun moeder, dat jij ze ziet is echt al zo belangrijk. Blijf vooral met ze praten hierover, want wanneer er niet over wordt gepraat, heb je als kind ook niet het idee dat je erover mág praten. Let wel op dat jij niets zegt over hun moeder, de loyaliteit is namelijk echt zo groot, vooral als een situatie niet goed gaat. Wees een luisterend oor voor ze. Daarnaast is het super belangrijk om de meiden te onschuldigen. Hiermee bedoel ik, blijf benoemen dat het echt niet hun schuld is en dat zij helaas ook niets kunnen veranderen aan hun moeder. Als kind en tiener dacht ik vaak dat als ik maar goed bleef zorgen voor mijn moeder, en maar lief deed, het beter met haar zou gaan. Alleen wanneer het dan niet goed ging voelde ik mij ook heel schuldig en nog verantwoordelijker voor haar. Toen ik 18 was en op mezelf ging wonen kwam de grootste klap, ik had namelijk nooit geleerd dat zorg voor haar niet mijn verantwoordelijkheid was, hierdoor verloor ik mijzelf volledig in mijn moeder. Ik snap ook goed dat ze geen hulp willen, hier had ik ook echt geen zin in als puber. Er was toch zeker niets mis met mij? Wat ik destijds heel fijn gevonden zou hebben zou een laagdrempelige hulp zijn. Juist een stiefmoeder of vader waar ik even lekker chagrijnig tegen kon zijn en die vragen aan mij zou stellen over hoe ik mij voelde. Iemand die zou zeggen dat het niet mijn schuld en verantwoordelijkheid was. Een Online Buddy zou ook veel kunnen helpen, juist omdat dit via de app gaat en met een leeftijdsgenoot is (een Buddy is 18 - 25 jaar). Je hoeft ook niet dagelijks of wekelijks te appen met diegene, af en toe gewoon je hart luchten mag ook:). https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Wist je dat er korte documentaires bestaan over kinderen die iets soortgelijks meemaken? Deze zou je eens met de meiden kunnen bekijken, om het bespreekbaar te maken. Drie hele mooie zijn: De drie gezusters en Rowencia (allebei van de vpro serie Bikkels) en de documentaire Naomi's geheim. Wat je ook nog zou kunnen doen is wat meer informatie opzoeken over KOPP en KOPP-groepen bij jullie in de buurt. Dit zijn groepen samen met leeftijdsgenoten die heel laagdrempelig zijn. Hier leer je praten over ouders met een (psychisch) probleem en vooral dat je niet de enige bent en er ook niet aan kunt doen. Toen ik ouder was heb ik dit ook gedaan en dat luchtte mij echt enorm op! Delen lucht echt onwijs op. Hopelijk heb je hier iets aan. Ik ben echt heel blij om te lezen dat je er bent voor je stiefdochters, dit is echt het allerbelangrijkste:). Liefs, Jelicia