Omgaan met de situatie

Lieve Meggy, Wat fijn dat je ons gevonden hebt een je vraagt stelt. Ik kan me heel goed verplaatsen in de positie van je dochter, dus zal mijn ervaring met je delen, in de hoop dat je daar wat aan hebt :) Toen mijn moeder na een paar jaar een nieuwe vriend kreeg, was ik een jaar of 9. Ik had er in eerste instantie niet zoveel problemen mee, maar toen ik wat ouder werd veranderde dat. Ik ging me tegen alles en iedereen verzetten, met mijn stiefvader als grootste doelwit. Ik wilde absoluut niks met hem te maken hebben, en hij moest niet denken dat hij ook maar iets over mij te zeggen had. Dit maakte de sfeer thuis heel vervelend, al helemaal voor mijn zusje, broertje en m'n stiefvaders kinderen. Wat mij heel erg heeft geholpen, is dat mijn mama heel veel naar me luisterde en doorvroeg. Wat ik dan zo vervelend vond, wat ik nodig had om me fijn te voelen. Zo gingen we af en toe wat leuks samen doen voor moeder-dochter tijd, en ging ik uiteindelijk ook met mijn stiefvader dingetjes alleen doen om een betere band te krijgen. (denk aan koken, spelletjes, hond uitlaten etc.) Nu ik erop terugkijk, denk ik dat m'n puberteit ook een hele grote rol heeft gespeeld. M'n stiefvader was het makkelijkst weg te zetten als indringer, en een makkelijk doelwit voor mijn toch al bestaande frustraties omtrent mijn puberend brein. Ik ben heel blij dat mijn moeder dit nooit zo tegen mij gezegd heeft in die tijd, maar durf het nu ook wel voor een groot deel daarop af te schuiven. Er verandert al zoveel in die jaren, dat maakt een nieuw gezinslid en je moeder die je moet delen niet heel makkelijk. Kortom, ik weet bijna zeker dat het met tijd wel beter gaat :) Voor nu is het natuurlijk wel zo fijn dat het voor iedereen zo gezellig mogelijk is, en ik snap hartstikke goed dat dit jou en je nieuwe vriend ( en de kinderen uiteraard) in een moeilijke positie brengt. Misschien kun je eens met haar kletsen, over je nieuwe vriend maar ook over hoe het met haar gaat en wat haar zoal bezighoudt. Wat zou haar kunnen helpen? Hoe kan de vakantie voor iedereen zo gezellig mogelijk worden? Misschien een vast tijdstip op de dag even samen thee drinken? Of ook samen een dagje doorbrengen ( geen idee hoe jullie vakantie eruit ziet). Mocht ze het fijn vinden om er met iemand anders over te praten die hetzelfde heeft meegemaakt, zou je haar kunnen wijzen op ons buddyproject. Hier kan ze met een jongere van Villa Pinedo chatten en haar ervaringen delen en tips krijgen van iemand die ook gescheiden ouders heeft, en vaak dezelfde dingen tegen is gekomen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Hele fijne vakantie, ik hoop dat het voor iedereen leuke herinneringen op gaat brengen! (En geniet van je nieuwe vriend, dat moet ondanks dit toch ook heerlijk zijn!) Veel liefs, Madelief

Beste Meggy, Wat goed en dapper dat je hier je vraag durft te stellen! Ik kan me voorstellen dat het een hele lastige situatie is op het moment dat jij heel blij bent met een nieuwe relatie. Ook kan ik me de reactie van je dochter wel voorstellen. Bij haar vader kwam er een nieuwe vriendin in hun leven, maar er waren op dat moment nog geen broertjes en zusjes in het spel. Omdat die daarna pas kwamen zijn ze betrokken geweest bij het hele proces. Bij jouw situatie komt er een nieuwe vriend, wat waarschijnlijk al wennen is, en komen er ook twee dochters bij. Dit is een andere situatie en het zou kunnen zijn dat ze bang is haar moeder kwijt te raken. Zelf kreeg mijn moeder ook een nieuwe relatie, en haar vriend had ook al twee kinderen. In het begin was dit allemaal erg spannend maar omdat ik voelde dat mijn plaats niet in de verdrukking kwam zijn we meer een gezin geworden dan ik vooraf had durven dromen. Mijn advies is om te vragen waarom ze zich gestresst voelt als je nieuwe vriend over de vloer komt. Of er misschien iets gebeurd is waardoor ze zich zo voelt en of er iets is waarmee dat weggenomen kan worden. Ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt. Mocht je nog een vraag hebben of iets kwijt willen kun je altijd hieronder reageren of een nieuw bericht schrijven. Groeten, Maureen

Hallo Meggy, Wat fijn dat u ons forum heeft gevonden en ons om advies komt vragen, bedankt daarvoor. De situatie die u beschrijft klinkt best lastig voor iedereen, ik kan me goed voorstellen dat u niet zo goed weet wat u nu het beste kunt doen. Natuurlijk hartstikke fijn voor u dat u een nieuwe partner heeft gevonden, maar wel heel lastig dat niet iedereen in jullie gezin daar net zo blij mee is. Heeft u al eens met uw dochter erover gepraat? U schrijft wel dat ze het gevoel heeft geen thuis meer te hebben. Heeft u enig idee waar dat gevoel of die gedachten vandaan kan komen? Zijn er veel dingen in huis veranderd sinds uw vriend erbij is? Of bijvoorbeeld qua regels? Mijn moeder had al een vriend nog voordat ik me daar bewust van was, ik was nog heel jong, dus daar herinner ik me niet veel van. Ik kan me wel nog herinneren dat mijn vader zijn huidige vrouw leerde kennen. Ik kan me nog wel herinneren dat ik het heel lastig vond dat zij dingen over mij te zeggen had, of dacht te hebben. Ik vond het lastig dat zij regels voor mij opstelde, dat ze 'de baas over me speelde'. Zou het kunnen dat uw dochter hier ook last van heeft? Ik denk dat het goed is om te kijken waar dat gevoel dan precies vandaan komt. Te kijken hoe het komt dat ze dat gevoel bij haar vader en zijn nieuwe vriendin niet heeft gehad. Je dochter is als ik het goed begrijp nu 15 toch? Dat lijkt me op zich oud genoeg om zelf mee te kunnen praten over haar gedachten en gevoelens. Misschien dat ze zelf wel ideeën heeft hoe het makkelijker voor haar wordt. Ik denk dat het in ieder geval heel goed is om haar mening te vragen en haar erbij te betrekken. Gehoord worden, dat is iets wat ik vroeger wel heel fijn vond. Natuurlijk hoef je dan niet alles per se te doen hoe zij het wil, maar wie weet kunnen jullie wel samen tot een middenweg of oplossing komen die voor beide fijn is. Er verandert momenteel genoeg in haar leven, in de pubertijd verandert er sowieso veel voor kinderen. Nog meer veranderingen, zoals iemand die ineens bij haar 'territorium' erbij komt, kan dan best lastig zijn. Het kan dan heel fijn zijn om iets te hebben wat niet verandert, of iets te hebben waar je als kind invloed op hebt. Daarom denk ik dat het goed is om er met haar over te praten, dan wordt ze gehoord en dat kan haar het gevoel geven dat ze invloed heeft op de situatie. Dat kan haar houvast geven, vertrouwen. Dat is in ieder geval waar ik vroeger behoefte aan had. Ik denk dat zij zelf het beste weet en kan vertellen waar zij behoefte aan heeft. En misschien heeft het ook gewoon nog meer tijd nodig. Bouw het langzaam op, ga niet in 1 keer 3 weken op vakantie maar ga eerst een weekendje ergens heen met zijn allen bijvoorbeeld. Geef haar de tijd en de ruimte om te wennen aan de nieuwe situatie. Ik hoop echt heel erg dat u hier iets aan heeft en dat jullie er samen uit zullen komen. Mochten jullie er niet uitkomen of als u meer vragen heeft, dan bent u natuurlijk altijd welkom hier op het forum :) Veel liefs en sterkte, Samantha

Beste Meggy, Wat goed dat je deze vraag stelt op het forum! Ik ben zelf voor de helft van de tijd opgegroeid in een stiefgezin, we waren daar met vier kinderen. Het was altijd leuk bij mijn moeder en het stiefgezin, maar ik vond het ook wel fijn dat ik bij mijn vader echt een plekje voor mezelf had. Ik had als kind echt behoefte aan die rust, om niet altijd andere kinderen om me heen te hebben. Ik had het dan ook niet fijn gevonden als ook mijn vader een stiefgezin zou beginnen met zijn nieuwe vriendin met kinderen. Ik kan me voorstellen dat jouw dochter misschien ook het gevoel heeft dat ze haar 'eigen plekje' bij jou nu moet gaan delen en dat ze daar misschien onrustig van wordt, als ze zegt dat ze het gevoel heeft geen thuis meer te hebben. Misschien zou je haar kunnen vragen of ze op vakantie af en toe alleen met jou een activiteit wil ondernemen, omdat dat rustiger is dan alle activiteiten met het hele stiefgezin samen. Misschien heeft ze behoefte aan die aandacht of rust. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips! Veel liefs