Lieve allemaal, De zomervakantie is daar en ik heb samen met mijn ex partner co-ouderschap. Deze zomervakantie heb ik 2 weken de kinderen, een week het "normale" schema en daarna mijn ex partner de kinderen 2 weken. Jongen 8 jaar, meisje 10 jaar. Vooral het meisje is erg gevoelig. We hebben 2 hele fijne weken samen gehad, maar ze is nu al verdrietig dat ze straks 2 weken bij papa is. Ze voelt zich daar (nog) niet fijn, mist mij heel erg (na 1 dag al, laat staan na 2 weken). Wat kan ik doen? Ik respecteer haar gevoelens en knuffel veel en geef haar liefde op zulke momenten. Ze heeft pas een gsm dus kan me altijd videobellen en appen (maar dat is niet hetzelfde mama). Ik ga haar ook heel erg missen, niet te doen. Waarschijnlijk ga ik zelf 9 dagen weg, thuis blijven is geen optie, dan loop ik tegen de muren omhoog. Na die 9 dagen mag ik haar altijd gewoon even zien van mijn ex partner dus dat is super fijn. Hoe kan ik dit gemakkelijker maken voor mijn dochter? Hoe kan ik haar steunen of helpen hierbij? Het is ook belangrijk dat ze het bij papa gewoon leuk heeft en zich daar fijn voelt. Ik kan en mag ook niet instappen op dingen die daar gebeuren. Dan blijft ze op mij terugvallen en krijgt papa het vertrouwen ook niet. Liefs Janneke

Goedemiddag, Mijn zoon is net in juni 10 jaar geworden. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Mijn zoon heeft zijn vader ongeveer een jaar niet gezien en ook bijna niet gesproken. Deze keuze maakte zijn vader destijds. In maart 2025 wilde zijn vader weer contact en gaf aan er weer voor zijn zoon te willen zijn. Hij had zijn leven meer op orde. De afgelopen weken is mijn zoon regelmatig bij zijn vader geweest en geslapen. Dat ging best goed. Afgelopen week appte ik met zijn vader over de openstaande alimentatie. Waarop hij reageerde geen contact meer te willen. Hij heeft het geprobeerd maar het lukt hem niet om er voor zijn zoon te zijn en te zorgen. Hij vertelde dat hij het contact gaat verbreken en heeft mij inmiddels ook geblokkeerd. Ik moest opnieuw mijn zoon het slecht nieuws vertellen dat zijn vader op dit moment geen contact wilt. Uiteraard heb ik aangegeven bij me zoon dat dit absoluut niet zijn schuld is en dat papa problemen heeft en het allemaal (even) niet aankan. Maar dit is nu de tweede keer dat zijn vader het contact met zijn zoon verbreekt. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn zoon hierin kan helpen/begeleiden, wat kan ik wel zeggen en wat niet. Ik kan hem ook geen perspectief geven of een stip aan de horizon wanneer het wel weer goed gaat met zijn vader. Dat maakt het onzeker. Ik ben benieuwd naar jullie advies hierin. Alvast bedankt!

Ik leef sinds 6 maanden gescheiden van mijn man met mijn drie kinderen. Sinds een aantal weken gaat mijn oudste zoontje van 7 jaar met veel moeite in de weekenden naar zijn vader.(inclusief huilen, schreeuwen, tegenstribbelen). Er gebeuren bij zijn vader geen traumatische gebeurtenissen maar hij vind het bij zijn vader wel moeilijker dan bij mij, zijn moeder. Wat kunnen wij als ouders doen om onze zoon (en de andere twee kinderen) met minder moeite en tegenstribbelen met zijn vader mee te laten gaan? De momenten van overdracht zijn namelijk bijna, als ze dat al niet zijn, traumatisch voor zowel onze zoon als ook voor mij. Onze kinderen zijn trouwens 7, onze zoon en dochter, en de jongste is een jongetje van 2.

Ik zit met een dilemma : ) We hebben 2 zonen van 7 en 10 jaar. De jongste van 7 jaar mist regelmatig zijn moeder als hij bij mij is. Dat is al vanaf het begin (3 jaar geleden), maar de laatste tijd speelt het weer meer op. Ik weet dat hij het goed heeft bij z'n moeder, we wonen dichtbij elkaar (10 minuten fietsen). Nu wil ik met zijn moeder overleggen dat hij 6 of 7 nachten p/week bij z'n moeder is. En mogelijk 1 of 2 dagen bij mij en dan s'avonds weer naar z'n moeder gaat. Maar eerlijk gezegd kan ik de pedagogische consequenties niet zo goed overzien. Ik zie vooral dat hij veel behoefte heeft aan 1 vaste plek, voor zichzelf en z'n speelgoed. Heeft iemand ervaring met deze constructie? Het contact tussen mij en zijn moeder is redelijk goed en ik kan mij zo voorstellend dat het over 4 jaar weer heel anders is. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en meningen. Alvast dank.

Wij gaan scheiden, vader heeft de keuze gemaakt. Dat weten de kinderen ook. Onze zoon van 15 is erg gekwetst en voelt zich beschaamd en verlaten door vader. Eigenlijk heeft hij gezegd het geen behoefte aan contact te hebben. Als vader contact wilt dan vindt hij dat vader maar naar hem moet komen in ons ouderlijk huis. Vader gaat binnenkort verhuizen. Ik probeer als moeder te luisteren, er geen oordeel aan te geven. De tijd te geven voor rouw en herstel. Maar eigenlijk vind ik het heel lastig, omdat het mij belangrijk lijkt om met beide ouders goed contact te houden. Dat stimuleer ik ook. Hoewel de kinderen ook wel mijn verdriet voelen en dat de scheiden niet mijn keuze is, daar zijn we open en eerlijk over. We zijn inmiddels 8 maanden verder na het besluit van vader. Ik zou zo graag willen weten of er jong volwassen zijn die tijdens/ na scheiding van hun ouders dit gevoel ook hadden. En hoe dat heeft uitgepakt? Een bezorgde moeder.

Inmiddels is het 5 jaar geleden dat wij zijn gescheiden. Een lange en negatieve weg is bewandeld. En nog steeds loopt het niet lekker. Wij hebben twee dochters van 9 en 11 jaar. De jongste lijkt niet heel veel last van de scheiding te hebben. Ze is nog steeds lekker onbezonnen en speels. De oudste daarentegen is erg somber, last van stress, loyaliteit en veel bezig met "ouder zaken". Mijn ex is erg negatief over mij richting de kinderen. Ik kan het in haar ogen nooit goed doen. Ik heb lange tijd geprobeerd de omgang en opvoeding van mijn kinderen zo te doen dat het in de ogen van mijn ex wel goed was. Dat is nooit gelukt. Ik heb de meiden 50% van de tijd en daar ben ik heel blij mee. Waar ik erg mee zit is dat mijn dochter de afgelopen maanden al een aantal keer heeft overgegeven van de spanning. Het gebeurd altijd wanneer ik en mijn ex op dezelfde dag in beeld zijn geweest. Ook wanneer ik haar op maandag naar school breng is ze verdrietig en roept ze dat ze niet naar mama wil. Ze is dan haast ontroostbaar. P.s. maandag is de wisseldag. Afgelopen week hoorde ik van mijn oudste dochter dat ze van haar moeder niet meer met mij mag praten over alles wat haar dwars zit. Nu vindt ze het erg moeilijk om een gesprek met mij te starten. Ze is bang voor de consequenties: Mama heeft gezegd dat ze dan niet meer met mij zal praten. Ik heb haar beloofd dat de gesprekken tussen ons blijven (tenzij ze zelf anders aangeeft). Ik kan de inhoud dus niet delen met haar moeder.

Een paar weken geleden hebben wij onze kinderen (12 en 10) verteld dat mijn man en ik uit elkaar gaan. We hebben daarbij ook eerlijk verteld dat het de keuze van hem was. (Was dat een slechte keuze? We hebben slimme, oplettende kinderen (HB) en waren bang dat ze daar anders per ongeluk achter zouden komen. We vinden eerlijkheid belangrijk en wilde niet in een situatie terecht komen waarin we iets steeds moeten verbergen.) Aan mijn zoon van 10 merk ik bijna niks, maar mijn dochter van 12 is ontzettend boos op haar vader. Ze wil eigenlijk niet bij hem zijn. Hij en ik kunnen nog goed met elkaar overweg en we hebben geen moeite om positief over elkaar te praten, maar mijn dochter kan er op dit moment niet anders naar kijken. Hij is stom en het komt nooit meer goed. Het is zwaar om al die boosheid op te vangen, maar het is nog moeilijker om haar op wisselmomenten over te dragen aan haar vader. (Al heeft ze als ik eenmaal weg ben ook af en toe (semi)positieve momenten met hem.) Ik wil heel graag dat zij hun band weer kunnen herstellen en ik snap dat dat tijd kost, maar waar doe ik nu, op dit moment goed aan? Aan de ene kant ben ik bang dat als ik toegeef en haar alleen bij mij laat zijn dat het daardoor alleen maar moeilijker zal zijn om weer met hem te verbinden en aan de andere kant ben ik bang dat als ik vast hou aan de 50/50 verdeling dat ik haar dan te weinig veiligheid geef. Waar doe ik goed aan? Kunnen wij dit zelf beslissen of is hier professionele hulp bij nodig?

Mijn zoon (11 jaar) wil graag meer naar zijn vader maar zijn vader heeft daar geen tijd voor ivm zijn werk of eigen privé leven. De verdeling is 70/30. Hij ziet ook de verschillen in de 2 huishoudens. Hij heeft het hier erg moeilijk mee. Hij uit dat in boosheid en verdriet bij mij (de mama). Hij wil hier niet in details met mij over praten. Hij praat met zijn juf hierover, maar ik zie hem nog wekelijks struggelen. Ik geef aan dat hij altijd bij mij terecht kan, ik knuffel hem als hij dan nodig heeft. Maar zijn vader kan ik niet veranderen. Wat kan ik nog meer voor hem doen?

Hallo iedereen, Ik heb 2 kinderen van 10 en 8 jaar. Als ouders zijn we nu 7,5 jaar gescheiden. Helaas loopt het tussen ons als ouders heel stroef. Ik zou het heel graag anders voor de kinderen zien omdat ze hier onder lijden. Kinderen geven aan niet meer naar de andere ouder te willen omdat deze heel boos tegen hun doet. We hebben al diverse dingen geprobeerd en helaas is er nog weinig mogelijk en komt het neer op een juridische weg (Je kan een ander niet veranderen) . Dit wil ik als ouder liever niet. De jongens geven aan veel negativiteit te ontvangen van de andere ouder over de andere ouder. De kinderen durven dit niet te bespreken met de desbetreffende ouder, zij willen ook niet dat de ouders hierover praten omdat de desbetreffende ouder nog bozer wordt. En zij het gevoel hebben dat er dan meer negativiteit is dan er al is. Dit is gebleken uit eerdere ervaringen. Ook mogen zij zich niet emotioneel uiten bij de andere ouder als zij iets niet leuk vinden daar, heimwee hebben, het ergens niet mee eens zijn of bijv moeten huilen. Ik probeer hun aan te horen, er voor ze te zijn zodat ze hun gevoel kunnen tonen en het kwijt kunnen. Wat zou ik nog meer voor de kinderen kunnen betekenen om het voor prettiger te maken. Groetjes!

Hallo ..... Ik ben moeder van een prachtige dochter van 16 jaar. Sinds een maand heb ik relatie met haar vader verbroken. Haar vader maakt het ons erg moeilijk in alle opzichten. We wonen momenteel niet thuis omdat hij sloten van huis vervangen heeft en hij niet mentaal stabiel is nu. Ze is is boos op hem, hij dwingt haar dat ze contact met hem moet opnemen, dat ze blijft slapen, verschijnt ongevraagd op haar werk om haar te zien en wordt dan boos. Ze heeft duidelijk aangegeven op deze manier geen contact met hem wil. Heeft hem dit ook zelf in gesprek gezegd. Ik zie dat ze het moeilijk heeft hiermee. Roept nu dat ze geen vader meer heeft. Heb haar geprobeerd te stimuleren om met iemand te gaan praten. School en huisarts zijn op de hoogte. Bieden ook hulp aan. Via maatschappelijk werk ( die ik heb ingeschakeld voor ondersteuning) kan ze ook ondersteuning krijgen. Ze zegt nu als ik erover begin "Dat bepaal ik zelf wel uit of ik met iemand praat" Hebben jullie tips of iets hoe ik dat het beste kan aanpakken? Welke ondersteuning sluit goed aan bij een meisje van 16. Groetjes Marielle