Een paar weken geleden hebben wij onze kinderen (12 en 10) verteld dat mijn man en ik uit elkaar gaan. We hebben daarbij ook eerlijk verteld dat het de keuze van hem was. (Was dat een slechte keuze? We hebben slimme, oplettende kinderen (HB) en waren bang dat ze daar anders per ongeluk achter zouden komen. We vinden eerlijkheid belangrijk en wilde niet in een situatie terecht komen waarin we iets steeds moeten verbergen.) Aan mijn zoon van 10 merk ik bijna niks, maar mijn dochter van 12 is ontzettend boos op haar vader. Ze wil eigenlijk niet bij hem zijn. Hij en ik kunnen nog goed met elkaar overweg en we hebben geen moeite om positief over elkaar te praten, maar mijn dochter kan er op dit moment niet anders naar kijken. Hij is stom en het komt nooit meer goed. Het is zwaar om al die boosheid op te vangen, maar het is nog moeilijker om haar op wisselmomenten over te dragen aan haar vader. (Al heeft ze als ik eenmaal weg ben ook af en toe (semi)positieve momenten met hem.) Ik wil heel graag dat zij hun band weer kunnen herstellen en ik snap dat dat tijd kost, maar waar doe ik nu, op dit moment goed aan? Aan de ene kant ben ik bang dat als ik toegeef en haar alleen bij mij laat zijn dat het daardoor alleen maar moeilijker zal zijn om weer met hem te verbinden en aan de andere kant ben ik bang dat als ik vast hou aan de 50/50 verdeling dat ik haar dan te weinig veiligheid geef. Waar doe ik goed aan? Kunnen wij dit zelf beslissen of is hier professionele hulp bij nodig?

Mijn zoon (11 jaar) wil graag meer naar zijn vader maar zijn vader heeft daar geen tijd voor ivm zijn werk of eigen privé leven. De verdeling is 70/30. Hij ziet ook de verschillen in de 2 huishoudens. Hij heeft het hier erg moeilijk mee. Hij uit dat in boosheid en verdriet bij mij (de mama). Hij wil hier niet in details met mij over praten. Hij praat met zijn juf hierover, maar ik zie hem nog wekelijks struggelen. Ik geef aan dat hij altijd bij mij terecht kan, ik knuffel hem als hij dan nodig heeft. Maar zijn vader kan ik niet veranderen. Wat kan ik nog meer voor hem doen?

Hallo iedereen, Ik heb 2 kinderen van 10 en 8 jaar. Als ouders zijn we nu 7,5 jaar gescheiden. Helaas loopt het tussen ons als ouders heel stroef. Ik zou het heel graag anders voor de kinderen zien omdat ze hier onder lijden. Kinderen geven aan niet meer naar de andere ouder te willen omdat deze heel boos tegen hun doet. We hebben al diverse dingen geprobeerd en helaas is er nog weinig mogelijk en komt het neer op een juridische weg (Je kan een ander niet veranderen) . Dit wil ik als ouder liever niet. De jongens geven aan veel negativiteit te ontvangen van de andere ouder over de andere ouder. De kinderen durven dit niet te bespreken met de desbetreffende ouder, zij willen ook niet dat de ouders hierover praten omdat de desbetreffende ouder nog bozer wordt. En zij het gevoel hebben dat er dan meer negativiteit is dan er al is. Dit is gebleken uit eerdere ervaringen. Ook mogen zij zich niet emotioneel uiten bij de andere ouder als zij iets niet leuk vinden daar, heimwee hebben, het ergens niet mee eens zijn of bijv moeten huilen. Ik probeer hun aan te horen, er voor ze te zijn zodat ze hun gevoel kunnen tonen en het kwijt kunnen. Wat zou ik nog meer voor de kinderen kunnen betekenen om het voor prettiger te maken. Groetjes!

Hallo ..... Ik ben moeder van een prachtige dochter van 16 jaar. Sinds een maand heb ik relatie met haar vader verbroken. Haar vader maakt het ons erg moeilijk in alle opzichten. We wonen momenteel niet thuis omdat hij sloten van huis vervangen heeft en hij niet mentaal stabiel is nu. Ze is is boos op hem, hij dwingt haar dat ze contact met hem moet opnemen, dat ze blijft slapen, verschijnt ongevraagd op haar werk om haar te zien en wordt dan boos. Ze heeft duidelijk aangegeven op deze manier geen contact met hem wil. Heeft hem dit ook zelf in gesprek gezegd. Ik zie dat ze het moeilijk heeft hiermee. Roept nu dat ze geen vader meer heeft. Heb haar geprobeerd te stimuleren om met iemand te gaan praten. School en huisarts zijn op de hoogte. Bieden ook hulp aan. Via maatschappelijk werk ( die ik heb ingeschakeld voor ondersteuning) kan ze ook ondersteuning krijgen. Ze zegt nu als ik erover begin "Dat bepaal ik zelf wel uit of ik met iemand praat" Hebben jullie tips of iets hoe ik dat het beste kan aanpakken? Welke ondersteuning sluit goed aan bij een meisje van 16. Groetjes Marielle

Hallo allemaal, ik heb een vraag; mijn kids (8j en 6j) gaan binnenkort bij hun papa slapen. Wij zijn pas sinds kort uit elkaar, maar hij woont al samen met zijn nieuwe vriendin. Waarschijnlijk wordt het zo dat ze het ene weekend met de 3 kids van zijn vriendin zullen zijn, en het andere weekend alleen met zn 2e bij hun vader en zijn vriendin. Ik weet dat er geen slaapkamers over zijn en dat mijn kids dus bij hun stiefbroertjes op de kamer gaan slapen. Naar alle waarschijnlijkheid ook niet eens een eigen bed zullen krijgen maar ik gok de ene week een matras, de andere week in het bed van hun stiefbroertjes. Ik ben benieuwd wat de ervaring van jullie is, als je bij je vader/moeder geen eigen ruimte hebt. En wat als je geen bed hebt maar een matras/luchtbed. Voelde je je wel welkom? Of voelde dat niet als thuis?! Hun vader noemt het ook logeren (terwijl in mijn ogen komen je eigen kinderen zolang ze geen eigen huis hebben, niet logeren).

Hoi, mijn vraag is hoe ik mijn dochter kan helpen. Sinds april 2024 wonen wij apart van vader, samen met nog een broer en zus. Al heel snel gaf ze aan dat ze niet naar haar vader wilde, ze voelde zich daar niet op haar gemak. Ik als moeder heb haar steeds gestimuleerd om toch te gaan, tot het moment dat ik haar letterlijk uit bed moest halen...dat was half november. Eerder ging ze om het weekend en de maandagavond. Sinds november alleen nog maar de maandag, dat wil ze het liefste ook stoppen. Ik vind het lastig om het met haar te bespeken, ze zegt dat ze liever helemaal niet gaat. Papa doet helaas weinig moeite richting haar om het contact te herstellen. Wat kan ik zeggen of doen om haar te helpen?? Het hebben van een vader is zo belangrijk, maar ze voelt zich niet gehoord door hem. Hoe kan ik haar steunen, dingen bespreken? Of moet ik het juist laten en er niet teveel bovenop zitten? Sinds ze bijna niet meer naar papa gaat heeft ze amper nog buikpijn en is ze ook rustiger. Mijn dochter is 11 en zit in groep 8.

Hallo, ik heb 2 kinderen (6 en 9 jaar) en ben sinds 1,5 jaar gescheiden. Het contact is inmiddels goed. Heel af en toe doen we iets met z'n vieren of komt het zo uit dat we even met z'n vieren bij elkaar zijn. De kinderen vinden dat heel fijn en genieten daarvan. De jongste heeft het er nadien zichtbaar moeilijk mee, is dan erg verdrietig en mist de ouder die dan weer weg is heel erg. Meer dan bij een regulier wisselmoment. Ik worstel met waar ik goed aan doe, wel of niet van dit soort momenten. Maken we het haar in haar verwerking moeilijker zo en moeten we het even laten, of blijft dit gewoon een lastig iets voor een kind en is het ook een afweging met wat het oplevert (bij elkaar zijn en genieten)? Ik ben benieuwd naar eigen ervaringen. Dank jullie wel! Groet, Sandra

Beste lezer, Mijn vriend heeft twee lieve kinderen van 10 en 7 jaar oud. Ik ben 2,5 jaar samen met mijn vriend en nu 1,5 jaar in het leven van de kinderen. Sinds afgelopen januari wonen we samen met z'n vieren (dus nog maar kort). Het gaat heel goed met ons: de band is sterk. Afgelopen jaar heeft de oudste aangegeven te willen stoppen met een bepaalde sport. Hun moeder is trainer in deze betreffende sport en werkt daar dan ook 4 of soms 5 dagen in de week. Gedurende het jaar heeft de oudste dit al een paar keer aangegeven (stoppen en wat anders doen), maar er wordt niet geluisterd door beide ouders. Die indruk krijg ik erbij althans. Ik hou mij buiten de beslissingen van hun ouders en probeer alleen maar te ondersteunen en een klankbord te zijn (voor zowel mijn vriend als de kinderen) wanneer daar behoefte aan is. Mijn vraag is als volgt: Doe ik er goed aan om alleen te luisteren? Kan ik nog op een andere manier de oudste ondersteunen? De oudste gaf aan dat een keertje tennissen wel leuk zou zijn, zou het dan fijn zijn als ik dat faciliteer (in overleg met hun ouders natuurlijk) of dat alles via hun ouders loopt? Hebben jullie wel eens zo'n situatie gehad? Wat had je toen gewild? Alvast bedankt voor het lezen in ieder geval! Vriendelijke groet, Lies

Hoi, mijn/onze zoon van 7 heeft sinds een aantal weken heel erg last van; het missen van de andere ouder. Vanaf zijn 2de zijn wij uit elkaar en ongeveer een jaar na de scheiding is zijn moeder 70km verhuist . Zijn moeder en ik gaan goed met elkaar om en doen een wisselmoment altijd binnen rustig met een "bakkie" en doen op zijn verjaardag (en nog een aantal momenten)altijd iets samen. Nu is hij dus sinds kort regelmatig ontroostbaar. We videobellen, praten knuffelen, zeggen dat het er mag zijn en het helemaal niet erg is om het te laten lopen en vragen wat hij nodig heeft of wat we voor hem kunnen doen. Wij denken omdat hij nu misschien echt het besef heeft wat een scheiding is?! Vraag is eigenlijk wat wij nog meer kunnen doen om hem te helpen en wat ervaring van anderen is?

Hoi, mijn naam is Sanne en ik ben inmiddels bijna 3 jaar gescheiden. Ik heb 2 kinderen, van 6 (m) en 8 (j). Mijn zoontje praat niet over de scheiding. Toen e net waren verhuisd zei hij soms; mama, ik zou willen dat jullie weer samen zijn of 'ik denk nog wel eens aan het moment dat jullie het vertelde..' Maar nu/ inmiddels, zegt hij er niets meer over en vraagt niets. Als zijn zusje (heeel soms) iets vraagt aan mij, zegt hij 'zullen we het daar niet over hebben'. Dit gebeurt overigens zelden, we hebben het er echt niet vaak over, tot bijna nooit. Toch heb ik het idee en gevoel dat het goed zou zijn, voor hem, om gedachtes te delen, vragen te mogen stellen. Heb jij een idee of advies? Hoe kan dit werken voor een jongen van 8? Alvast dank voor je reactie.