Hallo, ik heb 2 kinderen (6 en 9 jaar) en ben sinds 1,5 jaar gescheiden. Het contact is inmiddels goed. Heel af en toe doen we iets met z'n vieren of komt het zo uit dat we even met z'n vieren bij elkaar zijn. De kinderen vinden dat heel fijn en genieten daarvan. De jongste heeft het er nadien zichtbaar moeilijk mee, is dan erg verdrietig en mist de ouder die dan weer weg is heel erg. Meer dan bij een regulier wisselmoment. Ik worstel met waar ik goed aan doe, wel of niet van dit soort momenten. Maken we het haar in haar verwerking moeilijker zo en moeten we het even laten, of blijft dit gewoon een lastig iets voor een kind en is het ook een afweging met wat het oplevert (bij elkaar zijn en genieten)? Ik ben benieuwd naar eigen ervaringen. Dank jullie wel! Groet, Sandra

Beste lezer, Mijn vriend heeft twee lieve kinderen van 10 en 7 jaar oud. Ik ben 2,5 jaar samen met mijn vriend en nu 1,5 jaar in het leven van de kinderen. Sinds afgelopen januari wonen we samen met z'n vieren (dus nog maar kort). Het gaat heel goed met ons: de band is sterk. Afgelopen jaar heeft de oudste aangegeven te willen stoppen met een bepaalde sport. Hun moeder is trainer in deze betreffende sport en werkt daar dan ook 4 of soms 5 dagen in de week. Gedurende het jaar heeft de oudste dit al een paar keer aangegeven (stoppen en wat anders doen), maar er wordt niet geluisterd door beide ouders. Die indruk krijg ik erbij althans. Ik hou mij buiten de beslissingen van hun ouders en probeer alleen maar te ondersteunen en een klankbord te zijn (voor zowel mijn vriend als de kinderen) wanneer daar behoefte aan is. Mijn vraag is als volgt: Doe ik er goed aan om alleen te luisteren? Kan ik nog op een andere manier de oudste ondersteunen? De oudste gaf aan dat een keertje tennissen wel leuk zou zijn, zou het dan fijn zijn als ik dat faciliteer (in overleg met hun ouders natuurlijk) of dat alles via hun ouders loopt? Hebben jullie wel eens zo'n situatie gehad? Wat had je toen gewild? Alvast bedankt voor het lezen in ieder geval! Vriendelijke groet, Lies

Hoi, mijn/onze zoon van 7 heeft sinds een aantal weken heel erg last van; het missen van de andere ouder. Vanaf zijn 2de zijn wij uit elkaar en ongeveer een jaar na de scheiding is zijn moeder 70km verhuist . Zijn moeder en ik gaan goed met elkaar om en doen een wisselmoment altijd binnen rustig met een "bakkie" en doen op zijn verjaardag (en nog een aantal momenten)altijd iets samen. Nu is hij dus sinds kort regelmatig ontroostbaar. We videobellen, praten knuffelen, zeggen dat het er mag zijn en het helemaal niet erg is om het te laten lopen en vragen wat hij nodig heeft of wat we voor hem kunnen doen. Wij denken omdat hij nu misschien echt het besef heeft wat een scheiding is?! Vraag is eigenlijk wat wij nog meer kunnen doen om hem te helpen en wat ervaring van anderen is?

Hoi, mijn naam is Sanne en ik ben inmiddels bijna 3 jaar gescheiden. Ik heb 2 kinderen, van 6 (m) en 8 (j). Mijn zoontje praat niet over de scheiding. Toen e net waren verhuisd zei hij soms; mama, ik zou willen dat jullie weer samen zijn of 'ik denk nog wel eens aan het moment dat jullie het vertelde..' Maar nu/ inmiddels, zegt hij er niets meer over en vraagt niets. Als zijn zusje (heeel soms) iets vraagt aan mij, zegt hij 'zullen we het daar niet over hebben'. Dit gebeurt overigens zelden, we hebben het er echt niet vaak over, tot bijna nooit. Toch heb ik het idee en gevoel dat het goed zou zijn, voor hem, om gedachtes te delen, vragen te mogen stellen. Heb jij een idee of advies? Hoe kan dit werken voor een jongen van 8? Alvast dank voor je reactie.

Hallo, mijn kinderen zijn 8 en 6 jaar. Ik ben sinds een aantal maanden uit elkaar met hun vader. Hun vader komt al vanaf begin de afspraken niet na, komt de omgangsregeling niet na (vanwege zijn nieuwe relatie), belooft ze dingen en zegt later toch weer af enz. Hun vader heeft narcisme. Ik vraag me af of er jongeren zijn, waarvan hun ouders ook op jongere leeftijd zijn gescheiden, en waarvan 1 van de ouders narcisme heeft. Ik maak mij zorgen over de toekomst van de kinderen en vraag me af hoe zich dat geuit heeft nu jullie wat ouder zijn? Met vriendelijke groet, Denise

Hallo, Ik heb een vraag en hoop dat iemand goed advies heeft. Mijn partner heeft een dochter van 11 jaar. Ik noem haar Nina. Nina heeft altijd goed contact gehad met haar vader en zijn familie. Ook is het contact tussen Nina en mij leuk en ongedwongen. Nina kwam tot verkort om het weekend en elke dinsdag bij haar vader. Dit waren fijne momenten. Helaas heeft Nina 2 weken geleden besloten niet meer op dinsdag te willen komen. Haar vader en ik vinden dit jammer maar respecteren haar keuze. Liefdevol loslaten noemen wij dat. Nu lijkt de situatie weer te veranderen. Van de moeder van Nina horen we dat ze niet meer de school vakantie regeling wil nakomen en dat ze ook twijfelt of ze de weekenden nog wel wil komen. Zoals elke keer gaan de vader en moeder van Nina netjes in gesprek met Nina er bij. Nina lijkt dan dicht te klappen. Later horen wij (Nina haar vader en ik) dat Nina met allerlei gevoelens zit die ze niet wil delen met haar vader. Maar het bijzondere is dat haar vader en ik dit totaal niet herkennen. Wij zien een meisje dat vrolijk is,vriendelijk, zich makkelijk aanpast en veel van haar vader en familie houd. En andersom Hoe kan dit zo ineens veranderen? Nina haar vader en ik hebben het gevoel/ vermoeden dat we in een situatie zitten waarin ouder verstoting plaats vind. Nina haar moeder kent haar eigen vader ook niet omdat haar moeder ook voor afstand heeft gezorgd. Het lijkt een patroon te zijn. Wij zitten klem. Wat moeten we doen? Tips?

Mijn ex heeft kort geleden onze relatie verbroken en is meteen uit huis vertrokken. We hebben nu een co-ouderschapsregeling maar ik heb het gevoel dat mijn zoontje van 7 jaar zich in ons oude 'gezinshuis' minder fijn voelt door de leegte die zijn vader heeft achtergelaten. Hoe kan ik het in dit huis weer fijn maken voor hem?

Mijn zoon (12 jaar) heeft het er heel moeilijk mee dat hij zijn vader niet kan zien. Hij ziet zijn vader nu al 11 maanden niet meer omdat vader geen begeleide omgang wil terwijl de gezinsvoogd dit wel nodig acht. Vader heeft psychische problematiek en zoon heeft cptss. Mijn zoon heeft het gevoel dat hij de enige is en wil eigenlijk niet verder leven zo. Hoe kan ik mijn zoon het beste steunen? Hij heeft een Ambulant begeleider, maar volwassenen vertrouwen is heel moeilijk voor hem. Hulp vanuit een therapeut hebben we ook al geprobeerd, maar zoon vertrouwt therapeut niet. Mijn zoon gaat er aan onderdoor als hij zijn vader niet ziet, maar ook als hij zijn vader wel ziet. Hoe kunnen wij hem helpen om te accepteren dat zijn vader niet zal veranderen en dat het nu even is zoals het is?

Mijn ex kan heel snel heel boos worden (vaak om niks) en daar worden mijn drie (puber) dochters nu vaak de dupe van. Ik krijg de indruk dat hij soms moeite heeft om alle ballen in de lucht te houden. De boosheid reageert hij af op hen, gelukkig alleen met woorden, maar dat kan net zo schadelijk zijn voor mijn lieve, zachtaardige dochters. Wat kan ik hieraan doen? Hoe kan ik hen helpen hier beter mee om te gaan? Of hoe kan ik dit bespreekbaar maken? Want als ik dit zeg tegen mijn ex, dan wordt hij boos omdat ze dit met mij bespreken. Ik heb aangegeven dat ze dit zelf moeten bespreken met hun vader, maar dat vinden ze heel moeilijk en ook zijn ze bang dat hij dan weer boos wordt. Ik hoop dat iemand een goede tip heeft....

Mijn zoon is 11 jaar oud, sinds zijn 1e zijn zijn vader en ik niet meer samen. Als ouders kunnen we goed met elkaar opschieten en praten, we hebben geen ruzie. De kinderfeestjes en schoolbezoeken doen wij samen met onze zoon. Hij woont 50/50 bij ons en zijn vader. De laatste tijd verteld hij steeds meer over conflicten die hij heeft met zijn vader en stiefmoeder. Hij heeft het idee dat zijn halfzusjes anders behandeld worden dan hij en krijgt veel straf. Hij wordt ook steeds brutaler tegen zijn vader en stiefmoeder. Hij durft daar geen vriendjes uit te nodigen omdat hij zich schaamt voor de regels daar. Vandaag vertelde hij dat hij er gestrest van wordt. Afgelopen week voelde hij zich slecht en heeft alleen zitten huilen op zijn kamer. Hij wilt niet dat ik deze signalen met zijn vader bespreek omdat hij bang is voor de reactie. Toch ben ik bang dat het een keer explodeert. Daarnaast ben ik bang dat dit mijn zoon beschadigd en de band tussen hem en zijn vader en stiefmoeder. Ik weet me hiermee geen raad, hebben jullie tips?