Uit elkaar of niet

Beste Melissa,

Wat ontzettend moedig dat je dit zo open durft te delen. Je zit in een ontzettend lastige situatie, en ik voel in jouw woorden hoeveel je van je dochter houdt en hoeveel zorg je hebt voor haar welzijn. Het is zo begrijpelijk dat je bang bent om haar opnieuw pijn te doen.

Ik weet uit eigen ervaring, als kind van gescheiden ouders, dat je spanning en ongelukkigheid tussen ouders haarfijn aanvoelt, ook als er geen ruzie is. Voor mij voelde dat soms net zo zwaar als een scheiding zelf. Daarom vind ik het zo waardevol dat jij hier zo bewust bij stilstaat en keuzes overweegt vanuit liefde en verantwoordelijkheid. Dat is een enorme kracht.

Ik kan je niet vertellen wat je moet doen, maar wel meegeven dat eerlijkheid en veiligheid voor je dochter het allerbelangrijkst zijn. Of jullie nu samen blijven of niet: maak duidelijke afspraken, bewaak stabiliteit en laat haar weten dat de liefde voor haar nooit verandert. Als jullie besluiten uit elkaar te gaan, overweeg dan samen met je partner een vorm van co-ouderschap of een vaste omgangsstructuur, zodat ze weet dat hij er altijd voor haar zal blijven zijn. Dat is wat je wil voelen als kind.

Betrek haar in jullie proces op een manier die past bij haar leeftijd. Geef haar de ruimte om te zeggen hoe ze zich voelt, ook als dat gevoel per dag verschilt. En laat merken dat verdriet er mag zijn, maar dat ze ook op jullie mag leunen. Jullie liefde voor haar is de constante factor waar ze op kan vertrouwen.

Jij kent jouw dochter en jezelf het beste. Volg dat zachte, liefdevolle stemmetje in je hoofd. Dat weet meer dan je denkt. ♥️

Warme groet, Suzie

Hi Melissa,
Wat een lastige situatie en wat zegt het veel over jou dat je hier zo goed over na denkt en hier een bericht plaatst. Ik heb niet hetzelfde mee gemaakt als wat jij schrijft, maar wel heb ik ook geen contact met mijn eigen vader. Wat mooi en fijn dat je een man hebt gevonden die deze rol heeft kunnen vervullen voor jouw dochter, hierdoor snap ik jouw zorg heel goed. Ik denk dat deze situatie anders is dan die van jouw dochter met haar biologische vader. Als de relatie wordt verbroken is dat iets tussen jullie, en hoe verdrietig dat ook zal zijn, zijn er mogelijk goede afspraken te maken voor het contact tussen jouw partner en jouw dochter. Op die manier hoeft zij het hopelijk niet als opnieuw een verlies te ervaren, maar verandert met name de situatie. Misschien kunnen jullie een plan maken voor co-ouderschap of bijvoorbeeld regelmatige momenten plannen dat zij elkaar kunnen zien. Toen mijn ouders gingen scheiden werd er een plan gemaakt voor co-ouderschap (toen had ik nog wel contact met mijn vader), ik was eens in de twee weken een weekend bij mijn vader en elke woensdagavond at ik bij hem. Ik heb hier zelf weinig zeggenschap in gehad, ik was 11 jaar. Gezien de leeftijd van je dochter, zou je haar hier ook bij kunnen betrekken, zodat ze kan aangeven wat haar behoeftes hier in zijn. Het hoeven natuurlijk geen hele weekenden te zijn dat ze elkaar zien, maar nog geregeld samen eten, eventueel met zijn 3’en, kan misschien een fijne uitkomst zijn?

Ik hoop dat jullie er samen uitkomen. Het geluk van je dochter is belangrijk, maar door open en eerlijk te zijn, en haar mee te nemen in het proces, doe je hierin wat je kan. Vergeet niet dat je eigen geluk er ook mag zijn!

Liefs,
Myra