Nieuwe partner

Hi Mark, wat fijn dat je het forum hebt gevonden en je vraag hier stelt! Je vertelt dat er veel veranderde toen je een nieuwe serieuze relatie kreeg en dat daarbij je ex-vrouw en kinderen boos en verdrietig zijn. Ik herken mij heel erg in deze situatie, mijn ouders zijn namelijk gescheiden toen ik 4 jaar was en een tijdje daarna leerde zowel mijn vader als mijn moeder iemand kennen. In mijn hoofd was ik vooral bezig met het verwerken van de scheiding en kreeg ik het idee dat zij alweer door gingen. Dit zorgde voor verdriet, maar ook afkeer tegen de nieuwe partners. Op dat moment vond ik het erg lastig om aan te geven waardoor dit precies kwam, maar achteraf had ik de verandering van de scheiding nog niet verwerkt, waardoor er geen ruimte in mijn hoofd was om een nieuwe partner te leren kennen. Dit had echter niks met de nieuwe partner te maken, maar achteraf kan ik begrijpen dat dit wellicht zo over kwam. Wat ik daarin heb gemist is vooral het idee dat we het echt samen deden en niet dat ik voor mijn gevoel iemand 'moest' leren kennen. De vraag hoe dit voor mij was op dat moment of wat ik hierin fijn zou vinden qua ontmoeting is mij in het begin nooit gesteld. Je vertelt dat de therapeut van je kinderen heeft aangegeven dat het wellicht beter is nog even te wachten en ik vroeg mij af of je hier ook zelf met je kinderen over praat? Ik had het vroeger fijn gevonden als hier een gesprek over ontstond waarin ik mijn gevoelens kon delen, maar ook dat we samen konden kijken wat hierin een oplossing was. Wellicht dat dit in jullie situatie ook kan werken! Als ik terug kijk op de situatie had het mij geholpen als er meer aan mij werd gevraagd waar ik op dat moment behoefte aan had, maar ook de erkenning dat het best spannend kan aanvoelen, maar dat we dit samen gaan doen. Ik begrijp heel erg goed dat mijn vader en moeder verliefd waren op dat moment en hun nieuwe partner graag wilde voorstellen, maar voor mij was het iemand die ik totaal niet kende en zat ik in mijn hoofd nog steeds met de scheiding van mijn ouders. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en als je vragen hebt, mag je deze natuurlijk altijd stellen! Groetjes, Nina

Hoi Mark, Wat moedig en open dat je dit deelt. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 12 was. Mijn moeder hertrouwde vrij snel daarna, terwijl ze nooit met mijn vader heeft willen trouwen, dat steekt, tot op de dag van vandaag. Wat ik toen niet begreep, maar inmiddels wel zie, is hoeveel impact zo’n verandering kan hebben, vooral als je zelf nog in de knoop zit met loyaliteit en onuitgesproken emoties. Ik snap heel goed wat de therapeut bedoelt met “nog even wachten”, maar eerlijk gezegd: de pleister moet er ooit af. En als je dat liefdevol en met aandacht doet, hoeft dat geen schok te zijn. Mijn advies bij de eerste kennismaking: kies een neutrale plek waar je kinderen zich veilig en prettig voelen. Iets luchtigs, iets wat de druk er een beetje afhaalt. Daarna kun je rustig bij ze inchecken — hoe was het voor ze, wat vonden ze moeilijk, wat verraste ze misschien? Probeer dit eerst met zn alle te doen maar vooral ook een-op-een. En als het lukt, zonder wrijving: betrek je ex-partner er in zekere zin bij. Laat je kinderen voelen dat jullie als ouders nog steeds samen beslissingen nemen die in hún belang zijn. Dat geeft, hoe klein ze zich misschien ook voelen in die situatie, een gevoel van veiligheid en geborgenheid. En misschien wel het belangrijkste: blijf jezelf niet wegcijferen. Dat heb ik bij mijn vader te lang zien gebeuren. Jij verdient ook geluk, en dat hoeft niet tegenover het welzijn van je kinderen te staan. Mocht je nog iets willen delen of vragen, voel je vrij. Warme groet, Suzie