Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Waar doe ik goed aan?

Lisette, 40 jaar

WoonsituatieGevoelens van kinderen
Een paar weken geleden hebben wij onze kinderen (12 en 10) verteld dat mijn man en ik uit elkaar gaan. We hebben daarbij ook eerlijk verteld dat het de keuze van hem was. (Was dat een slechte keuze? We hebben slimme, oplettende kinderen (HB) en waren bang dat ze daar anders per ongeluk achter zouden komen. We vinden eerlijkheid belangrijk en wilde niet in een situatie terecht komen waarin we iets steeds moeten verbergen.) Aan mijn zoon van 10 merk ik bijna niks, maar mijn dochter van 12 is ontzettend boos op haar vader. Ze wil eigenlijk niet bij hem zijn. Hij en ik kunnen nog goed met elkaar overweg en we hebben geen moeite om positief over elkaar te praten, maar mijn dochter kan er op dit moment niet anders naar kijken. Hij is stom en het komt nooit meer goed. Het is zwaar om al die boosheid op te vangen, maar het is nog moeilijker om haar op wisselmomenten over te dragen aan haar vader. (Al heeft ze als ik eenmaal weg ben ook af en toe (semi)positieve momenten met hem.) Ik wil heel graag dat zij hun band weer kunnen herstellen en ik snap dat dat tijd kost, maar waar doe ik nu, op dit moment goed aan? Aan de ene kant ben ik bang dat als ik toegeef en haar alleen bij mij laat zijn dat het daardoor alleen maar moeilijker zal zijn om weer met hem te verbinden en aan de andere kant ben ik bang dat als ik vast hou aan de 50/50 verdeling dat ik haar dan te weinig veiligheid geef. Waar doe ik goed aan? Kunnen wij dit zelf beslissen of is hier professionele hulp bij nodig?
OF

Reacties (2)

Carly

28 jaar

11 maanden geleden

Hi Lisette, Wat fijn dat je het forum hebt gevonden, en bovendien wil ik je prijzen voor de manier waarop je deze lastige situatie zo goed mogelijk voor je kinderen wil benaderen. Ik denk dat eerlijkheid tegenover je kinderen heel belangrijk is dus dat het niet slecht is te vertellen van welke kant de scheidingswens kwam. Bovendien zijn sommige kinderen zo nieuwsgierig (ik was in ieder geval zeker zo) dat ze er anders ook wel achter komen en dan liever van jullie zelf. Mijn ouders zijn erg stiekem omgegaan met de reden/vertellen over hun scheiding en ik heb openheid erg gemist. Ik pikte overal en nergens verhalen op wat mij eigenlijk niet geholpen heeft. Ik herken de situatie van je dochter. Ik hoorde als kind vaak slechte verhalen (van beide ouders) en ik denk dat die ook hebben bijgedragen aan de breuk met mijn vader. Daar ga jij al veel beter mee om denk ik. Voor mij was het fijn geweest als mijn ouders de focus hadden gehad het contact tussen hen juist voor ons goed te houden. Mogelijk denkt je dochter dat ze door boos te zijn โ€˜voor jouโ€™ opkomt en kan jij vertellen dat dat niet hoeft en hoewel de keuze niet bij jou lag, je dit wel hebt geaccepteerd en je wil focussen op doorgaan en kiezen wat goed is voor jou, en jullie kinderen natuurlijk. Ik had het fijn gevonden als mijn moeder meer ruimte had gemaakt of had doorgevraagd op mijn boosheid. Want ik weet nu dat het goed is deze toe te laten. Je kan je dochter ook vragen: wil ze iets weten van haar vader? Meer uitleg over het waarom? Dat kunnen jullie wellicht ook samen (opnieuw) aan haar uitleggen. Hopelijk heb je hier iets aan! Liefs, Carly

0

Bas

30 jaar

11 maanden geleden

Hee Lisette, Wat mooi dat je deze vraag hier stelt. Het is een hele verandering en wennen aan de nieuwe situatie kan ook veel tijd kosten. Fijn dat jullie nog goed contact met elkaar hebben en het gesprek aangaan met de kinderen om te achterhalen waar ze behoefte aan hebben.ย  Ik was vroeger wat meer als jullie zoon, ook ongeveer zijn leeftijd toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik was erg stil, maar dat betekende niet dat het me niks deed. Ik was denk ik zo (stil en rustig) om ruimte aan mijn ouders en hun problemen te geven. Zo van, van mij hebben jullie geen last. Maar ondertussen had ik er wel degelijk last van, want er veranderd ineens super veel in een hele korte tijd. Toen ik wat ouder was kwamen de gesprekken wel wat meer op gang. Alleen ging dat toen veelal gepaard met verwijten over en weer. Waardoor ik op een gegeven moment dacht โ€˜laat ook maar, dit heeft toch geen zinโ€™ en dan zei ik maar niks meer. Voor mij had het wat tijd nodig om te wennen aan de situatie. Daarnaast heb ik de gesprekken en een luisterend oor toen wel erg gemist, heel mooi als jullie dat wel kunnen bieden. En jullie kinderen kunnen natuurlijk ook bij Villa Pinedo terecht voor steun! Sterkte!

0

Geef antwoord op deze vraag

Reageren op vragen van ouders is alleen mogelijk door kinderen met gescheiden ouders

respond to letter