Wat wil een kind het liefst?

Hoi Katja! Wat een verhaal zeg. Klinkt alsof je hartstikke bezorgd bent om de relatie tussen je ex en je zoontje en dat kan ik me goed voorstellen. Het klinkt helemaal niet fijn zo en het verhaal benauwd me ook een beetje. Wat moet dat ontzettend lastig voor jullie zijn! Ook vooral voor je zoontje. Uit wat je beschrijft lijkt het alsof hij het er maar moeilijk mee heeft. Ik heb het (volgens mij net zoals jij) een beetje met hem te doen. Ik bewonder de inspanning die je erin steekt. Ik lees echt dat je zo je best doet om alles voor je zoontje zo goed en fijn mogelijk te laten verlopen, en alleen dat is al zóveel waard. Dat is misschien wel het allerbelangrijkste, dus dikke complimenten daarvoor. Ik heb ook het idee dat je echt probeert om in gesprek te gaan, maar dat het niet altijd het effect heeft dat je zelf zou willen. Mooi om te lezen hoe je het belang van je zoontje zo voorop stelt. Super belangrijk! Allereerst denk ik dat het goed is om te vermelden dat het niet mogelijk is om te zeggen wat 'een kind' en het liefst wil. Dat is namelijk voor iedereen helemaal anders. De één vind het fijn om zelf zo veel mogelijk inspraak te hebben, de ander wil niet overal in hoeven kiezen. Misschien zijn dat dingen die je ook met je zoontje kunt bespreken: wat vindt hij ervan als papa aan hem vraagt of hij naar hem toe wil komen? Wat vindt hij ervan als mama dat allemaal met papa regelt? Hoeveel wil hij daarbij betrokken worden? Als hij helemaal mocht doen wat hij zelf fijn vindt (en papa en mama worden niet boos en vinden het altijd goed), hoe vaak zou hij dan bij papa willen zijn? Wil hij überhaupt nog wel bij papa slapen? Ik denk dat dat hele belangrijke vragen zijn om te bespreken, en als je dat doet is het ook belangrijk om een veilige omgeving te creëren waarin je zoontje merkt dat het oké is. Wat hij ook denkt en wat hij ook zegt. Ik had het als kind zeker fijn gevonden als mijn ouders dat op die manier met me besproken hadden. Zelf merk ik dat ik vaak automatisch mee ben gegaan met de dingen die voor me geregeld werden, terwijl ik het op een gegeven moment helemaal niet meer leuk vond bij mijn vader. Dat is denk ik ook iets om rekening mee te houden: ik snap dat je het belangrijk vind dat je zoontje een relatie met zijn vader opbouwt, maar als de vader daar geen energie insteekt dan gaat het gewoon niet werken en loopt het op een teleurstelling uit. Ik heb daar zelf op een bepaalde manier ook ervaring mee, al was ik wat ouder (een jaar of 14) toen het echt mis ging. Ik had het gevoel dat er niet naar me geluisterd werd door mijn vader en dat hij meer bezig was met zichzelf. Ik was er gewoon helemaal klaar mee en wilde niet meer naar hem toe. Ik voelde me er gewoon niet thuis. Daar is toen een hele nare ruzie voor nodig geweest, waarna ik hem een half jaar niet gezien heb. Toen mijn vader me mailtjes bleef sturen, waarin hij zei dat hij me graag wilde zien, heb ik uiteindelijk weer contact opgenomen en sindsdien zie ik mijn vader af en toe gewoon een dagje, terwijl ik er niet meer blijf slapen. Ik zou zelf zeggen dat mijn band met hem nu prima is. In ieder geval beter dan in de laatste maanden voor die ruzie. Wat ik daarmee wil zeggen, is dat 'blijven slapen' en een omgangsregeling niet de belangrijkste dingen zijn voor het opbouwen van een goede band. Betrokkenheid is veel belangrijker. En betrokkenheid kun je niet afdwingen. Dat moet vanuit de vader zelf komen. Als ik in de schoenen van je zoontje zou staan had ik het fijn gevonden als je samen met mij besprak wanneer ik naar mijn vader toe wilde en of ik er überhaupt naartoe zou willen, maar nogmaals: dat is hoe ík het graag gezien zou hebben. Misschien ziet je zoontje het graag anders. Ik denk dat het vooral belangrijk is om dat bespreekbaar te maken. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Succes met alles! Anne

Hoi Katja, bedankt voor je berichtje op het forum! Ik heb je verhaal gelezen en voel met je mee, ik snap dat jij in een tweestrijd zit. Het belang van je zoon staat natuurlijk voorop. Dat is duidelijk. Ook komt naar voren dat jouw ex wilt dat zijn zoon besluit wanneer hij zijn vader ziet. Dat is niet zijn taak! Het is de taak van jullie als ouders om te regelen hoe en wanneer jullie zoon zijn vader ziet, ook als dit lastig is. Een paar tips zijn om een professional in te schakelen. Ik las dat jullie al een kindercoach hadden, hartstikke goed! Helaas hebben jullie nog geen goede regeling en ik lees dat je moeite hebt met het peilen van je ex en gelijk daarmee afspraken te maken, een scheidingsexpert kan met jullie gaan zitten en licht op de situatie werpen. Ook klinkt de nieuwe vriendin van je ex als een belangrijk factor. Je schrijft dat je zoon zijn vader wilt zien maar niet onder deze omstandigheden, wellicht helpt het al als zoon en vader een middag naar de stad gaan zonder de nieuwe vriendin. Villa Pinedo heeft een mooie open brief voor de nieuwe partner, misschien kan deze helpen. Persoonlijk leef ik het allermeeste mee met jouw zoontje, het lijkt me erg lastig om in de leeftijd te zitten waar hij nu in zit en dan ook nog met deze situatie! Ik begrijp goed dat hij het allerliefste een goede en gezonde relatie heeft met zowel jou als zijn vader en dat is nu niet zo. Een gedachte die mij nu binnenschiet is dat een therapeut ook goed kan helpen. Je kan je zoon natuurlijk ook wijzen op onze Buddy's! Wellicht kan hij daar veel steun vinden. Ook kunnen jullie misschien een soort bemiddelaar vinden, een tussen persoon die jullie helpt met het regelen van een visite schema en die ook naar de wensen van jullie zoon luistert. Hopelijk heb je hier iets aan! Lieve groetjes